Hallo allemaal,
Hier zijn weer de laatste verhaaltjes van Down Under. Hoop dat jullie een beetje mee hebben kunnen genieten en een beetje een voorstelling hebben van hoe onze vakantie was en nu nog is.
Gister avond zijn we aangekomen in Darwin,zoals jullie lezen. Vandaag gaan we over op een hotel voor de laatste 2 nachtjes en de nacht van Woensdag op Donderdag begint onze terug reis. Een lange weer...01.30 vertrek van Darwin naar Sydney, 6u in de ochtend aankomst en 16u pas weer vertek van Sydney naar London/AMsterdam.
WE zullen dus wel even Sydney in gaan om wat tijd te doden. Kan slechter he...
Dit keer geen foto's bij de verhaaltjes...reden...uh...zit al weer bijna 2 uur achter de pc te internetten en echt goedkoop is het steeds niet, en tevens is het zonde van de tijd.
Ook staan er dit keer weer maar een deel van de foto's op Flick'r...de rest volgt vast wel, ergens de komende dagen maar het duurt zooooo lang.
Je merkt trouwens wel dat je hier weer wat tropischer zit, tis benauwder en de nachten worden weer warmer. Vanacht de warmste gehad...zat vast ergens boven de 20 graden hoor...maar ach...wat valt er te klagen toch?
Zou er heeeeeeel veeeeeeel voor over hebben om deze hitte nog maanden te mogen ervaren!
anyway....hier alles goed, we sluiten snel af, doen iedereen de groetjes en knuffelen een end weg van verre..
love u all..
tinus en rolo
maandag 28 juli 2008
27 juli, einde van de vakantie naderd met te rasse schreden
27 juli, einde van de vakantie naderd met te rasse schreden
Na een warme nacht van zo ong 20graden doen we lekker relaxed met opstaan en ontbijten. Zo rond half 9 rijden we weer richting de watervallen, dit keer rijd Ronald wel en al snel heeft hij ook de smaak weer te pakken en vindt ie het leuk om hier weer even rond te toeren door het water, zand, stukken met keien en de smalle bochtjes en zo.
Bij de Jim Jim falls gaan we weer gepakt en wel op pad, overigens moet gezegd worden dat vooral Ronald de rugzak heeft gedragen, tenzij we er 2 meenamen uiteraard. Thanx en sjappo voor Rolo! ;) Zwemkleding aan, handdoekje mee want we gaan weer lekker even zwemmen.
Het pad is dit keer gelukkig minder stijl en zijn er stukken die makkelijker zijn zo nu en dan. Toch is het weer een heel geklim en geklauter, zeker aan het eind van het pad als we dichtbij de waterval komen. Hier is het over veel grote rotsen en losse keien klauteren en het is moeilijk je pad te zoeken als je je evenwicht moet bewaren als je met je ene been op de ene en met je andere been op de andere rots staat te balanceren. Toch komen we eindelijk aan bij de beneden kant van de Jim Jim fall. Helaas gaat er nog maar een piep stroompje water naar beneden maar hier kunnen we ons wel goed voorstellen hoe vreselijk mooi het hier is als er veel water naar beneden komt kletteren. Van een enorme hoogte van 200 mt komt het water stijl naar beneden in een mooie poel terecht, het water lijkt hier helderder dan ooit tevoren gezien. Ongelooflijk! Na op adem te zijn gekomen doen we voorzichtig een teentje in het water, brrrr....koud hoor! Dit keer krijg ik Ronald zo ver dat hij als eerste het water in gaat, so far was ik altijd de pineut! Nou, hij heeft het gelijk goed voor zijn kiezen gehad, zooooo koud hadden we het nog niet eerder meegemaakt, hahaha...arme ronald, hij sterft het bijna af!!!
Ik kom er ook nog even bij maar laat het bij alleen even doorkomen. We kruipen er snel uit en besluiten op te gaan warmen bij het strandje. Halverwege kon je nl kiezen tussen deze poel en een strandje. Tuurlijk moesten wij weer het moeilijkste doen he...Maar nu gaan we toch nog alsnog even naar het strandje.
We proberen nog even of we tussen de rotsen het water kunnen oversteken, ik eerst, rugzak om en het water in. Dit is nl de kortere weg naar het strandje, maar helaas, het water is te diep en de onderkant van de rugzak wordt al nat en dat is niet de bedoeling want ook de camara’s zitten er in. Geen risico nemen dus dus we gaan toch maar weer de rotsen over en lopen de “normale weg” naar het strandje. Daar aangekomen is alles nog net zo mooi als op een plaatje, wit zand, blauw water en een prachtige zon die schitterd in het water. Zucht.....
We duiken gelijk even het water in want zijn inmiddels weer warm van het klimmen en klauteren om hier te komen. Helaas hebben we het strandje niet voor ons zelf maar dat geeft niet, we genieten er niet minder om.
We warmen en drogen ons nog even in de zon en gaan na een uurtje weer op pad. Terug naar de auto en dan naar Darwin. Snik...
Onderweg naar Darwin komen we nog een “nieuw dood dier” tegen, niet eerder gezien maar nu toch nog, op de valreep, een dood zwijn! Op de rem dus en terug, foto maken. (ziek zijn we he..hahaha...)
We rijden door, en net voor Darwin gebeurd dat wat we al die weken vreesden...we zijn verantwoordelijk voor de dood van een dier! Ronald zit achter het stuur, ik met mijn neus in de wegenkaart als hij boven op de rem gaat staan en zegt dat er een slang op de weg ligt en uh...misschien wel heeft geraakt.
Whoopss....dus in zijn achteruit, niet zeker of ie wel of niet geraakt is spring ik er uit, camara aan en zie hem nog kronkelen, even uitkijken dus, niet te dichtbij want hij zal best pissig zijn als ie geraakt is maar wel nog leeft. Tja, ik zou ook humeurig zijn als ik word aangereden he!
Bij de slang aangekomen zie ik al snel dat zijn voorste deel en zijn achterste deel kronkelt maar dat een deel van het midden bloed en geraakt is..Zielig dus, tja, wat moet je dan doen he...Je kunt dus door rijden en het diertje laten lijden of er een einde aan maken voor hem. Het enige wat er op dat moment op zit is er nog eens overheen rijden en het diertje vermoorden...(hihihi, klinkt zo lekker dramatisch!!) . Ik roep dus naar Ronald dat ie er nog maar eens overheen moet rijden en zonder nadenken rijd ie er over heen. Je moet er ook niet over nadenken want als je er echt bij stil staat is het natuurlijk vreselijk he, over een nog levend dier expres heen rijden. Maar in dit geval is het gewoon het beste voor het slangetje. Door rijden en laten liggen is nog gemener, al die tijd heeft ie nog meer pijn en bloed ie dus dood of moet ie wachten tot er een andere auto over hem heen rijd. Beiden zijn geen fijne gedachten en het is ook geen optie om hem op te pakken en hem naar de dierenarts te brengen he....geloof nooit dat ze daar iets voor hem doen...als ie het al overleeft om daar aan te komen!
Ziek als ik ben blijf ik eigenlijk filmen, heb er gewoon niet over nagedacht dus liet de camara rollen, ik keek wel eventjes weg toen ik het gekraak hoorde toen ronald er over heen rijd. Gets, wist niet dat slangen zouden kraken als er over ze heen gereden wordt. Hij is nog steeds niet gelijk dood dus helaas, Ronald, rij nog maar een keer. Oh oh oh...geen pretje hoor....eindelijk kronkelt er niets meer en ik zeg nog even flink sorry en wens de slang een fijne reis naar het hierna maals. Nu maar hopen dat ie me niet op komt zoeken he!!!
In de auto bepraten we het nog even, bah...toch nog op de valreep een diertje gedood dus. Al zou het natuurlijk ook van onze voorganger zijn he, maar toch....de kans is groter dat wij het waren, gezien de versheid van de slang, zeg maar. Bah...niet leuk, maar we beseffen ook wel dat het hier gewoon er bij hoort en dat we toch al flink mazzel hebben gehad dat we verder niets op de moterkap of onder de wielen hebben gekregen. We zijn best even onder de indruk hoor.
Tja, life goes on en we rijden door, stoppen even voor wat te eten en rijden een paar keer langzaam over de bruggen hier, de bordjes over de crocks zijn volop aan wezig hier, zelfs nog meer dringende bordjes dat ze hier echt zitten en dat het echt niet veilig is om langs de waterkant of onderkant van de bruggen enzo te komen. We zien zo af en toe een stukje krokodil in een watertje liggen maar stoppen verder maar 1 keer omdat we ook een paar mensen bij elkaar zien staan op een brug, iets spectaculairs dus, denken wij. Nop....zij waren gewoon op zoek naar een krokodil en dachten er 1 in de verte te zien.
Aangekomen in Darwin gaan we op zoek naar een camping, na een tijdje rondrijden nemen we toch maar 1 van de campings uit de Lonely Planet. Maar wat een teleurstelling als we hier aan komen zeg, de beschrijving klopt gewoon helemaal niet en ook de camping zelf is een groot fiasco. Op de camping kaart staat nog dat er een restaurant is en wij zijn een beetje hongerig en vooral dorstig na de reis en hebben geen zin om weer in de “keuken” te staan. Daarbij komt dat ik sowieso inmiddels mijn goede hummetje verloren ben en terug verlang naar de bush dus er kan maar weinig goeds van af bij mij.
Het restaurant blijkt niet meer open te zijn, gaat zelden open zegt een vaste camping ganger hier, bar of winkel hebben ze niet en het is 15 km naar de eerst volgende gelegenheid om wat te eten of drinken te halen. Wat een rxxxxxx camping, we hebben de slechtste plek ooit gekregen maar nemen niet meer de moeite om er wat van te zeggen. We duiken terug de auto in, schrijven wat, beslissen dat we morgen alweer vroeg weg zijn hier. Ronald eet wat crackers, ik sla het maar helemaal over, drinken een biertje en gaan naar bed. Rot leven.....Rot camping, Rot stad, bah...ik wil terug naar de bush....toen was alles nog goed!
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Na een warme nacht van zo ong 20graden doen we lekker relaxed met opstaan en ontbijten. Zo rond half 9 rijden we weer richting de watervallen, dit keer rijd Ronald wel en al snel heeft hij ook de smaak weer te pakken en vindt ie het leuk om hier weer even rond te toeren door het water, zand, stukken met keien en de smalle bochtjes en zo.
Bij de Jim Jim falls gaan we weer gepakt en wel op pad, overigens moet gezegd worden dat vooral Ronald de rugzak heeft gedragen, tenzij we er 2 meenamen uiteraard. Thanx en sjappo voor Rolo! ;) Zwemkleding aan, handdoekje mee want we gaan weer lekker even zwemmen.
Het pad is dit keer gelukkig minder stijl en zijn er stukken die makkelijker zijn zo nu en dan. Toch is het weer een heel geklim en geklauter, zeker aan het eind van het pad als we dichtbij de waterval komen. Hier is het over veel grote rotsen en losse keien klauteren en het is moeilijk je pad te zoeken als je je evenwicht moet bewaren als je met je ene been op de ene en met je andere been op de andere rots staat te balanceren. Toch komen we eindelijk aan bij de beneden kant van de Jim Jim fall. Helaas gaat er nog maar een piep stroompje water naar beneden maar hier kunnen we ons wel goed voorstellen hoe vreselijk mooi het hier is als er veel water naar beneden komt kletteren. Van een enorme hoogte van 200 mt komt het water stijl naar beneden in een mooie poel terecht, het water lijkt hier helderder dan ooit tevoren gezien. Ongelooflijk! Na op adem te zijn gekomen doen we voorzichtig een teentje in het water, brrrr....koud hoor! Dit keer krijg ik Ronald zo ver dat hij als eerste het water in gaat, so far was ik altijd de pineut! Nou, hij heeft het gelijk goed voor zijn kiezen gehad, zooooo koud hadden we het nog niet eerder meegemaakt, hahaha...arme ronald, hij sterft het bijna af!!!
Ik kom er ook nog even bij maar laat het bij alleen even doorkomen. We kruipen er snel uit en besluiten op te gaan warmen bij het strandje. Halverwege kon je nl kiezen tussen deze poel en een strandje. Tuurlijk moesten wij weer het moeilijkste doen he...Maar nu gaan we toch nog alsnog even naar het strandje.
We proberen nog even of we tussen de rotsen het water kunnen oversteken, ik eerst, rugzak om en het water in. Dit is nl de kortere weg naar het strandje, maar helaas, het water is te diep en de onderkant van de rugzak wordt al nat en dat is niet de bedoeling want ook de camara’s zitten er in. Geen risico nemen dus dus we gaan toch maar weer de rotsen over en lopen de “normale weg” naar het strandje. Daar aangekomen is alles nog net zo mooi als op een plaatje, wit zand, blauw water en een prachtige zon die schitterd in het water. Zucht.....
We duiken gelijk even het water in want zijn inmiddels weer warm van het klimmen en klauteren om hier te komen. Helaas hebben we het strandje niet voor ons zelf maar dat geeft niet, we genieten er niet minder om.
We warmen en drogen ons nog even in de zon en gaan na een uurtje weer op pad. Terug naar de auto en dan naar Darwin. Snik...
Onderweg naar Darwin komen we nog een “nieuw dood dier” tegen, niet eerder gezien maar nu toch nog, op de valreep, een dood zwijn! Op de rem dus en terug, foto maken. (ziek zijn we he..hahaha...)
We rijden door, en net voor Darwin gebeurd dat wat we al die weken vreesden...we zijn verantwoordelijk voor de dood van een dier! Ronald zit achter het stuur, ik met mijn neus in de wegenkaart als hij boven op de rem gaat staan en zegt dat er een slang op de weg ligt en uh...misschien wel heeft geraakt.
Whoopss....dus in zijn achteruit, niet zeker of ie wel of niet geraakt is spring ik er uit, camara aan en zie hem nog kronkelen, even uitkijken dus, niet te dichtbij want hij zal best pissig zijn als ie geraakt is maar wel nog leeft. Tja, ik zou ook humeurig zijn als ik word aangereden he!
Bij de slang aangekomen zie ik al snel dat zijn voorste deel en zijn achterste deel kronkelt maar dat een deel van het midden bloed en geraakt is..Zielig dus, tja, wat moet je dan doen he...Je kunt dus door rijden en het diertje laten lijden of er een einde aan maken voor hem. Het enige wat er op dat moment op zit is er nog eens overheen rijden en het diertje vermoorden...(hihihi, klinkt zo lekker dramatisch!!) . Ik roep dus naar Ronald dat ie er nog maar eens overheen moet rijden en zonder nadenken rijd ie er over heen. Je moet er ook niet over nadenken want als je er echt bij stil staat is het natuurlijk vreselijk he, over een nog levend dier expres heen rijden. Maar in dit geval is het gewoon het beste voor het slangetje. Door rijden en laten liggen is nog gemener, al die tijd heeft ie nog meer pijn en bloed ie dus dood of moet ie wachten tot er een andere auto over hem heen rijd. Beiden zijn geen fijne gedachten en het is ook geen optie om hem op te pakken en hem naar de dierenarts te brengen he....geloof nooit dat ze daar iets voor hem doen...als ie het al overleeft om daar aan te komen!
Ziek als ik ben blijf ik eigenlijk filmen, heb er gewoon niet over nagedacht dus liet de camara rollen, ik keek wel eventjes weg toen ik het gekraak hoorde toen ronald er over heen rijd. Gets, wist niet dat slangen zouden kraken als er over ze heen gereden wordt. Hij is nog steeds niet gelijk dood dus helaas, Ronald, rij nog maar een keer. Oh oh oh...geen pretje hoor....eindelijk kronkelt er niets meer en ik zeg nog even flink sorry en wens de slang een fijne reis naar het hierna maals. Nu maar hopen dat ie me niet op komt zoeken he!!!
In de auto bepraten we het nog even, bah...toch nog op de valreep een diertje gedood dus. Al zou het natuurlijk ook van onze voorganger zijn he, maar toch....de kans is groter dat wij het waren, gezien de versheid van de slang, zeg maar. Bah...niet leuk, maar we beseffen ook wel dat het hier gewoon er bij hoort en dat we toch al flink mazzel hebben gehad dat we verder niets op de moterkap of onder de wielen hebben gekregen. We zijn best even onder de indruk hoor.
Tja, life goes on en we rijden door, stoppen even voor wat te eten en rijden een paar keer langzaam over de bruggen hier, de bordjes over de crocks zijn volop aan wezig hier, zelfs nog meer dringende bordjes dat ze hier echt zitten en dat het echt niet veilig is om langs de waterkant of onderkant van de bruggen enzo te komen. We zien zo af en toe een stukje krokodil in een watertje liggen maar stoppen verder maar 1 keer omdat we ook een paar mensen bij elkaar zien staan op een brug, iets spectaculairs dus, denken wij. Nop....zij waren gewoon op zoek naar een krokodil en dachten er 1 in de verte te zien.
Aangekomen in Darwin gaan we op zoek naar een camping, na een tijdje rondrijden nemen we toch maar 1 van de campings uit de Lonely Planet. Maar wat een teleurstelling als we hier aan komen zeg, de beschrijving klopt gewoon helemaal niet en ook de camping zelf is een groot fiasco. Op de camping kaart staat nog dat er een restaurant is en wij zijn een beetje hongerig en vooral dorstig na de reis en hebben geen zin om weer in de “keuken” te staan. Daarbij komt dat ik sowieso inmiddels mijn goede hummetje verloren ben en terug verlang naar de bush dus er kan maar weinig goeds van af bij mij.
Het restaurant blijkt niet meer open te zijn, gaat zelden open zegt een vaste camping ganger hier, bar of winkel hebben ze niet en het is 15 km naar de eerst volgende gelegenheid om wat te eten of drinken te halen. Wat een rxxxxxx camping, we hebben de slechtste plek ooit gekregen maar nemen niet meer de moeite om er wat van te zeggen. We duiken terug de auto in, schrijven wat, beslissen dat we morgen alweer vroeg weg zijn hier. Ronald eet wat crackers, ik sla het maar helemaal over, drinken een biertje en gaan naar bed. Rot leven.....Rot camping, Rot stad, bah...ik wil terug naar de bush....toen was alles nog goed!
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
26 juli, Kakadu NP, Twin falls en Jim Jim falls
26 juli, Kakadu NP, Twin falls en Jim Jim falls
‘s ochtends erg, erg vroeg op! Na een avondje gezelligheid maar tegelijk een latertje qua bedtijd (voor ons dan he....22.30) moesten we voor het eerst de wekker zetten omdat we met een bootcruise mee zouden gaan. 5.30 de wekker en 6.45 de boot. Pfff..dat is even minder hoor, zo vroeg opstaan. Ook merk je hier goed de temperatuur verschillen, overdag rond de 30 en meer en ’s nachts daalt het naar 15 tot 12 graden. Natuurlijk niet elke nacht maar uiteraard precies vanacht wel als wij zo vroeg bij de boot moeten zijn! Duh...Brrrr..dus...
Bij de boot aangekomen horen we dat het de koudste nacht van deze tijd is, 12 graden en de ozzies lopen hier weer met handschoenen en ijsmutsen op, hahaha...komen wij weer aan met onze korte broeken en slippertjes, ok ok, wij hebben het ook fris maar zoooo koud is het nu ook weer niet he!
De boottocht is leuk, we zien de zon opkomen boven het Wetland zoals ze het hier noemen, een moerassig gebied wat jaarlijks meters stijgt door de regens tijdens “the Wet”. De zonsopkomst is zeker spectaculair, het gebied heeft door de opkomende zon diverse kleuren en je ziet het “ontwaken”. Schitterend, de kleuren van de zon, de mist op de spiegelgladde rivier, het heeft bijna iets mysterieus, zo mooi, zo rustig, zo vredig.......
Dit gebied barst van de krokodillen, zeggen ze, dus we zouden nu de echte Saltie’s moeten gaan zien. We beginnen al goed, we zien langs de waterkant een wild zwijn op zijn gemakkie rond banjeren, diverse vogels langs de waterkant, we kijken net te laat en horen dat sommige zagen dat een vogel werd gegrepen door een crock! Balen...dat hadden wij ook wel willen zien uiteraard hihihihi... Langs de waterkant zien we zoveel mooie vogels, zelfs kraanvogels, adelaars (zelfs een adelaars nest!!!!) eenden die niet zwemmen en niet kwaken (waarom heten oze dan nog eenden en niet gewoon een vogel ofzo? ), grote, kleine, loopvogels, water vogels en vogels met alle kleuren van de regenboog. Hier en daar zien we zeker wel een crock maar meer dan een hoofdje of een stukje van de crock krijgen we in het begin niet te zien. Na een tijdje warmt het op en zien we dus langzaam inderdaad wat krokodillen langs de waterkant liggen en als de tijd verstrekt komen we ze ook liggend op het land tegen. Echt actie zien we niet maar toch is het wel leuk, nu hebben we ook de Saltie’s in het echt gezien Kunnen we ook weer op het lijstje zetten he!
Na 2 ur zit de cruise er op en wij bespreken even wat we nu gaan doen, we besluiten naar de Twin en de Jim Jim Falls te gaan, daar weer een bush camping te pakken voor 1 of 2 nachtjes en hierna naar Darwin te gaan om daar nog wat dingen te doen zoals een echte krokodillen farm bezoeken.
Na een uurtje op een dirt road, dus weer veel gehobbel komen we bij de camping, we maken een praatje met de ranger daar, Ronald knippert even met zijn blauwe ogen en de ranger beloofd een stil plekje voor ons te bewaren voor vanavond, we krijgen de tips voor de watervallen en de wandelingen en kopen een kaartje voor de boot/overtocht naar de onderkant van de Twin Falls, sinds een paar jaar is dat de enige manier om daar te komen, een paar jaar geleden kon je daar zwemmend naar toe maar krokodillen maakten het de mensen erg lastig zeg maar....Dus hebben ze er maar een bootje geplaatst en is het veiliger voor iedereen zo.
We besluiten op advies van de ranger eerst de wandeling naar de top of the falls te lopen en mijn god...dat hebben we geweten!!!!!!!
De weg er naar toe is weer super gaaf! De 4wd moest weer aan en het was ploeteren door los zand wisselend met rotsachtige weg, losse stenen en veel kreekjes waar we doorheen moesten, sommigen waren zelfs spannend want de kuilen in het water waren soms erg diep waardoor we flinke tuimelingen maakten, hahaha...grappig hoor! Het blijft leuk om 4wd te rijden! Om bij de Twin Falls te komen moesten we zelfs een heuse rivier door! De ranger had wel gezegd dat het water op sommige plaatsen 60cm hoog was maar wij dachten dat ie gewoon die kreekjes bedoelde, NOT....we moesten dus de rivier door, met 60cm water hoog en de krokodillen liggen in deze rivier! Spannend dus! Het was echt zo super om te doen, de rivier was op de plaats waar we er door heen moesten zeker 20 mt breed, dus wel even wat anders dan een kreekje he! Gaaf om te doen joh! Dan weet je weer even waarom je een 4wd hebt gehuurd hoor! En dan maar hopen dat je auto er niet ineens mee ophoudt he, want wat moet je doen als ie ineens stil staat? Je kan er niet uit ivm de krokodillen, blijven staan kan ook niet he..dus dan is het wachten tot er iemand ook wil oversteken en dus terug gaat om hulp te halen, tenzij zij je kunnen helpen.
Maar goed..tuurlijk gebeurd het niet en veilig bereiken we de overkant van de rivier, whoepie.....weer een ervaring rijker en veel plezier onderweg! Het pad is overal heel smal en aan beiden zijden raak je regelmatig de takken van de boompjes hier en daar zijn nog wat smeulende resten van een bush fire, later komen we er achter dat deze fire’s door de rangers aangestoken worden ter preventie voor natuurlijke bosbranden die dan niet onder controle zijn en de ranger verteld ook een verhaal over een soort termieten die de grond leeg eten en omwoelen waardoor het lastiger wordt voor andere dieren om te overleven en met de aangestoken brandjes voorkomen ze een overkill aan termieten zegt hij.
Aangekomen bij de parkeerplaats van de Twin Falls lezen we dat de wandeling zeer stijl en rotsig is...ach...we gaan gewoon, moet lukken, 900 mt naar boven. Water mee, hoedjes op, wandelschoenen aan, wij zijn er klaar voor! Hahahah ...dachten wij! Na 100 mt (of minder) begin ik al mij af te vragen of het hele pad zo is, of de hele 900 mt naar boven het zelfde is want mijn hemel...dit is echt geen grap meer hoor! Pfff..inderdaad een stijl pad met alleen maar keien, losse keien, boomwortels waar je overheen moet stappen en rotsblokken waar je over heen moet klimmen, pffff...dit is echt de zwaarste wandeling die we beiden ooit hebben gedaan! Je moet je voeten steeds heel goed en voorzichtig neerzetten en soms moet je je een beetje aan de paar kleine dunne boompjes vasthouden voor wat evenwicht en zorgen dat je niet naar beneden glijd. We kunnen ons bijna niet voorstellen dat het zo de volle 900 m zal zijn...dat is toch bijna niet te doen???
Nou...helaas, het was wel zo dus...900 mt stijl naar boven over kleine en grote keien en rotsblokken die tussen snijdend gras en los zand liggen. We zaten dus onder de striemen en hadden zwarte benen van het stof en hier en daar een schrammetje..Maar we hebben het gahaald, ok, niet in 1 keer en mn ik moest een paar keer echt even op adem komen en mijn hart wat laten kalmeren, ook mijn maag begon te krampen dus ik moest het hoe dan ook rustiger aan doen. Tja, leeftijd he! (en we hadden nog een boterhammetje gegeten beneden, niet slim he! Hihihihi, doe ik ook maar 1 keer dus)
Boven aan gekomen moeten we nog wat lopen want het uitkijkpunt bracht ons niet veel bijzonders eigenlijk, de wandeling gaat door,wisselend met zandpad en wisselend met het zelfde rotsige kei pad en is het weer even klimmen en klauteren over alles heen....gelukkig hebben we hier wel af en toe wat schaduw stukjes want het is me toch warm zeg! Jeeeee...
Aan het eind zijn we op de top van de watervallen, heet, dat is het wel, maar om nou te zeggen dat het echt spectaculair is..mm..nou,niet echt eigenlijk. Tuurlijk is het wel een mooi uitzicht boven af, je hoort de waterval naar beneden kletteren en je ziet het een beetje, thans, het bovenste deel dan, en even verderop zie je hoe het de rivier (yellow water river, waar we eerder de bootcruise hebben gemaakt) wordt gevormd en in een mooie kloof verder trekt. Dat is echt wel een mooi gezicht en ook het feit dat je bij de oorsprong van een waterval staat is ook wel bijzonder. We lopen even rond aan de bovenkant, kijken even naar beneden en komen dan tot de conclusie dat het dat eigenlijk al weer was. Om eerlijk te zijn, als ik dat had geweten dan was het de moeite van de wandeling naar boven niet waard geweest..hihihi...maar ja, je weet niet alles van te voren he...wil je ook niet want wat zou het saai zijn als je altijd alles vooraf weet. Dan valt er niets meer te ontdekken, geen verrassingen meer, geen nieuwe dingen meer, nou laten we dat maar niet doen he, ik ben nu al zo snel verveeld en altijd op zoek naar meer, als ik alles vooraf al weet ben ik altijd verveeld, gets, niet leuk voor mij maar ook niet voor de medemens hoor, gezien de vrees van mijn humeur dan hihihi..
Wij dus weer boven aan strompelen en aan de andere kant van de bovenkant weer zwoegend en vooral heel voorzichtig weer naar beneden lopen. Het is makkelijker om naar beneden te gaan maar hier voel je toch echt je enkels en je knieen wel hoor, die maken goeie klappen!
Beneden puffen we uit, gaan even naar de wc (ronald liep de hele weg met samengeperste billen...hihihihi, maakt het nog leuker he, zo’n zware wandeling!!! )
We lopen naar de boot kant om naar de onderkant van de watervallen te gaan. Zo, dat is beter, lekker zitten in de boot, glijdend over het water, tussen de krokodillen vallen door en binnen 5 min gaan we de boot weer uit. Vanaf hier is het weer 15 min lopen zegt ie. Oooohhh...makkie!!! Ja, uh...tot we weer zo ongeveer hetzelfde tegenkomen als eerder op de dag...grrrrrrrr...niet weer he! Gelukkig was het maar een klein stukje dit keer en na wat ergenissen over een paar franse dames op leeftijd die op de boot ook al zeer luidruchtig en dommig aan het doen waren en hier doen ze ook erg irri...Aangekomen bij de waterval wordt alles weer even vergeten, zooooo mooi! Metershoge waterval waar je zo dichtbij kan komen dat je de dampen en de spetters op je lijf voelt komen, je mag helaas niet het water in (durven we ook niet hoor, teveel crockies hier..) al is het nog zo aantrekkelijk. Maar we vinden al snel een plaatsje op wat natte rotsjes in de schaduw waar we continu beneveld worden door de waterval. In de waterval kun je zelfs een regenboog zien! Zo gaaf te zien, hier blijven we lekker rustig een tijdje zitten en genieten van wat water en verse aardbeien die we mee hadden gebracht. We zien hoe een jongen over de rotsen klimt en onder de waterval terecht komt en hier zijn fles met water vult, goed gedaan! Even denk ik er over om dat ook te doen maar eigenlijk zit ik ook wel even lekker zo en we hebben al zoveel geklommen vandaag....zijn we moe van geworden!
Na een klein uurtje gaan we weer terug naar de boot, we willen dit keer zonder de franse dames op de boot zitten en willen weg voor zij weer luidruchtig alles verstoren hihihi. Waar je je als mens al niet aan kan ergeren he, soms is het zo maar ineens de eerste blik waarom je al gelijk een voor-oordeel hebt over iemand, soms duurt het 1 minuut om tot de conclusie te komen dat je die persoon nooit leuk zal vinden en dus is het meestal wel het gevolg dat je daardoor amper iets van die persoon kan hebben, alles wat hij of zij zal doen of zeggen zal je irriteren. Hoe niet aardig dan ook, het is dan gewoon zo. Dat had ik dus met de franse dames. Zo overdreven, zo aanwezig, zo luidruchtig, zo...nou ja, zo gewoon alles dus..hahahaha..
Anyway, wij dus richting boot en helaas...zo is het lot dan weer, 5min later staan de dames er ook hoor hihihi...Heb ik dat!!!
Op de boot horen we dat de wandeling bij de andere waterval opnieuw zo 900 mt is en wederom niet makkelijk zal zijn. We twijfelen gelijk, we zijn nl erg moe inmiddels, niet raar he, zo vroeg al op voor de cruise, toen een goed uur over de dirt road gereden, dan 40 min over een diepe 4wd weg gereden (kost toch meer energie dan een gewone recht toe recht aan weg) , toen de wandeling en nu dit stukje. Tja, we willen heel graag ook de andere waterval omdat je daar wel kan zwemmen maar we zijn zo moe. We overleggen even en besluiten dan dat we echt te moe zijn, Ronald is zelfs zo moe dat ie niet meer wil rijden, ondanks dat het zijn beurt was om de 4wd track te rijden, hij trekt het even niet meer. We gaan terug naar de camping en gaan morgen ochtend opnieuw naar de waterval, dit keer naar de andere dan.
We komen bij de camping, maken een praatje met de ranger en installeren ons met een biertje, boekje en chipje lekker in de schaduw. Zo zitten we even lekker rustig tot de rust wreed wordt verstoord door....jawel, de fransen komen er aan, en nee he...dat meen je niet! Jawel, hoe wreed kan het leven zijn! Waaaaaaa ze staan op 10mt afstand van ons!!!! Het is gewoon lachwekkend dit, zelfs ik kan er niet meer om treuren maar schiets steeds in de lach hierdoor
We praten wat en gaan dan lekker douchen en eten maken en heel vroeg naar bed, 19.30 liggen we plat, ff boek lezen en voor 20u liggen we lekker te slapen, Helaas word ik wel later op de avond wakker door ..jawel, je raad het al! De luidruchtige fransen! Ggggrrrrrrrr... Het is even na tienen en eigenlijk is het een regel dat op een bush camping geen lawaai meer gemaakt mag worden na 21 u, dit komt ook nooit voor want je hebt na het donker en het eten gewoon niets meer te zoeken buiten je tent of camper ofzo. Het is donker en je wordt opgevreten door de insecten en ook andere beestjes komen in het donker naar het licht toe he...Na een tijdje wakker liggen van het lawaai hoor ik gelukkig iemand er heen gaan en zeggen dat ze stil moeten zijn, inmiddels zijn ze nl aan het zingen van het lijkt wel kinderliedjes ofzo. Tja, het zal vast leuk zijn, als je dronken bent en er bij bent ofzo..maar ja...ik en andere mensen willen slapen. Gelukkig houden ze na een 15 min ong eindelijk op en kan ik weer lekker slapen, lekker gemene dingen dromen over franse oude wijven..gnagnagna...
Deze avond zal de laatste zijn die we in de bush doorbrengen, morgen na de waterval gaan we naar Darwin, tis triest maar niet anders. Droevig...
Trieste knuffffff
Rolo en tinus
‘s ochtends erg, erg vroeg op! Na een avondje gezelligheid maar tegelijk een latertje qua bedtijd (voor ons dan he....22.30) moesten we voor het eerst de wekker zetten omdat we met een bootcruise mee zouden gaan. 5.30 de wekker en 6.45 de boot. Pfff..dat is even minder hoor, zo vroeg opstaan. Ook merk je hier goed de temperatuur verschillen, overdag rond de 30 en meer en ’s nachts daalt het naar 15 tot 12 graden. Natuurlijk niet elke nacht maar uiteraard precies vanacht wel als wij zo vroeg bij de boot moeten zijn! Duh...Brrrr..dus...
Bij de boot aangekomen horen we dat het de koudste nacht van deze tijd is, 12 graden en de ozzies lopen hier weer met handschoenen en ijsmutsen op, hahaha...komen wij weer aan met onze korte broeken en slippertjes, ok ok, wij hebben het ook fris maar zoooo koud is het nu ook weer niet he!
De boottocht is leuk, we zien de zon opkomen boven het Wetland zoals ze het hier noemen, een moerassig gebied wat jaarlijks meters stijgt door de regens tijdens “the Wet”. De zonsopkomst is zeker spectaculair, het gebied heeft door de opkomende zon diverse kleuren en je ziet het “ontwaken”. Schitterend, de kleuren van de zon, de mist op de spiegelgladde rivier, het heeft bijna iets mysterieus, zo mooi, zo rustig, zo vredig.......
Dit gebied barst van de krokodillen, zeggen ze, dus we zouden nu de echte Saltie’s moeten gaan zien. We beginnen al goed, we zien langs de waterkant een wild zwijn op zijn gemakkie rond banjeren, diverse vogels langs de waterkant, we kijken net te laat en horen dat sommige zagen dat een vogel werd gegrepen door een crock! Balen...dat hadden wij ook wel willen zien uiteraard hihihihi... Langs de waterkant zien we zoveel mooie vogels, zelfs kraanvogels, adelaars (zelfs een adelaars nest!!!!) eenden die niet zwemmen en niet kwaken (waarom heten oze dan nog eenden en niet gewoon een vogel ofzo? ), grote, kleine, loopvogels, water vogels en vogels met alle kleuren van de regenboog. Hier en daar zien we zeker wel een crock maar meer dan een hoofdje of een stukje van de crock krijgen we in het begin niet te zien. Na een tijdje warmt het op en zien we dus langzaam inderdaad wat krokodillen langs de waterkant liggen en als de tijd verstrekt komen we ze ook liggend op het land tegen. Echt actie zien we niet maar toch is het wel leuk, nu hebben we ook de Saltie’s in het echt gezien Kunnen we ook weer op het lijstje zetten he!
Na 2 ur zit de cruise er op en wij bespreken even wat we nu gaan doen, we besluiten naar de Twin en de Jim Jim Falls te gaan, daar weer een bush camping te pakken voor 1 of 2 nachtjes en hierna naar Darwin te gaan om daar nog wat dingen te doen zoals een echte krokodillen farm bezoeken.
Na een uurtje op een dirt road, dus weer veel gehobbel komen we bij de camping, we maken een praatje met de ranger daar, Ronald knippert even met zijn blauwe ogen en de ranger beloofd een stil plekje voor ons te bewaren voor vanavond, we krijgen de tips voor de watervallen en de wandelingen en kopen een kaartje voor de boot/overtocht naar de onderkant van de Twin Falls, sinds een paar jaar is dat de enige manier om daar te komen, een paar jaar geleden kon je daar zwemmend naar toe maar krokodillen maakten het de mensen erg lastig zeg maar....Dus hebben ze er maar een bootje geplaatst en is het veiliger voor iedereen zo.
We besluiten op advies van de ranger eerst de wandeling naar de top of the falls te lopen en mijn god...dat hebben we geweten!!!!!!!
De weg er naar toe is weer super gaaf! De 4wd moest weer aan en het was ploeteren door los zand wisselend met rotsachtige weg, losse stenen en veel kreekjes waar we doorheen moesten, sommigen waren zelfs spannend want de kuilen in het water waren soms erg diep waardoor we flinke tuimelingen maakten, hahaha...grappig hoor! Het blijft leuk om 4wd te rijden! Om bij de Twin Falls te komen moesten we zelfs een heuse rivier door! De ranger had wel gezegd dat het water op sommige plaatsen 60cm hoog was maar wij dachten dat ie gewoon die kreekjes bedoelde, NOT....we moesten dus de rivier door, met 60cm water hoog en de krokodillen liggen in deze rivier! Spannend dus! Het was echt zo super om te doen, de rivier was op de plaats waar we er door heen moesten zeker 20 mt breed, dus wel even wat anders dan een kreekje he! Gaaf om te doen joh! Dan weet je weer even waarom je een 4wd hebt gehuurd hoor! En dan maar hopen dat je auto er niet ineens mee ophoudt he, want wat moet je doen als ie ineens stil staat? Je kan er niet uit ivm de krokodillen, blijven staan kan ook niet he..dus dan is het wachten tot er iemand ook wil oversteken en dus terug gaat om hulp te halen, tenzij zij je kunnen helpen.
Maar goed..tuurlijk gebeurd het niet en veilig bereiken we de overkant van de rivier, whoepie.....weer een ervaring rijker en veel plezier onderweg! Het pad is overal heel smal en aan beiden zijden raak je regelmatig de takken van de boompjes hier en daar zijn nog wat smeulende resten van een bush fire, later komen we er achter dat deze fire’s door de rangers aangestoken worden ter preventie voor natuurlijke bosbranden die dan niet onder controle zijn en de ranger verteld ook een verhaal over een soort termieten die de grond leeg eten en omwoelen waardoor het lastiger wordt voor andere dieren om te overleven en met de aangestoken brandjes voorkomen ze een overkill aan termieten zegt hij.
Aangekomen bij de parkeerplaats van de Twin Falls lezen we dat de wandeling zeer stijl en rotsig is...ach...we gaan gewoon, moet lukken, 900 mt naar boven. Water mee, hoedjes op, wandelschoenen aan, wij zijn er klaar voor! Hahahah ...dachten wij! Na 100 mt (of minder) begin ik al mij af te vragen of het hele pad zo is, of de hele 900 mt naar boven het zelfde is want mijn hemel...dit is echt geen grap meer hoor! Pfff..inderdaad een stijl pad met alleen maar keien, losse keien, boomwortels waar je overheen moet stappen en rotsblokken waar je over heen moet klimmen, pffff...dit is echt de zwaarste wandeling die we beiden ooit hebben gedaan! Je moet je voeten steeds heel goed en voorzichtig neerzetten en soms moet je je een beetje aan de paar kleine dunne boompjes vasthouden voor wat evenwicht en zorgen dat je niet naar beneden glijd. We kunnen ons bijna niet voorstellen dat het zo de volle 900 m zal zijn...dat is toch bijna niet te doen???
Nou...helaas, het was wel zo dus...900 mt stijl naar boven over kleine en grote keien en rotsblokken die tussen snijdend gras en los zand liggen. We zaten dus onder de striemen en hadden zwarte benen van het stof en hier en daar een schrammetje..Maar we hebben het gahaald, ok, niet in 1 keer en mn ik moest een paar keer echt even op adem komen en mijn hart wat laten kalmeren, ook mijn maag begon te krampen dus ik moest het hoe dan ook rustiger aan doen. Tja, leeftijd he! (en we hadden nog een boterhammetje gegeten beneden, niet slim he! Hihihihi, doe ik ook maar 1 keer dus)
Boven aan gekomen moeten we nog wat lopen want het uitkijkpunt bracht ons niet veel bijzonders eigenlijk, de wandeling gaat door,wisselend met zandpad en wisselend met het zelfde rotsige kei pad en is het weer even klimmen en klauteren over alles heen....gelukkig hebben we hier wel af en toe wat schaduw stukjes want het is me toch warm zeg! Jeeeee...
Aan het eind zijn we op de top van de watervallen, heet, dat is het wel, maar om nou te zeggen dat het echt spectaculair is..mm..nou,niet echt eigenlijk. Tuurlijk is het wel een mooi uitzicht boven af, je hoort de waterval naar beneden kletteren en je ziet het een beetje, thans, het bovenste deel dan, en even verderop zie je hoe het de rivier (yellow water river, waar we eerder de bootcruise hebben gemaakt) wordt gevormd en in een mooie kloof verder trekt. Dat is echt wel een mooi gezicht en ook het feit dat je bij de oorsprong van een waterval staat is ook wel bijzonder. We lopen even rond aan de bovenkant, kijken even naar beneden en komen dan tot de conclusie dat het dat eigenlijk al weer was. Om eerlijk te zijn, als ik dat had geweten dan was het de moeite van de wandeling naar boven niet waard geweest..hihihi...maar ja, je weet niet alles van te voren he...wil je ook niet want wat zou het saai zijn als je altijd alles vooraf weet. Dan valt er niets meer te ontdekken, geen verrassingen meer, geen nieuwe dingen meer, nou laten we dat maar niet doen he, ik ben nu al zo snel verveeld en altijd op zoek naar meer, als ik alles vooraf al weet ben ik altijd verveeld, gets, niet leuk voor mij maar ook niet voor de medemens hoor, gezien de vrees van mijn humeur dan hihihi..
Wij dus weer boven aan strompelen en aan de andere kant van de bovenkant weer zwoegend en vooral heel voorzichtig weer naar beneden lopen. Het is makkelijker om naar beneden te gaan maar hier voel je toch echt je enkels en je knieen wel hoor, die maken goeie klappen!
Beneden puffen we uit, gaan even naar de wc (ronald liep de hele weg met samengeperste billen...hihihihi, maakt het nog leuker he, zo’n zware wandeling!!! )
We lopen naar de boot kant om naar de onderkant van de watervallen te gaan. Zo, dat is beter, lekker zitten in de boot, glijdend over het water, tussen de krokodillen vallen door en binnen 5 min gaan we de boot weer uit. Vanaf hier is het weer 15 min lopen zegt ie. Oooohhh...makkie!!! Ja, uh...tot we weer zo ongeveer hetzelfde tegenkomen als eerder op de dag...grrrrrrrr...niet weer he! Gelukkig was het maar een klein stukje dit keer en na wat ergenissen over een paar franse dames op leeftijd die op de boot ook al zeer luidruchtig en dommig aan het doen waren en hier doen ze ook erg irri...Aangekomen bij de waterval wordt alles weer even vergeten, zooooo mooi! Metershoge waterval waar je zo dichtbij kan komen dat je de dampen en de spetters op je lijf voelt komen, je mag helaas niet het water in (durven we ook niet hoor, teveel crockies hier..) al is het nog zo aantrekkelijk. Maar we vinden al snel een plaatsje op wat natte rotsjes in de schaduw waar we continu beneveld worden door de waterval. In de waterval kun je zelfs een regenboog zien! Zo gaaf te zien, hier blijven we lekker rustig een tijdje zitten en genieten van wat water en verse aardbeien die we mee hadden gebracht. We zien hoe een jongen over de rotsen klimt en onder de waterval terecht komt en hier zijn fles met water vult, goed gedaan! Even denk ik er over om dat ook te doen maar eigenlijk zit ik ook wel even lekker zo en we hebben al zoveel geklommen vandaag....zijn we moe van geworden!
Na een klein uurtje gaan we weer terug naar de boot, we willen dit keer zonder de franse dames op de boot zitten en willen weg voor zij weer luidruchtig alles verstoren hihihi. Waar je je als mens al niet aan kan ergeren he, soms is het zo maar ineens de eerste blik waarom je al gelijk een voor-oordeel hebt over iemand, soms duurt het 1 minuut om tot de conclusie te komen dat je die persoon nooit leuk zal vinden en dus is het meestal wel het gevolg dat je daardoor amper iets van die persoon kan hebben, alles wat hij of zij zal doen of zeggen zal je irriteren. Hoe niet aardig dan ook, het is dan gewoon zo. Dat had ik dus met de franse dames. Zo overdreven, zo aanwezig, zo luidruchtig, zo...nou ja, zo gewoon alles dus..hahahaha..
Anyway, wij dus richting boot en helaas...zo is het lot dan weer, 5min later staan de dames er ook hoor hihihi...Heb ik dat!!!
Op de boot horen we dat de wandeling bij de andere waterval opnieuw zo 900 mt is en wederom niet makkelijk zal zijn. We twijfelen gelijk, we zijn nl erg moe inmiddels, niet raar he, zo vroeg al op voor de cruise, toen een goed uur over de dirt road gereden, dan 40 min over een diepe 4wd weg gereden (kost toch meer energie dan een gewone recht toe recht aan weg) , toen de wandeling en nu dit stukje. Tja, we willen heel graag ook de andere waterval omdat je daar wel kan zwemmen maar we zijn zo moe. We overleggen even en besluiten dan dat we echt te moe zijn, Ronald is zelfs zo moe dat ie niet meer wil rijden, ondanks dat het zijn beurt was om de 4wd track te rijden, hij trekt het even niet meer. We gaan terug naar de camping en gaan morgen ochtend opnieuw naar de waterval, dit keer naar de andere dan.
We komen bij de camping, maken een praatje met de ranger en installeren ons met een biertje, boekje en chipje lekker in de schaduw. Zo zitten we even lekker rustig tot de rust wreed wordt verstoord door....jawel, de fransen komen er aan, en nee he...dat meen je niet! Jawel, hoe wreed kan het leven zijn! Waaaaaaa ze staan op 10mt afstand van ons!!!! Het is gewoon lachwekkend dit, zelfs ik kan er niet meer om treuren maar schiets steeds in de lach hierdoor
We praten wat en gaan dan lekker douchen en eten maken en heel vroeg naar bed, 19.30 liggen we plat, ff boek lezen en voor 20u liggen we lekker te slapen, Helaas word ik wel later op de avond wakker door ..jawel, je raad het al! De luidruchtige fransen! Ggggrrrrrrrr... Het is even na tienen en eigenlijk is het een regel dat op een bush camping geen lawaai meer gemaakt mag worden na 21 u, dit komt ook nooit voor want je hebt na het donker en het eten gewoon niets meer te zoeken buiten je tent of camper ofzo. Het is donker en je wordt opgevreten door de insecten en ook andere beestjes komen in het donker naar het licht toe he...Na een tijdje wakker liggen van het lawaai hoor ik gelukkig iemand er heen gaan en zeggen dat ze stil moeten zijn, inmiddels zijn ze nl aan het zingen van het lijkt wel kinderliedjes ofzo. Tja, het zal vast leuk zijn, als je dronken bent en er bij bent ofzo..maar ja...ik en andere mensen willen slapen. Gelukkig houden ze na een 15 min ong eindelijk op en kan ik weer lekker slapen, lekker gemene dingen dromen over franse oude wijven..gnagnagna...
Deze avond zal de laatste zijn die we in de bush doorbrengen, morgen na de waterval gaan we naar Darwin, tis triest maar niet anders. Droevig...
Trieste knuffffff
Rolo en tinus
25 juli, Kakadu Nationaal Park, Cooinda
25 juli, Kakadu Nationaal Park, Cooinda
Van uit Edith Falls (we hebben dus ook ’s ochtends niet meer gewandeld, hadden we even geen zin in) zijn we door gereden naar Kakadu Nationaal Park. Eerst zouden we gelijk door rijden naar Jim Jim Falls maar halverwege bedenken we ons en nu zijn we bij Cooinda aangekomen omdat we hier een bootcruise willen doen. Dat is eigenlijk de veiligste manier om de zoutwater krokodillen te spotten en we hebben gehoord en gelezen dat het hier, bij Yellow River/ Cooinda prima te doen is.
We rijden over de Kakadu Highway, een bochtige weg tussen verbazingwekkend veel groene bomen en redelijk groen landschap. Weer eens wat anders dan droog en dor en bijna kleurloos of alleen maar rood landschap. (hoor je ons klagen, hahaha..lijken wel Nederlanders he, zo droom je ervan dat je zo’n landschap mag zien en als je het dan weken achter elkaar ziet dan klaag je daar weer over..hahahha). Hoe dan ook is het een mooi landschapje, bergjes (of zijn het nog heuvels??) , veel kleine palmboompjes afgewisseld met zeer grote termieten heuvels waar we maar eens een keer een foto van hebben gemaakt om aan te geven hoe groot die dingen zijn!
Het is inmiddels goed duidelijk dat we hier in krokodillen gebied zijn, overal staan borden ter waarschuwing dat je ergens niet moet gaan zwemmen of dat het op eigen risico is. Waar folders te vinden zijn (bijv bij Info centra of Roadhouses) vind je ook folders over de krokodillen enzo. Ok ok, nu weten we het wel he, waar zijn die dingen dan? Wanneer zien we dan de echte gevaarlijke krokodillen want tot zo ver zijn we nog niet echt onder de indruk he! Tssssss..
Nou..we hebben er 1 gezien hoor..hahaha..we reden een brug over en Ronald spotte zowaar een crockie!!! Ik boven op de rem uiteraard en vroeg hem ondertussen tig keer of ie me niet in de maling nam, had ie er echt 1 gezien? Zeker weten? Jawel hoor...dus, wij keren (nee, niet op de brug maar zijn braaf eerst even door gereden naar het einde-overigens valt het hier op dat er vele bruggen zijn die helemaal geen vangrail of andere hoge zijkanten hebben wat best eng rijden is soms, zeker omdat de bruggen standaard smaller zijn dan de weg zelf ( je vraagt je af waarom in hemelsnaam!!!?) en als er dan ook nog eens een Roadtrain aan komt, nou...dan minder ik vaart en wacht wel even tot de Roadtrain voorbij is! Wij dus terug naar het begin van de brug en jawel hoor, we zien hem nog net het water inglijden! Het is echt waar, we hebben een echte Saltie gezien! Wow!! Ok ok, niet van dichtbij en niet lang maar toch...het telt wel mee voor ons hoor! Hihihihi....We kijken even en hij blijft lekker half onder het weinige water wat er nog te vinden is in dit poeltje liggen.
Aangekomen bij de camping bij Cooinda komen we er weer achter dat Cooinda dus geen dorp is zoals wij dachten maar wederom een soort resort ding is. Nou ja, ook goed, we boeken de cruise voor de volgende dag (helaas zaten ze voor vandaag vol) en nemen ons plaatje op de camping in. Pfff..wel vroeg hoor morgen, we wilden de cruise van 9u maar ook die zat al vol (gut..populaire tijd zeker) dus nemen we die van uh..oef..6.45!!!!! Nou ja, als ie dan maar wel echt de moeite waard is hoor!! De cruise moet ons meer Salties laten zien dus we zijn benieuwd.
We lopen even naar de bar hier om wat te eten en hierna naar het zwembad te gaan en komen ineens Dennis en Ben tegen, de jongens die we in Broome leerde kennen op de camping, gezelligheid alom dus...we kletsen en eten wat gezamelijk en na een uurtje gaan we alsnog even naar het zwembad.
We spreken met ze af dat we vanavond nog even gezamelijk een biertje zullen drinken, gezellig! We liggen even 2 uurtjes bij het zwembad en krijgen dan weer genoeg van de hete zon..pfff..we gaan terug naar de auto en lekker in de schaduw zitten...
Overigens zijn we onderweg nog een keer gestopt om wat foto’s te maken van botten langs de weg, ook in de hoop om een schedel van 1 of ander beestje te vinden zodat ik die alsnog stiekum kan meenemen naar NL..hihihi....helaas...hoop botten maar geen schedel nog. We blijven zo af en toe kijken!
’s Avonds is het nog even gezellig, de jongens komen even een biertje drinken en we kletsen de avond weer vol. We spreken af dat we elkaar van de week nog in Darwin zullen treffen, nog even een biertje drinken (alweer? Ja, alweer, er wordt wat afgedronken hier in Ozzzzzz, hihihi
Kussssssssss
Down Under Rolo en Tinusssssss
Van uit Edith Falls (we hebben dus ook ’s ochtends niet meer gewandeld, hadden we even geen zin in) zijn we door gereden naar Kakadu Nationaal Park. Eerst zouden we gelijk door rijden naar Jim Jim Falls maar halverwege bedenken we ons en nu zijn we bij Cooinda aangekomen omdat we hier een bootcruise willen doen. Dat is eigenlijk de veiligste manier om de zoutwater krokodillen te spotten en we hebben gehoord en gelezen dat het hier, bij Yellow River/ Cooinda prima te doen is.
We rijden over de Kakadu Highway, een bochtige weg tussen verbazingwekkend veel groene bomen en redelijk groen landschap. Weer eens wat anders dan droog en dor en bijna kleurloos of alleen maar rood landschap. (hoor je ons klagen, hahaha..lijken wel Nederlanders he, zo droom je ervan dat je zo’n landschap mag zien en als je het dan weken achter elkaar ziet dan klaag je daar weer over..hahahha). Hoe dan ook is het een mooi landschapje, bergjes (of zijn het nog heuvels??) , veel kleine palmboompjes afgewisseld met zeer grote termieten heuvels waar we maar eens een keer een foto van hebben gemaakt om aan te geven hoe groot die dingen zijn!
Het is inmiddels goed duidelijk dat we hier in krokodillen gebied zijn, overal staan borden ter waarschuwing dat je ergens niet moet gaan zwemmen of dat het op eigen risico is. Waar folders te vinden zijn (bijv bij Info centra of Roadhouses) vind je ook folders over de krokodillen enzo. Ok ok, nu weten we het wel he, waar zijn die dingen dan? Wanneer zien we dan de echte gevaarlijke krokodillen want tot zo ver zijn we nog niet echt onder de indruk he! Tssssss..
Nou..we hebben er 1 gezien hoor..hahaha..we reden een brug over en Ronald spotte zowaar een crockie!!! Ik boven op de rem uiteraard en vroeg hem ondertussen tig keer of ie me niet in de maling nam, had ie er echt 1 gezien? Zeker weten? Jawel hoor...dus, wij keren (nee, niet op de brug maar zijn braaf eerst even door gereden naar het einde-overigens valt het hier op dat er vele bruggen zijn die helemaal geen vangrail of andere hoge zijkanten hebben wat best eng rijden is soms, zeker omdat de bruggen standaard smaller zijn dan de weg zelf ( je vraagt je af waarom in hemelsnaam!!!?) en als er dan ook nog eens een Roadtrain aan komt, nou...dan minder ik vaart en wacht wel even tot de Roadtrain voorbij is! Wij dus terug naar het begin van de brug en jawel hoor, we zien hem nog net het water inglijden! Het is echt waar, we hebben een echte Saltie gezien! Wow!! Ok ok, niet van dichtbij en niet lang maar toch...het telt wel mee voor ons hoor! Hihihihi....We kijken even en hij blijft lekker half onder het weinige water wat er nog te vinden is in dit poeltje liggen.
Aangekomen bij de camping bij Cooinda komen we er weer achter dat Cooinda dus geen dorp is zoals wij dachten maar wederom een soort resort ding is. Nou ja, ook goed, we boeken de cruise voor de volgende dag (helaas zaten ze voor vandaag vol) en nemen ons plaatje op de camping in. Pfff..wel vroeg hoor morgen, we wilden de cruise van 9u maar ook die zat al vol (gut..populaire tijd zeker) dus nemen we die van uh..oef..6.45!!!!! Nou ja, als ie dan maar wel echt de moeite waard is hoor!! De cruise moet ons meer Salties laten zien dus we zijn benieuwd.
We lopen even naar de bar hier om wat te eten en hierna naar het zwembad te gaan en komen ineens Dennis en Ben tegen, de jongens die we in Broome leerde kennen op de camping, gezelligheid alom dus...we kletsen en eten wat gezamelijk en na een uurtje gaan we alsnog even naar het zwembad.
We spreken met ze af dat we vanavond nog even gezamelijk een biertje zullen drinken, gezellig! We liggen even 2 uurtjes bij het zwembad en krijgen dan weer genoeg van de hete zon..pfff..we gaan terug naar de auto en lekker in de schaduw zitten...
Overigens zijn we onderweg nog een keer gestopt om wat foto’s te maken van botten langs de weg, ook in de hoop om een schedel van 1 of ander beestje te vinden zodat ik die alsnog stiekum kan meenemen naar NL..hihihi....helaas...hoop botten maar geen schedel nog. We blijven zo af en toe kijken!
’s Avonds is het nog even gezellig, de jongens komen even een biertje drinken en we kletsen de avond weer vol. We spreken af dat we elkaar van de week nog in Darwin zullen treffen, nog even een biertje drinken (alweer? Ja, alweer, er wordt wat afgedronken hier in Ozzzzzz, hihihi
Kussssssssss
Down Under Rolo en Tinusssssss
24 juli...au..spierpijn!!! en Edith Falls
24 juli...au..spierpijn!!! en Edith Falls
Hahhaa..zoals verwacht...jawel hoor, spierpijn!!! Al is het minder erg dan ik eigenlijk gisteren verwachtte. Gister had ik echt veel pijn maar gelukkig doet een nachtje slapen veel goed.
Opgestaan, ontbeten en naar de Cutta Cutta Caves gegaan. Een rond tochtje door wat limestone grotten. Leuk, niet heel bijzonders eigenlijk en vrij kort. Maar wel een leuke afwisseling een keer. De grotten liggen zo ong 60km van de camping en hierna zijn we gelijk door gereden naar de volgende campingplaats. Edith Falls.
Onderweg van de camping naar de CCC zouden we langs Hot springs gaan, het woord zegt het al, een heet water bron, nou, op de heen weg hebben we het bordje wel gezien maar op de terug weg is volgens mij het bronnetje ineens verplaatst hoor, geen bordje te zien meer! Hihihih...
Wel zijn we halverwege gestopt bij een Aboriginal Art shop/gallery en daar hebben we nog wat souvenirs gekocht voor de mensen thuis. Het is toch leuker om het daar te kopen dan in een winkel, ook omdat je weet dat het hier echt is, er zitten soms aboriginals te werken en dus zie je dat het echt handwerk is. Het is ook wel leuk om even een door Aboriginals gehouden gallery te bezoeken, toch leuker dan gewoon in een winkel zo.
Bij Edith Falls aangekomen is het een aangename camping, je eigen plekje, geen stroom maar ook geen generator’s toegestaan, wel douches maar verder is het een natuulijke camping. We eten even een burgertje en gaan daarna lekker aan het water liggen, de onderkant van de waterval. De waterval die inmiddels niet meer is dan een watervalletje maar het blijft een leuk meertje hoor, lekker fris water en de wetenschap dat er ergens in het water nog crockies kunnen liggen, al zijn het weer de freshies dus zijn ze banger van ons dan wij van hen hoor. (tis dat we dat inmiddels weten anders zouden we wellicht iets banger zijn...hihihi..) We vermaken ons prima, besluiten dat we even niet gaan wandelen maar lekker met een boekje bij het watertje blijven hangen, we vinden nog een stukje waar verder niemand ligt en duiken af en toe het water in, thans, ik dus, Ronald vindt het wel best allemaal en blijft aan de kant.
’s Avonds wonen we een slide show bij, we hebben er al eerder van gehoord en over gelezen maar nog niet eerder naar geweest. Plaatselijke rangers geven een gratis slide show of wandeling die vooral bedoeld is om meer kennis te krijgen over het park en meer begrip ook voor de Aboriginals. Eigenlijk was het best leuk, we hadden onze kippetjes onderweg op de bbq gegrild en samen met verse aardbeien met slagroom en 2 stoelen zaten we lekker de kippies vooraan op te eten. Ok, toen de kippies op waren was de slide show al begonnen en durfden we niet de slagroom op de aardbeien te spuiten....hihihi..zou een beetje veel herrie geven. De slide show was echt leuk en vooral heel leerzaam, mochten we nog een keer in de gelegenheid komen dan doen we er zeker nog een keer aan mee.
Cheersssssss mate’s!
Hahhaa..zoals verwacht...jawel hoor, spierpijn!!! Al is het minder erg dan ik eigenlijk gisteren verwachtte. Gister had ik echt veel pijn maar gelukkig doet een nachtje slapen veel goed.
Opgestaan, ontbeten en naar de Cutta Cutta Caves gegaan. Een rond tochtje door wat limestone grotten. Leuk, niet heel bijzonders eigenlijk en vrij kort. Maar wel een leuke afwisseling een keer. De grotten liggen zo ong 60km van de camping en hierna zijn we gelijk door gereden naar de volgende campingplaats. Edith Falls.
Onderweg van de camping naar de CCC zouden we langs Hot springs gaan, het woord zegt het al, een heet water bron, nou, op de heen weg hebben we het bordje wel gezien maar op de terug weg is volgens mij het bronnetje ineens verplaatst hoor, geen bordje te zien meer! Hihihih...
Wel zijn we halverwege gestopt bij een Aboriginal Art shop/gallery en daar hebben we nog wat souvenirs gekocht voor de mensen thuis. Het is toch leuker om het daar te kopen dan in een winkel, ook omdat je weet dat het hier echt is, er zitten soms aboriginals te werken en dus zie je dat het echt handwerk is. Het is ook wel leuk om even een door Aboriginals gehouden gallery te bezoeken, toch leuker dan gewoon in een winkel zo.
Bij Edith Falls aangekomen is het een aangename camping, je eigen plekje, geen stroom maar ook geen generator’s toegestaan, wel douches maar verder is het een natuulijke camping. We eten even een burgertje en gaan daarna lekker aan het water liggen, de onderkant van de waterval. De waterval die inmiddels niet meer is dan een watervalletje maar het blijft een leuk meertje hoor, lekker fris water en de wetenschap dat er ergens in het water nog crockies kunnen liggen, al zijn het weer de freshies dus zijn ze banger van ons dan wij van hen hoor. (tis dat we dat inmiddels weten anders zouden we wellicht iets banger zijn...hihihi..) We vermaken ons prima, besluiten dat we even niet gaan wandelen maar lekker met een boekje bij het watertje blijven hangen, we vinden nog een stukje waar verder niemand ligt en duiken af en toe het water in, thans, ik dus, Ronald vindt het wel best allemaal en blijft aan de kant.
’s Avonds wonen we een slide show bij, we hebben er al eerder van gehoord en over gelezen maar nog niet eerder naar geweest. Plaatselijke rangers geven een gratis slide show of wandeling die vooral bedoeld is om meer kennis te krijgen over het park en meer begrip ook voor de Aboriginals. Eigenlijk was het best leuk, we hadden onze kippetjes onderweg op de bbq gegrild en samen met verse aardbeien met slagroom en 2 stoelen zaten we lekker de kippies vooraan op te eten. Ok, toen de kippies op waren was de slide show al begonnen en durfden we niet de slagroom op de aardbeien te spuiten....hihihi..zou een beetje veel herrie geven. De slide show was echt leuk en vooral heel leerzaam, mochten we nog een keer in de gelegenheid komen dan doen we er zeker nog een keer aan mee.
Cheersssssss mate’s!
23 juli, kanoen in Katherine Gorge
23 juli, kanoen in Katherine Gorge
Pfff,....vandaag een zware dag gehad! We hadden voor de hele dag een kano gehuurd zodat we ons vooral nergens voor hoefden te haasten en niet aan tijden hoefden te houden. 10 u zaten we in de kano, rugzakken ingepakt en hup, lekker een dagje op het water.
Alles ging goed, mooie kloof weer en lekker weertje, beetje wind tegen maar dat was te overzien. Ronald vond het in het begin een beetje tegenvallen en kreeg niet echt de slag te pakken, gelukkig ging dat na een uurtje wel beter anders kun je net zo goed ophouden want om de hele dag te tobben in de kano, daar worden we niet vrolijk van he! ;)
We wisten al dat we na een tijdje een stukje over rotsen zouden moeten klimmen, het waterpeil in de rivier was zodanig gezakt dat er tussen de kloven in bijna niet te kanoen viel. Ach...hoeveel kan dat zijn denk je dan he..nou, we hebben het geweten! Eerst konden we het niet geloven dat dit de bedoeling was, je moest met de kano en al ruim 400 m naar boven klimmen, stukje natuurlijke trap, dan over een pad wisselend met los zand en keien. Sommige stukken waren ook nog eens heel smal zodat je een paar keer moest “steken” voor je de draai met de kano kon maken! We zijn eerst even heen en weer gelopen, kijken of het echt de bedoeling was en of er niet aan de andere kant gewoon kano’s op ons lagen te wachten, wat eigenlijk heel logisch had geweest! Maar nee..helaas...het was echt de bedoeling om het ding naar de volgende kloof te sjouwen! Ongelooflijk maar waar....wist niet eens dat een kano zo zwaar kon zijn en dat met die hitte en dan over al die rotsen heen tillen! Wow...dat was even flink balen hoor, maar gelukkig hebben we nog onze sterke Rolo man want alleen had ik het nooit gekund!~
Hierna zijn we nog een stukje verder gegaan en besloten al om het bij deze 2e kloof te laten, (er zijn er 4) omdat we simpelweg geen zin hadden om meer te sjouwen, we willen wel genieten he, niet tobben!
Halverwege zijn we lekker gaan liggen op een strandje waar het wel mocht, de meeste zandstrandjes mag je niet opkomen omdat het broed plaatsen zijn voor de freshies, je weet wel, de zoetwaterkrokodillen die we overigens tijdens het kanoen niet zijn tegengekomen helaas. Op het strandje hebben we lekker een boterhammetje gegeten, gelegen in de zon en schaduw (zon is echt te heet) , gezwommen in de rivier (jawel, waar ook de crocks dus zwemmen), al ging ronald echt eerst met tegenzin toen ik hem met kleren en al het water in gooide! Hahaha..., lekker nog een biertje gedronken en lekker gerelaxed. Na een tijdje zijn we nog naar het eind van de kloof gekanoed en toen omgekeerd.
Op de terug weg kwamen we nog een heuse waterslang tegen...het zag er eerst uit als een takje dat op het water lag maar toen begon ie weg te zwemmen en klom ie op de rotsen, wij er achteraan om te filmen, uiteraard en we zijn nog heel dichtbij kunnen komen, volgens mij staat ie goed op de film, helaas even niet aan de foto’s gedacht....jammer he!
Terug naar de eerste kloof, dus wederom die zware handeling om de kano te zeulen! Pff.f..gelukkig waren we niet de enige die klaagden hoor, iedereen vond het vrij onbegrijpelijk dat het niet wat beter geregeld was, iedereen..nou ja, niet dat er zoveel mensen waren hoor,maar er lagen toch even 4 kano’s op het strandje waarvan de mensen of zaten uit te rusten van het sjouwen of moed zaten te verzamelen..hihihi...lag niet aan ons dus!
Terug op de camping waren we eigenlijk bek en bek af, (inmiddels 16.45) hele dag op het water, nodige uurtjes gekanoed, tja..we zijn het niet gewend he! Moesten ook wel om onszelf lachen hoor, dat we zo uitgeput waren-laat je toch beseffen dat we EN geen goede conditie hebben en dat we geen 20 meer zijn!
We zijn lekker even gaan zitten, lezen, douchen, eten maken en eigenlijk waren we toen al aan bedje toe..gnif gnif...duidelijk geen 20meer he..We hoopten nog dat we Max niet tegen zouden komen, hij had nl gezegd dat ie nog wel even een biertje zou komen doen (waren hem ‘s ochtends en ’s middags ook al tegenkomen overal...en het geluk was met ons dus we konden zo het bedje in. Overigens had ik enorme pijn in mijn schouder en arm, bah..tijdens het kanoen nergens last van en nu ineens....grrrr..Ronald heeft mij even gemasseerd en toen zijn we lekker gaan slapen.
Overigens hadden we vanochtend bezoek van een walleby, ik hoorde vanacht al dat er een beestje onze afvaldoos had gevonden (die laten we dus voortaan niet meer hier staan, maar wisten wij veel dat ze hier over de camping heen wandelen ’s nachts...). Toen ik mijn bedje uit kwam en naar de wc wilde werd ik aangenaam verrast door een walleby die behoorlijk tam was en die je gewoon, als je hem voorzichtig benaderde, kon aaien. Nou, dat lieten we dus niet voorbij gaan he, dus ik Ronald er uit getrommeld en we hebben even lekker met skippie gekroeld....tja, beetje zuur voor hem dat ik het velletje van zijn zusje nu in mijn koffer heb he!! Whahahahah...wat zou ie doen als ie dat wist???
Wat ook wel leuk is is dat je als je aan het bbq-en bent dat je dan altijd wel een praatje met iemand hebt, eindelijk begrijp ik een beetje waarom mannen een soort “bonding” hebben als ze rond een vuurtje of bbq staan..hahaha...iedere keer als ik bij zo’n ding sta staan er altijd wel mannen om heen die ook iets bbq-en en je hebt altijd een praatje! Wat je maakt is meestal het eerste en daarna de vraag waar je vandaan komt en wat je al gezien hebt in Australie enz enz..altijd gezellig die bbq! Minder vaak maar nog steeds regelmatig heb je hetzelfde “bonding gevoel” als je staat af te wassen, al zie je daar dan weer vaker vrouwen, maar toch zijn hier ook de praatjes wel. Gezellie allemaal hoor! Volgens mij is het hier ook veel makkelijker om in je uppie op vakantie te gaan, overal heb je praatjes en regelmatig beland je met iemand voor een biertje enzo. Tuurlijk moet je er ook voor open staan he, maar ja..niet moeilijk voor mij he, ik lul nog tegen een lantaarnpaal dus ik heb overal mijn praatjes wel hoor! Hahaha....Tot nu toe ben ik nog niet echt genegeerd, zelfs niet door Ronald, ook hij wordt nog niet ziek van mijn gelul..hihihi...Ach, het is ook niet de hele dag zo he...soms zitten we ook lekker stilletjes naast elkaar te genieten van uitzichtjes of lezen we wat of doen we gewoon niets..ook heerlijk!
Langzaam glijden de dagen aan ons voorbij, ik word mij er steeds meer van bewust dat het straks weer moeilijk wordt, ik baal er van om weer aan het werk te gaan, baal er van om weer naar NL te gaan, tuurlijk is het fijn om iedereen weer te zien maar om eerlijk te zijn, als het aan mij zou liggen en het zou realiseerbaar zijn.....dan zou je mij de komende maanden (minimaal) nog niet terug zien. Het is niet alleen het vakantie gevoel uiteraard maar het is ook hun leefwijze en de fantastische natuur en het heerlijke klimaat. Maar ook gewoon het even vrij zijn, ongebonden zijn. Het fijne van een tijdje uit je vertrouwde omgeving te zijn is ook dat je je hoofdje weer hoort en dat ie weer leeg kan raken (bijna dan...het lukt niet helemaal helaas) en dat er weer ruimte komt voor andere zaken, nadenken over het leven op zich, mijn leven zoals ik dat nu heb, zoals dat de afgelopen jaren is gegaan. Wat wil ik anders doen (een hoop, maar tegelijk ook niet een hoop, snap jij het nog???) en hoe moet ik mijn leven aanpakken om het te verbeteren, ik wil in ieder geval een hogere kwaliteit van mijn leven, meer zinvolle bestedingen en tegelijk ook meer plezier in mijn leven. Nu weet ik wel dat er mensen zijn die zeggen dat ik al zoveel plezier in mijn leven maak en dat klopt ook wel maar tegelijkertijd is er die eeuwige onrust. Die onrust die er regelmatig voor zorgt dat ik ontevreden ben terwijl ik prima kan relativeren en dan heus wel besef dat ik het goed heb, eigen huis, baan, een fijne relatie, kan regelmatig op vakantie, ga veel stappen en doe leuke dingen met mijn vrienden, heb super vrienden die ik echt niet kwijt kan en iedere vriend of vriendin heeft zijn rol in mijn leven, net als ik bij hen en niet te vergeten een heerlijke dochter en mijn lieve zus. Niets om te klagen he...nop...mee eens...maar toch he..die onrust en het gevoel dat ik nog iets mis, dat ik meer moet doen met mijn leven, iets anders moet doen.
En dat laat mij dus wederom dromen van een langere tijd weg van huis, meer tijd om dingen op een rijtje te zetten, te overdenken en rust te vinden. Ik besef dat ik voorlopig nog niet klaar ben met mijzelf (is iemand dat ooit eigenlijk?) maar dat ik dat ook niet 123 kan veranderen als ik straks weer terug in NL ben. Al heb ik wel een paar dingen bedacht waar ik maar eens mee moet beginnen om mijn leven een beetje te veranden.
Anyway, ik heb er dus best flink de balen in dat het over een paar dagen alweer zo ver is, dat we weer terug naar NL moeten, ik weet dat het niet anders is en ik verlang er naar om Sampie weer te zien, om Dreetje, Pietje, Jan, Danny, Sannie en de rest van de vriendjes en dinnetjes weer te zien...maar toch...als ik mocht kiezen....dan kwam ik pas over een jaartje weer terug.
Liefs.....
Pfff,....vandaag een zware dag gehad! We hadden voor de hele dag een kano gehuurd zodat we ons vooral nergens voor hoefden te haasten en niet aan tijden hoefden te houden. 10 u zaten we in de kano, rugzakken ingepakt en hup, lekker een dagje op het water.
Alles ging goed, mooie kloof weer en lekker weertje, beetje wind tegen maar dat was te overzien. Ronald vond het in het begin een beetje tegenvallen en kreeg niet echt de slag te pakken, gelukkig ging dat na een uurtje wel beter anders kun je net zo goed ophouden want om de hele dag te tobben in de kano, daar worden we niet vrolijk van he! ;)
We wisten al dat we na een tijdje een stukje over rotsen zouden moeten klimmen, het waterpeil in de rivier was zodanig gezakt dat er tussen de kloven in bijna niet te kanoen viel. Ach...hoeveel kan dat zijn denk je dan he..nou, we hebben het geweten! Eerst konden we het niet geloven dat dit de bedoeling was, je moest met de kano en al ruim 400 m naar boven klimmen, stukje natuurlijke trap, dan over een pad wisselend met los zand en keien. Sommige stukken waren ook nog eens heel smal zodat je een paar keer moest “steken” voor je de draai met de kano kon maken! We zijn eerst even heen en weer gelopen, kijken of het echt de bedoeling was en of er niet aan de andere kant gewoon kano’s op ons lagen te wachten, wat eigenlijk heel logisch had geweest! Maar nee..helaas...het was echt de bedoeling om het ding naar de volgende kloof te sjouwen! Ongelooflijk maar waar....wist niet eens dat een kano zo zwaar kon zijn en dat met die hitte en dan over al die rotsen heen tillen! Wow...dat was even flink balen hoor, maar gelukkig hebben we nog onze sterke Rolo man want alleen had ik het nooit gekund!~
Hierna zijn we nog een stukje verder gegaan en besloten al om het bij deze 2e kloof te laten, (er zijn er 4) omdat we simpelweg geen zin hadden om meer te sjouwen, we willen wel genieten he, niet tobben!
Halverwege zijn we lekker gaan liggen op een strandje waar het wel mocht, de meeste zandstrandjes mag je niet opkomen omdat het broed plaatsen zijn voor de freshies, je weet wel, de zoetwaterkrokodillen die we overigens tijdens het kanoen niet zijn tegengekomen helaas. Op het strandje hebben we lekker een boterhammetje gegeten, gelegen in de zon en schaduw (zon is echt te heet) , gezwommen in de rivier (jawel, waar ook de crocks dus zwemmen), al ging ronald echt eerst met tegenzin toen ik hem met kleren en al het water in gooide! Hahaha..., lekker nog een biertje gedronken en lekker gerelaxed. Na een tijdje zijn we nog naar het eind van de kloof gekanoed en toen omgekeerd.
Op de terug weg kwamen we nog een heuse waterslang tegen...het zag er eerst uit als een takje dat op het water lag maar toen begon ie weg te zwemmen en klom ie op de rotsen, wij er achteraan om te filmen, uiteraard en we zijn nog heel dichtbij kunnen komen, volgens mij staat ie goed op de film, helaas even niet aan de foto’s gedacht....jammer he!
Terug naar de eerste kloof, dus wederom die zware handeling om de kano te zeulen! Pff.f..gelukkig waren we niet de enige die klaagden hoor, iedereen vond het vrij onbegrijpelijk dat het niet wat beter geregeld was, iedereen..nou ja, niet dat er zoveel mensen waren hoor,maar er lagen toch even 4 kano’s op het strandje waarvan de mensen of zaten uit te rusten van het sjouwen of moed zaten te verzamelen..hihihi...lag niet aan ons dus!
Terug op de camping waren we eigenlijk bek en bek af, (inmiddels 16.45) hele dag op het water, nodige uurtjes gekanoed, tja..we zijn het niet gewend he! Moesten ook wel om onszelf lachen hoor, dat we zo uitgeput waren-laat je toch beseffen dat we EN geen goede conditie hebben en dat we geen 20 meer zijn!
We zijn lekker even gaan zitten, lezen, douchen, eten maken en eigenlijk waren we toen al aan bedje toe..gnif gnif...duidelijk geen 20meer he..We hoopten nog dat we Max niet tegen zouden komen, hij had nl gezegd dat ie nog wel even een biertje zou komen doen (waren hem ‘s ochtends en ’s middags ook al tegenkomen overal...en het geluk was met ons dus we konden zo het bedje in. Overigens had ik enorme pijn in mijn schouder en arm, bah..tijdens het kanoen nergens last van en nu ineens....grrrr..Ronald heeft mij even gemasseerd en toen zijn we lekker gaan slapen.
Overigens hadden we vanochtend bezoek van een walleby, ik hoorde vanacht al dat er een beestje onze afvaldoos had gevonden (die laten we dus voortaan niet meer hier staan, maar wisten wij veel dat ze hier over de camping heen wandelen ’s nachts...). Toen ik mijn bedje uit kwam en naar de wc wilde werd ik aangenaam verrast door een walleby die behoorlijk tam was en die je gewoon, als je hem voorzichtig benaderde, kon aaien. Nou, dat lieten we dus niet voorbij gaan he, dus ik Ronald er uit getrommeld en we hebben even lekker met skippie gekroeld....tja, beetje zuur voor hem dat ik het velletje van zijn zusje nu in mijn koffer heb he!! Whahahahah...wat zou ie doen als ie dat wist???
Wat ook wel leuk is is dat je als je aan het bbq-en bent dat je dan altijd wel een praatje met iemand hebt, eindelijk begrijp ik een beetje waarom mannen een soort “bonding” hebben als ze rond een vuurtje of bbq staan..hahaha...iedere keer als ik bij zo’n ding sta staan er altijd wel mannen om heen die ook iets bbq-en en je hebt altijd een praatje! Wat je maakt is meestal het eerste en daarna de vraag waar je vandaan komt en wat je al gezien hebt in Australie enz enz..altijd gezellig die bbq! Minder vaak maar nog steeds regelmatig heb je hetzelfde “bonding gevoel” als je staat af te wassen, al zie je daar dan weer vaker vrouwen, maar toch zijn hier ook de praatjes wel. Gezellie allemaal hoor! Volgens mij is het hier ook veel makkelijker om in je uppie op vakantie te gaan, overal heb je praatjes en regelmatig beland je met iemand voor een biertje enzo. Tuurlijk moet je er ook voor open staan he, maar ja..niet moeilijk voor mij he, ik lul nog tegen een lantaarnpaal dus ik heb overal mijn praatjes wel hoor! Hahaha....Tot nu toe ben ik nog niet echt genegeerd, zelfs niet door Ronald, ook hij wordt nog niet ziek van mijn gelul..hihihi...Ach, het is ook niet de hele dag zo he...soms zitten we ook lekker stilletjes naast elkaar te genieten van uitzichtjes of lezen we wat of doen we gewoon niets..ook heerlijk!
Langzaam glijden de dagen aan ons voorbij, ik word mij er steeds meer van bewust dat het straks weer moeilijk wordt, ik baal er van om weer aan het werk te gaan, baal er van om weer naar NL te gaan, tuurlijk is het fijn om iedereen weer te zien maar om eerlijk te zijn, als het aan mij zou liggen en het zou realiseerbaar zijn.....dan zou je mij de komende maanden (minimaal) nog niet terug zien. Het is niet alleen het vakantie gevoel uiteraard maar het is ook hun leefwijze en de fantastische natuur en het heerlijke klimaat. Maar ook gewoon het even vrij zijn, ongebonden zijn. Het fijne van een tijdje uit je vertrouwde omgeving te zijn is ook dat je je hoofdje weer hoort en dat ie weer leeg kan raken (bijna dan...het lukt niet helemaal helaas) en dat er weer ruimte komt voor andere zaken, nadenken over het leven op zich, mijn leven zoals ik dat nu heb, zoals dat de afgelopen jaren is gegaan. Wat wil ik anders doen (een hoop, maar tegelijk ook niet een hoop, snap jij het nog???) en hoe moet ik mijn leven aanpakken om het te verbeteren, ik wil in ieder geval een hogere kwaliteit van mijn leven, meer zinvolle bestedingen en tegelijk ook meer plezier in mijn leven. Nu weet ik wel dat er mensen zijn die zeggen dat ik al zoveel plezier in mijn leven maak en dat klopt ook wel maar tegelijkertijd is er die eeuwige onrust. Die onrust die er regelmatig voor zorgt dat ik ontevreden ben terwijl ik prima kan relativeren en dan heus wel besef dat ik het goed heb, eigen huis, baan, een fijne relatie, kan regelmatig op vakantie, ga veel stappen en doe leuke dingen met mijn vrienden, heb super vrienden die ik echt niet kwijt kan en iedere vriend of vriendin heeft zijn rol in mijn leven, net als ik bij hen en niet te vergeten een heerlijke dochter en mijn lieve zus. Niets om te klagen he...nop...mee eens...maar toch he..die onrust en het gevoel dat ik nog iets mis, dat ik meer moet doen met mijn leven, iets anders moet doen.
En dat laat mij dus wederom dromen van een langere tijd weg van huis, meer tijd om dingen op een rijtje te zetten, te overdenken en rust te vinden. Ik besef dat ik voorlopig nog niet klaar ben met mijzelf (is iemand dat ooit eigenlijk?) maar dat ik dat ook niet 123 kan veranderen als ik straks weer terug in NL ben. Al heb ik wel een paar dingen bedacht waar ik maar eens mee moet beginnen om mijn leven een beetje te veranden.
Anyway, ik heb er dus best flink de balen in dat het over een paar dagen alweer zo ver is, dat we weer terug naar NL moeten, ik weet dat het niet anders is en ik verlang er naar om Sampie weer te zien, om Dreetje, Pietje, Jan, Danny, Sannie en de rest van de vriendjes en dinnetjes weer te zien...maar toch...als ik mocht kiezen....dan kwam ik pas over een jaartje weer terug.
Liefs.....
22 juli, Kahterine, Nitmuluk Nationaal Park
22 juli, Kahterine, Nitmuluk Nationaal Park
Vandaag al vroeg vertrokken, half 8 in de auto, zo’n bijna 400 km te gaan dus met pauze kom je al snel aan 5u rijden. 30 km na Kununurra is de grens naar Northen Territory en heb je gelijk ook weer een tijdsgrens, het is dan ineens anderhalf uur later. Dus verwachting is dat we rond half 4 in Katherine aan komen.
Halverwege hebben we nog even een moedig momentje. Ik heb een tijdje geleden stoer geroepen dat ik eigenlijk wel zo’n koeien hoorn, of nog beter, een hele schedel, wil hebben. Niet 1 die je zo ook in NL in de winkel kan kopen, maar nee, gewoon een echte die je hier terplekke van een koe “afrukt” ofzo. Stoer als ik ben (NOT) riep ik natuurljk dat ik dat wel even van een dode koe langs de weg zou afsnijden,dode koeien genoeg toch?
We rijden langs een dode koe (what else is new) en ik roep keihard dat Ronald moet stoppen, hij op de rem en ik zeg dat ik de hoorn van dat beest zal afsnijden, nou dacht ie dus dat ik eigenlijk steeds een grapje maakte ofzo, in ieder geval nam ie me niet serieus want hij vroeg wel 3x of ik het zeker wist, of ik het echt ging doen! Hahaha..tja, uh.waarom niet...kan het proberen toch? Misschien als ik boven dat dode beest sta dat ik het dan alsnog niet meer durf ofzo, maar ik wil het wel proberen!
Dus...ik met Ronald’s Leatherman en Ronald met de filmcamara naar de dode koe toe (ok, ronald blijft aan de andere kant van de weg, wat later weer een slimme zet blijkt aangezien het beest meer dan stinkt!!! Yak!!) en na het dier een beetje bekijken en constateren dat de mieren (grote rode die gelijk in mijn tenen bijten!! Grrrrr) met grote hoeveelheden tegelijk proberen om het beest verder op te eten dan dat de roofvogels en wellicht ook andere aaseters al hebben gedaan, ga ik dus maar voorzichtig aan de slag. Eerst voel ik even aan de hoorn of ie al toevallig los zit (what was i thinking???? Dat die dingen gewoon af te schroeven zijn ofzo???) en dan ga ik maar aan de slag..ik zet het mes er in....en begin langzaam te zagen-snijden-duwen en harder te snijden.....pak dan maar een ander stukje omdat ik er echt niet door heen kom, dus wat hoger op de hoorn dan halverwege het hoofd..hihihi..
Jawel hoor, ik durf het dus gewoon! Ik durf gewoon in een dode koe langs de weg te snijden en te proberen de hoorn er af te krijgen! En dat ondanks de enorme, en ik bedoel dus ook enorme stank! Het beest is al in aardige staat van ontbinding dus een lucht waar je echt heeeeeeel eng van wordt! Af en toe goed lucht happen en weer snijden dus! Helaas kom ik niet verder dan een halve milimeter lijkt het wel, of het nou ligt aan dat ik maar een klein mesje ter beschikking heb of dat het sowieso bijna geen doen is om zo’n hoorn van zijn schedel te scheiden, feit blijft dat ik amper tot niets vooruit kom. Helaas....ik moet er dus mee ophouden. Ronald heeft zich ondertussen prima vermaakt aan de andere kant van de weg met zijn filmcamara in de hand. Begrijpelijk, die ziet mij viezig en kokhalzend over dat lijk heen staan en proberen met een klein zakmesje een enorme schedel te vierendelen! Hahaha..ik zou ook lachen als ik hem was! Even komt ie dichterbij, nadat ik het heb opgegeven en ruikt dan ineens wat ik al die tijd al moet inhaleren!!! Man..wat een stank he!!
Samen lachen we nog wat en ergens vind ik mijzelf toch wel een beetje stoer dat ik het toch, zonder blikken of blozen heb geprobeerd. Jammer dat het niet lukte, had een mooi souveniertje geweest voor thuis he...een eigen afgezaagd stuk koe! Whoehoe...dan had ik indruk gemaakt zeg!!! Hihihihi....
Anyway, we rijden door, hebben nog bij een roadhouse een halfslachtige lunch en komen ’s middags aan in Katherine. We doen een boodschapje, constateren dat het aantal Aboriginals steeds meer wordt naarmate we noordelijker rijden en dat het hier niet anders is dan in andere plaatsen waar we zijn geweest, veel vieze en dronken Aboriginals die vooral hangen en zitten op straat, waar het hen ook uitkomt. Vreemd en eigenlijk wel triest om te zien. We zijn er nog steeds niet uit of ze dit uit gewoonte doen of dat het zo gekomen is door wat voor omstandigheden dan ook....we blijven het raar vinden en hebben het er regelmatig samen of met anderen over. Niemand lijkt te weten of ze het nou eigenlijk zelf leuk vinden of dat het een way of life is geworden. Tja...blijft een goed gespreksonderwerp steeds.
We kopen nog wat souveniertjes, ik kom zelfs een winkel tegen die na een beetje zoeken een echte skippie huid verkoopt. (je weet wel, in NL kun je een koeie vel kopen...) Dus ik ben helemaal blij en koop zo’n huidje voor thuis aan de muur! Ben bijna door het dolle heen van zo iets unieks! Wauw...gaaf joh! En zooooooo zacht!!! Zo mooi, zo bijzonder!!
De kassiere vertelt nog even dat het misschien een probleem kan opleveren bij het binnenkomen van NL maar dat neem ik voor lief, we verstoppen het goed en nemen het risico! Go for it! Het is het waard!
We gaan op weg naar de camping in het Nationaal park, 30km buiten Katherine, Nitmulik Nationaal Park, waar we morgen gaan kanoen in Katherine’s Gorge.
Op de camping aangekomen settelen we ons eerst, lezen een boekje, maken het eten, komen in gesprek met Max die later gezellig nog even bij ons komt zitten met een biertje bij het kaarslicht...gezellig...zo kletsen we de avond met hem weer vol. Al is ie wel heel druk en praat ie heel warrig en is ie best een beetje een raar, maar wel aardig manneke...Na een tijdje geven we voorzichtig aan dat wij eigenlijk naar bed willen, morgen weer een dag. Hij wijst ons ondertussen nog even op een langslopende walleby, grappig..zo los over de camping!
Kusssss
Rolo en Koesnijder Tinus
Vandaag al vroeg vertrokken, half 8 in de auto, zo’n bijna 400 km te gaan dus met pauze kom je al snel aan 5u rijden. 30 km na Kununurra is de grens naar Northen Territory en heb je gelijk ook weer een tijdsgrens, het is dan ineens anderhalf uur later. Dus verwachting is dat we rond half 4 in Katherine aan komen.
Halverwege hebben we nog even een moedig momentje. Ik heb een tijdje geleden stoer geroepen dat ik eigenlijk wel zo’n koeien hoorn, of nog beter, een hele schedel, wil hebben. Niet 1 die je zo ook in NL in de winkel kan kopen, maar nee, gewoon een echte die je hier terplekke van een koe “afrukt” ofzo. Stoer als ik ben (NOT) riep ik natuurljk dat ik dat wel even van een dode koe langs de weg zou afsnijden,dode koeien genoeg toch?
We rijden langs een dode koe (what else is new) en ik roep keihard dat Ronald moet stoppen, hij op de rem en ik zeg dat ik de hoorn van dat beest zal afsnijden, nou dacht ie dus dat ik eigenlijk steeds een grapje maakte ofzo, in ieder geval nam ie me niet serieus want hij vroeg wel 3x of ik het zeker wist, of ik het echt ging doen! Hahaha..tja, uh.waarom niet...kan het proberen toch? Misschien als ik boven dat dode beest sta dat ik het dan alsnog niet meer durf ofzo, maar ik wil het wel proberen!
Dus...ik met Ronald’s Leatherman en Ronald met de filmcamara naar de dode koe toe (ok, ronald blijft aan de andere kant van de weg, wat later weer een slimme zet blijkt aangezien het beest meer dan stinkt!!! Yak!!) en na het dier een beetje bekijken en constateren dat de mieren (grote rode die gelijk in mijn tenen bijten!! Grrrrr) met grote hoeveelheden tegelijk proberen om het beest verder op te eten dan dat de roofvogels en wellicht ook andere aaseters al hebben gedaan, ga ik dus maar voorzichtig aan de slag. Eerst voel ik even aan de hoorn of ie al toevallig los zit (what was i thinking???? Dat die dingen gewoon af te schroeven zijn ofzo???) en dan ga ik maar aan de slag..ik zet het mes er in....en begin langzaam te zagen-snijden-duwen en harder te snijden.....pak dan maar een ander stukje omdat ik er echt niet door heen kom, dus wat hoger op de hoorn dan halverwege het hoofd..hihihi..
Jawel hoor, ik durf het dus gewoon! Ik durf gewoon in een dode koe langs de weg te snijden en te proberen de hoorn er af te krijgen! En dat ondanks de enorme, en ik bedoel dus ook enorme stank! Het beest is al in aardige staat van ontbinding dus een lucht waar je echt heeeeeeel eng van wordt! Af en toe goed lucht happen en weer snijden dus! Helaas kom ik niet verder dan een halve milimeter lijkt het wel, of het nou ligt aan dat ik maar een klein mesje ter beschikking heb of dat het sowieso bijna geen doen is om zo’n hoorn van zijn schedel te scheiden, feit blijft dat ik amper tot niets vooruit kom. Helaas....ik moet er dus mee ophouden. Ronald heeft zich ondertussen prima vermaakt aan de andere kant van de weg met zijn filmcamara in de hand. Begrijpelijk, die ziet mij viezig en kokhalzend over dat lijk heen staan en proberen met een klein zakmesje een enorme schedel te vierendelen! Hahaha..ik zou ook lachen als ik hem was! Even komt ie dichterbij, nadat ik het heb opgegeven en ruikt dan ineens wat ik al die tijd al moet inhaleren!!! Man..wat een stank he!!
Samen lachen we nog wat en ergens vind ik mijzelf toch wel een beetje stoer dat ik het toch, zonder blikken of blozen heb geprobeerd. Jammer dat het niet lukte, had een mooi souveniertje geweest voor thuis he...een eigen afgezaagd stuk koe! Whoehoe...dan had ik indruk gemaakt zeg!!! Hihihihi....
Anyway, we rijden door, hebben nog bij een roadhouse een halfslachtige lunch en komen ’s middags aan in Katherine. We doen een boodschapje, constateren dat het aantal Aboriginals steeds meer wordt naarmate we noordelijker rijden en dat het hier niet anders is dan in andere plaatsen waar we zijn geweest, veel vieze en dronken Aboriginals die vooral hangen en zitten op straat, waar het hen ook uitkomt. Vreemd en eigenlijk wel triest om te zien. We zijn er nog steeds niet uit of ze dit uit gewoonte doen of dat het zo gekomen is door wat voor omstandigheden dan ook....we blijven het raar vinden en hebben het er regelmatig samen of met anderen over. Niemand lijkt te weten of ze het nou eigenlijk zelf leuk vinden of dat het een way of life is geworden. Tja...blijft een goed gespreksonderwerp steeds.
We kopen nog wat souveniertjes, ik kom zelfs een winkel tegen die na een beetje zoeken een echte skippie huid verkoopt. (je weet wel, in NL kun je een koeie vel kopen...) Dus ik ben helemaal blij en koop zo’n huidje voor thuis aan de muur! Ben bijna door het dolle heen van zo iets unieks! Wauw...gaaf joh! En zooooooo zacht!!! Zo mooi, zo bijzonder!!
De kassiere vertelt nog even dat het misschien een probleem kan opleveren bij het binnenkomen van NL maar dat neem ik voor lief, we verstoppen het goed en nemen het risico! Go for it! Het is het waard!
We gaan op weg naar de camping in het Nationaal park, 30km buiten Katherine, Nitmulik Nationaal Park, waar we morgen gaan kanoen in Katherine’s Gorge.
Op de camping aangekomen settelen we ons eerst, lezen een boekje, maken het eten, komen in gesprek met Max die later gezellig nog even bij ons komt zitten met een biertje bij het kaarslicht...gezellig...zo kletsen we de avond met hem weer vol. Al is ie wel heel druk en praat ie heel warrig en is ie best een beetje een raar, maar wel aardig manneke...Na een tijdje geven we voorzichtig aan dat wij eigenlijk naar bed willen, morgen weer een dag. Hij wijst ons ondertussen nog even op een langslopende walleby, grappig..zo los over de camping!
Kusssss
Rolo en Koesnijder Tinus
maandag 21 juli 2008
Foto's en bloggen
hallo allemaal,
Nou, zoals jullie zien is er weer flink geblogd..hoop dat jullie een beetje plezier in het lezen hebben, wij wel in het schrijven in ieder geval.
We zijn druk bezig met de foto's te uploaden. Als het goed is staat alles nu op Flick'r. We realiseren ons dat het niet allemaal op volgorde staat maar daar moeten jullie maar even door heen kijken.
Ook waren we 1 berichtje vergeten te plaatsen waardoor ook de berichten niet meer op volgorde staan, maar als je even kijkt naar de data dan heb je zo de juiste volgorde te pakken he.
Vanochtend zijn we naar de garage gegaan, blijkt...zoals wij al wisten, dat het probleem nog steeds in het koelkastje ligt..duh....Maar goed, Jane zorgt nog voor een afspraak voor ons bij een koelkastreperateur vanmiddag en mocht dat ook niet goed komen dan houden wij het voor gezien. Jane zegt ons toe dat zij in ieder geval betaald voor alle ongemakken die we hierdoor hebben en ook de bonnetjes van het ijs dat we (indien de koelkast vandaag niet gemaakt kan worden) gaan kopen om het eten koud te houden.
We shall see he...Gelukkig laten wij de moed niet zakken en genieten we gewoon door. We zijn weer gewassen en gepoetst en gaan zo nog even boodschapjes doen en dan lekker naar de camping even bij het " tropische zwembad" liggen.
Morgen gaan we weer verder, Richting Katherine NP, daar gaan we in ieder geval kanoen dus we zullen hoe dan ook weer pret hebben!
Dikke kus van ons uit australie...
xxxxx
Nou, zoals jullie zien is er weer flink geblogd..hoop dat jullie een beetje plezier in het lezen hebben, wij wel in het schrijven in ieder geval.
We zijn druk bezig met de foto's te uploaden. Als het goed is staat alles nu op Flick'r. We realiseren ons dat het niet allemaal op volgorde staat maar daar moeten jullie maar even door heen kijken.
Ook waren we 1 berichtje vergeten te plaatsen waardoor ook de berichten niet meer op volgorde staan, maar als je even kijkt naar de data dan heb je zo de juiste volgorde te pakken he.
Vanochtend zijn we naar de garage gegaan, blijkt...zoals wij al wisten, dat het probleem nog steeds in het koelkastje ligt..duh....Maar goed, Jane zorgt nog voor een afspraak voor ons bij een koelkastreperateur vanmiddag en mocht dat ook niet goed komen dan houden wij het voor gezien. Jane zegt ons toe dat zij in ieder geval betaald voor alle ongemakken die we hierdoor hebben en ook de bonnetjes van het ijs dat we (indien de koelkast vandaag niet gemaakt kan worden) gaan kopen om het eten koud te houden.
We shall see he...Gelukkig laten wij de moed niet zakken en genieten we gewoon door. We zijn weer gewassen en gepoetst en gaan zo nog even boodschapjes doen en dan lekker naar de camping even bij het " tropische zwembad" liggen.
Morgen gaan we weer verder, Richting Katherine NP, daar gaan we in ieder geval kanoen dus we zullen hoe dan ook weer pret hebben!
Dikke kus van ons uit australie...
xxxxx
18 juni, auto repareren en Bungle Bungle’s
18 juni, auto repareren en Bungle Bungle’s
Vanochtend op zoek naar een garage, half 9 stonden we voor de deur, alleen waren zij er nog niet. Na even wat navraag (na een kwartiertje wachten) bij de buren blijkt dat ze niet echt een begin tijd hebben, als ze een drukke nacht hebben gehad dan beginnen ze later, niet te zeggen wanneer precies. Ergens tussen 7 en 12 waarschijnlijk...hihihi.
We vroegen of we nog ergens anders terecht konden voor de auto, yep, ergens achterin het dorp is nog een handelaartje die ons wellicht kon helpen. Hup, wij daar heen dus en jawel hoor, zowel tijd als kennis en al direct bij de 1e test bleek dat de batterij (accu) toch eigenlijk wel overleden was, even bellen met Jane (van het verhuurbedrijf) en hij vervangt de accu en de rekening gaat naar Jane. Mooi, opgelost en we konden weg, dachten we...Not!
De koelkast sloeg nog steeds niet aan, uh, tja, wat nu...de beste man heeft nog van alles getest en geprobeerd maar er was geen geluid meer uit te krijgen uit dat ding. Blijft vreemd want op stroom doet het dus wel en op de accu dus niet. Terwijl alle testen aangeven dat er wel stroom is tot in ieder geval de koelkast. Nou ja..na wat gepraat en geprobeer krijgen we het adres van een electricien, die kan ons misschien verder helpen.
Wij naar de electricien, terrein op, winkel in en uit, roepen hier en daar, kloppen aan de deur van het huis, maar helaas, er is niemand te vinden. Nou ja....5 min wachten maar dan. Nee hoor, hier is niemand. Wij terug naar de 1e garage, nu is er wel iemand, wij leggen het probleem weer voor en zij denkt dat ze wellicht even kan kijken voor ons (jawel, een vrouwelijk en ook nog eens een aboriginal, of halfje aboriginal dan, monteur) maar dat wordt pas morgen. Zelfs na wat gepraat met haar is ze onverbiddelijk, morgen wil ze pas voor ons kijken, ze heeft druk. We overleggen wat we gaan doen en beslissen dat we genoeg tijd verspeeld hebben vandaag, te meer omdat we nog best een paar uurtjes moeten rijden tot de volgende stop in de BB’s. Weet je wat, we bellen jane, zeggen dat ze maar voor een monteur moet zorgen over een paar dagen als we bij de volgende plaats zullen zijn, kopen wat zakken ijs en we gaan lekker weg, we redden het wel, ook zonder koelkast he!
Jane begrijpt het en we overleggen even waar we heen gaan, we spreken af dat zij probeert een monteur ofzo in Kununura te regelen op maandag ochtend. Wij zorgen dat we dus zondag in Kununura zullen zijn en dan de details horen waar we moeten zijn. In de mean while gaan wij gewoon lekker door met de vakantie en genieten.
We rijden lekker weer weg en na anderhalf uur komen we bij de afslag naar de BB’s, wederom lezen we waarschuwingen over de staat van de weg, zoals eerder gezegd, 53 km waar je 2 tot 3 uur over zou doen, een zeer lastig begaanbaar 4wd track moet het zijn. Ach, we draaien onze handen er niet meer voor om, wij zijn wel wat gewend,toch?
Dus, vol goede moed starten we en al snel krijgen we door waarom het zo lang zal duren, je kan niet hard rijden (wij blijven tussen de 30 en 40km rijden)en er zijn veel, heel veel bochten, veel smalle stukken en steile heuveltjes en door droog gekomen rivieren en hier en daar door een creekje heen. Om eerlijk te zijn, we hebben best dikke pret onderweg want het is gewoon heel leuk rijden, omhoog en omlaag, door de modder, stenen en kuilen ontwijken en hier en daar een riviertje doorkruisen. Op zich valt de staat van de weg nog mee vinden wij, we hebben al zwaarder meegemaakt. Na het 3e riviertje worden we aan de overkant van het water aangehouden door een andere auto, hij wijst ons op dat onze nummerplaat er bijna afligt, we kijken even en jawel hoor, nog een bobbel en we zouden hem waarschijnlijk verloren zijn, komt toch door m.n de kreekjes die we door moesten en waar we dus de kuilen en stenen niet zagen en dus flinke klappen hebben gemaakt soms. We halen hem eraf en gaan weer lachend verder.
Na iets minder dan anderhalf uur komen we bij het rangerstation aan (hoezo 2 tot 3 uur! Phoe! Wij doen het gewoon veel sneller en beter dan anderen dus! Lekker puh! Hahaha) We vullen weer een registratie formulier in en gaan op zoek naar een plekje, er zijn 2 campings en we kiezen voor de camping in het zuiden van het gebied. Nog even 11 km verder rijden dus (makkie dus nu he!) en aangekomen op het camping deel kiezen we een lekker plekje uit, je kan hier op een gezamelijk veldje staan of een plekje afzijdig zoeken, dat doen we en we vinden een schaduwrijk groot stuk ruimte, vlak bij een uh.soort van wc. Dit is weer een bush camping dus op die halve wc na is er dus helemaal niets he. Heerlijk, back to nature. We blijven lekker een beetje hangen op de kampeerplek, kletsen wat, lezen wat, snoepen wat en kijken naar alle vogels hier, jeetje wat zijn er veel hier! Talloze kaketoe’s vliegen af en aan over ons hoofd en doen zich te goed aan alle vruchten die hier in de bomen en struiken hangen voor ze. Leuk om te zien!
We horen overigens af en toe nog wat in de struiken ritselen...soms kijken we even op, vol verwachting of er misschien nog een ijsbeer om de hoek komt kijken maar helaas, we zien niets. 2x is het best veel gerommel in het hoge gras en nemen we echt de moeite om goed te kijken, wellicht was het een grote hagedis ofzo maar tussen al het hoge gras kunnen we alleen wat gras zien bewegen maar meer niets. We zijn ons hier wel bewust dat we goed moeten uitkijken en zeker geen deuren moeten openlaten.
Er komen nog een paar birdwatchers langs, op zoek naar een nest van een bijzondere havik. Ronald had gelijk al een nest gezien dus wijst die aan de birdwatchers aan. De meneer vertelt naar wat ze op zoek zijn en wat ze denken dat dit nest is, hij denkt niet dat het van die bijzondere havik is dus 3 van die uh..grappig uitziende birdwatchers lopen verder, broek hoog opgetrokken, verrekijker op de neus, baarden en geitenwollen sokken aan in de sandalen die behoorlijk wat duffer zijn dan wij ze hebben hoor! Ik merk weer op dat ik het echt heel leuk zou vinden om alle vogels te weten maar om bijvoorbeeld een cursus birdwatching te volgen en dus vervolgens bij dit soort mensen te horen...neeeuuuuu...dat gaat me al jaren te ver! Hahah..
We maken er nog een grapje van, Ronald verkleed zich even als echte nerdie birdwatcher
en hij doet ze even na..dikke pret want ik ben hem ook nog eens aan het filmen. Muts op, mijn bril op zijn neus, lamp op zijn kop, broek way to hoog opgetrokken, wollen sokken (waarom had ie die eigenlijk bij zich??????) slippers aan en even lekker duf rondlopen! Whahaha..Grappig!!!! You tuben!!!!
Het is al vroeg donker, tegen half 6 zien we al niets meer en gaan dus even snel koken en naar binnen want koud wordt het ook. Het zal vast heel koud worden vannacht! Brrr...
Het is donker, hup naar binnen dus, eten, schrijven en wat kaarten of lezen..Morgen gaan we weer lange wandelingen maken, morgen weer een dag dus..
Trussssssiekussieeeeee
Rolo en tinus in de bush bush!
20 juli, onderweg naar Kunnanura
20 juli, onderweg naar Kunnanura
Ondanks dat we extra vroeg zijn gaan slapen zijn we later wakker dan anders. Pas na 7en werden we goed wakker en om eerlijk te zijn, ben ik nog steeds moe..raar he...dat je soms zo ineens kan instorten? Al denk ik dat de pijn in mijn schouder die ik al ruim een week heb, ook wel meespeelt. Geen idee waar het vandaan komt maar ik sta er mee op en ga er mee naar bed en niets helpt. Maar goed....Het gaat wel weer over voor ik een jongetje ben (zei mijn moeder altijd..) en het heeft verder geen invloed op de vakantie (al kijk ik wel even een beetje uit met tillen en probeer ik wat minder te rijden omdat ik merk dat als ik veel auto rij dat het dan eind van de dag erger is)
Ronald slaapt inmiddels ook weer lekker nadat ie echt wel een tijdje last had met slapen, had nog steeds last van zijn gewrichten en moest er iedere nacht wel uit om de grote en kleine boodschap te doen, wat geen grap is als je in de bush zit he..want ga hier maar eens naar de wc, donker...never know of er iets onder de auto ligt en dan in het duister naar de wc, die niet meer is dan een paar houten planken en een wc pot zonder bodem ennu..never know wat er onderop die bodem ligt he. Het dak is een golfplaatje op paaltjes en ook de bodem is vrij. Er kan dus van alles in komen en de spinnen zijn hier goed vertegenwoordigd. Ook de (meestal behoorlijk grote!) mieren lopen over de rand van de pot ennu....ze bijten flink hoor!!!
Of te wel,hij werd vaak zeer sjaggie wakker en mopperde wat af als ie weer eens er uit moest, al probeerde hij nog zo vaak om het op te houden maar hee..als je moet moet je he!
Maar gelukkig gaat het wat beter nu en de laatste paar nachten hoefde hij er niet uit!
Verder hebben we overigens geen mankementjes (schade zien we in NL wel weer), wat muggen of andere insectenbeten, regelmatig aan de dunne maar thats it. Eigenlijk best tevreden zo dus.
Oh ja...we stinken nog al eens! Hahaha....al ruiken we ons zelf en elkaar al niet meer, we kunnen ons zo voorstellen dat we regelmatig goed rieken! Tja, als je een paar dagen niet kan wassen en je loopt lekker te zweten met deze hitte, draagt je kleren gewoon een paar dagen door ondanks dat ze doorweekt zijn van het zweet soms (hee, wij ruiken het toch niet he!) en neem daar dan ook nog eens het eeuwige aanwezig stof, ach...dan hoef je ook geen schone onderbroek aan, dat heeft dan toch geen nut meer he! Hahaha....
Al kijkt de een soms de ander wel even aan als er een verdacht luchtje naar boven komt bij het aan of uitkleden! Hihihihi..Maar ach..wij hebben lol en daar gaat het om he!
Na het ontbijt vertrekken we, op naar Kunnanura waar als het goed is de auto weer gerepareerd wordt. We hebben ons gelukkig goed kunnen redden met het gekochte ijs maar ideaal is anders he, vooral omdat het best een dure huur auto is en als ie dan niet naar behoren werkt is dat toch jammer. Niets onoverkomelijk ofzo, maar wel jammer.
Maar goed, we zien wel, als het goed is heeft Jane een afspraak voor ons gemaakt en krijgen we van haar nog een berichtje van waar en hoe laat we ergens moeten staan.
Na een paar uur rijden zijn we in Kunnanura, we zoeken een camping, wassen onszelf en de kleding (hebben niets meer over en ook het beddengoed kan wel een wasje gebruiken), maken de auto een beetje toonbaar en schrijven wat. We bedenken dat we hier toch maar even 2 dagen blijven, het is een best grote camping aan het meer, ronald is er net heen gelopen en ontdekt dat hier weer crockies zijn. Zwemmen verboden dus, al zijn het de freshies!
Verder is het een prima camping, zelfs met zwembad! Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt, lekker! Morgen misschien maar even gebruik van maken.
Morgen plannen we voor het hopelijk maken van de auto, boodschapjes doen, internetten en hopelijk even gebruik maken van het zwembad.
Overigens kun je goed zien dat je hier in het tropische Noorden (Northern Territory) bent, er is veel meer groen, zelfs bomen met bloemen er in, de lucht is wat vochtiger (joepie voor het huidje na alle droogte!!!) meer water en veel palmbomen! En het lijkt wel of hier meer vogels zijn en jawel hoor, ook onze luidruchtige zwermen kakatoe’s lijken mee gevlogen...wederom tientallen, en dan bedoel ik meer richting de 100 dan bij de 10, vliegen met veel lawaai over de camping.
Bij het invallen van de schemer ziet de hemel er deels zwart uit, niet dat er donkere wolken boven ons hoofd zijn maar het zijn de duizenden en duizenden Flying Foxen! Duizenden grote vleermuizen dus, machtig gezicht! Hele wolken vol zwarte vliegende dingen boven ons hoofd, erg indrukwekkend! Ronald verklaard dat ie een eigen vleermuis wil, hij is helemaal weg van die beesten en kan er even niet over ophouden . Ik beloof hem dus maar dat als het kan hij zijn eigen vleermuis krijgt! Hihihihi....Eens kijken of ze die bij de dierenwinkel in NL verkopen he!
We gaan lekker niet koken maar pizza halen, al is dat nog een hele onderneming hier. We kunnen nergens een adres vinden van een pizzeria dus gaan maar op pad, zo groot is het hier niet dus moet lukken. We rijden wat rondjes en vragen het eens na en voila, de pizzeria gevonden. We halen wat lekkers (ok, wel bijna een uur gewacht) eten de pizza op de camping weer op, schrijven nog wat, halen de was naar binnen, heerlijk alles ruikt weer fris en fruitig, net als wij.
Zo nog even wat kaarten en dan lekker slapen tussen schone lakens en slaapzakken..jammie!!!
That’s all fooks!
Cheers! Tinus en Rolo
Ondanks dat we extra vroeg zijn gaan slapen zijn we later wakker dan anders. Pas na 7en werden we goed wakker en om eerlijk te zijn, ben ik nog steeds moe..raar he...dat je soms zo ineens kan instorten? Al denk ik dat de pijn in mijn schouder die ik al ruim een week heb, ook wel meespeelt. Geen idee waar het vandaan komt maar ik sta er mee op en ga er mee naar bed en niets helpt. Maar goed....Het gaat wel weer over voor ik een jongetje ben (zei mijn moeder altijd..) en het heeft verder geen invloed op de vakantie (al kijk ik wel even een beetje uit met tillen en probeer ik wat minder te rijden omdat ik merk dat als ik veel auto rij dat het dan eind van de dag erger is)
Ronald slaapt inmiddels ook weer lekker nadat ie echt wel een tijdje last had met slapen, had nog steeds last van zijn gewrichten en moest er iedere nacht wel uit om de grote en kleine boodschap te doen, wat geen grap is als je in de bush zit he..want ga hier maar eens naar de wc, donker...never know of er iets onder de auto ligt en dan in het duister naar de wc, die niet meer is dan een paar houten planken en een wc pot zonder bodem ennu..never know wat er onderop die bodem ligt he. Het dak is een golfplaatje op paaltjes en ook de bodem is vrij. Er kan dus van alles in komen en de spinnen zijn hier goed vertegenwoordigd. Ook de (meestal behoorlijk grote!) mieren lopen over de rand van de pot ennu....ze bijten flink hoor!!!
Of te wel,hij werd vaak zeer sjaggie wakker en mopperde wat af als ie weer eens er uit moest, al probeerde hij nog zo vaak om het op te houden maar hee..als je moet moet je he!
Maar gelukkig gaat het wat beter nu en de laatste paar nachten hoefde hij er niet uit!
Verder hebben we overigens geen mankementjes (schade zien we in NL wel weer), wat muggen of andere insectenbeten, regelmatig aan de dunne maar thats it. Eigenlijk best tevreden zo dus.
Oh ja...we stinken nog al eens! Hahaha....al ruiken we ons zelf en elkaar al niet meer, we kunnen ons zo voorstellen dat we regelmatig goed rieken! Tja, als je een paar dagen niet kan wassen en je loopt lekker te zweten met deze hitte, draagt je kleren gewoon een paar dagen door ondanks dat ze doorweekt zijn van het zweet soms (hee, wij ruiken het toch niet he!) en neem daar dan ook nog eens het eeuwige aanwezig stof, ach...dan hoef je ook geen schone onderbroek aan, dat heeft dan toch geen nut meer he! Hahaha....
Al kijkt de een soms de ander wel even aan als er een verdacht luchtje naar boven komt bij het aan of uitkleden! Hihihihi..Maar ach..wij hebben lol en daar gaat het om he!
Na het ontbijt vertrekken we, op naar Kunnanura waar als het goed is de auto weer gerepareerd wordt. We hebben ons gelukkig goed kunnen redden met het gekochte ijs maar ideaal is anders he, vooral omdat het best een dure huur auto is en als ie dan niet naar behoren werkt is dat toch jammer. Niets onoverkomelijk ofzo, maar wel jammer.
Maar goed, we zien wel, als het goed is heeft Jane een afspraak voor ons gemaakt en krijgen we van haar nog een berichtje van waar en hoe laat we ergens moeten staan.
Na een paar uur rijden zijn we in Kunnanura, we zoeken een camping, wassen onszelf en de kleding (hebben niets meer over en ook het beddengoed kan wel een wasje gebruiken), maken de auto een beetje toonbaar en schrijven wat. We bedenken dat we hier toch maar even 2 dagen blijven, het is een best grote camping aan het meer, ronald is er net heen gelopen en ontdekt dat hier weer crockies zijn. Zwemmen verboden dus, al zijn het de freshies!
Verder is het een prima camping, zelfs met zwembad! Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt, lekker! Morgen misschien maar even gebruik van maken.
Morgen plannen we voor het hopelijk maken van de auto, boodschapjes doen, internetten en hopelijk even gebruik maken van het zwembad.
Overigens kun je goed zien dat je hier in het tropische Noorden (Northern Territory) bent, er is veel meer groen, zelfs bomen met bloemen er in, de lucht is wat vochtiger (joepie voor het huidje na alle droogte!!!) meer water en veel palmbomen! En het lijkt wel of hier meer vogels zijn en jawel hoor, ook onze luidruchtige zwermen kakatoe’s lijken mee gevlogen...wederom tientallen, en dan bedoel ik meer richting de 100 dan bij de 10, vliegen met veel lawaai over de camping.
Bij het invallen van de schemer ziet de hemel er deels zwart uit, niet dat er donkere wolken boven ons hoofd zijn maar het zijn de duizenden en duizenden Flying Foxen! Duizenden grote vleermuizen dus, machtig gezicht! Hele wolken vol zwarte vliegende dingen boven ons hoofd, erg indrukwekkend! Ronald verklaard dat ie een eigen vleermuis wil, hij is helemaal weg van die beesten en kan er even niet over ophouden . Ik beloof hem dus maar dat als het kan hij zijn eigen vleermuis krijgt! Hihihihi....Eens kijken of ze die bij de dierenwinkel in NL verkopen he!
We gaan lekker niet koken maar pizza halen, al is dat nog een hele onderneming hier. We kunnen nergens een adres vinden van een pizzeria dus gaan maar op pad, zo groot is het hier niet dus moet lukken. We rijden wat rondjes en vragen het eens na en voila, de pizzeria gevonden. We halen wat lekkers (ok, wel bijna een uur gewacht) eten de pizza op de camping weer op, schrijven nog wat, halen de was naar binnen, heerlijk alles ruikt weer fris en fruitig, net als wij.
Zo nog even wat kaarten en dan lekker slapen tussen schone lakens en slaapzakken..jammie!!!
That’s all fooks!
Cheers! Tinus en Rolo
20 juli, Bungle Bungle’s
20 juli, Bungle Bungle’s
Al vroeg weer wakker, tja, dat heb je er van als je ook vroeg gaat slapen he, gemiddeld liggen we hier zo tussen 20.30 (ronald) en 21.30 (martina meestal) te slapen, dus vaak zijn we voor 6en al wakker, je merkt dat het slaap ritme sowieso anders is bij iedereen, tegen 21u is alles donker, en zo rond 6 half 7 staat iedereen weer buiten de tent of camper/caravan, begrijpelijk, want als je wilt wandelen ofzo is het wel zo handig dat je dat doet voordat het echt warm is he. En aangezien het hier rond 9 a 10 u in de ochtend al behoorlijk op temperatuur is...(al snel tegen de 30graden) is het toch wel fijn als je dus vroeg op pad bent. Zeker als je wandelingen van een paar uur maakt.
Vandaag gingen wij dus ook wandelen, we hadden bedacht dat we er wel 2 zouden doen. 1 in de ochtend en 1 eind van de middag. Tussen de wandelingen door zouden we vooral lekker rustig wat lezen en luieren.
Al vroeg op pad, kaart mee, liters water mee, hoed op (jawel, we hebben eindelijk hoedjes! Haha, en dan ook nog allebei dezelfde! Dol komisch dus...!!! ), zonnebril en zonnecreme op en gaan..op de kaart staat dat het een wandeling van zo 2 uur zou zijn. (ong 40 min rijden vanaf de camping). Tja, ik denk dat er met ons wat mis is hoor, want in een half uur waren we al bij het einde. Genieten wij niet genoeg van de omgeving? Vergeten wij dingen te bekijken? We moeten er best om lachen want zo ging het ook al met de autorit he. Maar goed, het is wel ploeteren door de hitte onderweg, hier en daar los zand afgewisseld met losse stenen (rivier bodem) en tussen de struiken door. De wandeling die we doen heet Catherine’s Cathedral, op de plaatjes in ieder geval erg mooi en toegegeven, zo lopend door de BB’s door een kloof heen, het is allemaal weer prachtig! De BB’s (remember? Afkorting van de Bungle Bungle’s) zien er heel appart uit hoor, mooie strepen, verschillende kleuren rood wisselen elkaar af met zandkleur en zwarte en grijze strepen, dat in combinatie met de ronde vormen die ze hebben klopt het aardig met wat ze in de boeken zeggen, dat het net bijenkorven zijn.
Je kunt hier weer goed zien hoe de rivier stroomt in “the wet”, al is er nu bijna geen water meer te vinden. Halverwege zijn er 2 heel kleine poeltjes met vies stilstaand water, met amper 2x2 in omtrek is het moeilijk voor te stellen dat dit over een paar maanden een onbereikbaar gebied is, volledig ondergelopen en met een woest stromende rivier die bijna het hele gebied ongevraagd van water voorziet. Natures way weer he!
Halverwege komen we in koeler gebied als we door de kloof lopen, heerlijk zo want de temperatuur is behoorlijk hoog weer en het is nog geen 9u! Overigens is het best druk onderweg, thans, druk, niet op zijn europees druk dat je bijna niet door kan lopen hoor, zo is het nu ook weer niet. Maar we komen hier en daar wat mensen tegen en lopen er ook wat voorbij. (zou dat het probleem ook zijn, dat we te snel lopen? ).
Net als tijdens het autorijden is het ook tijdens het wandelen weer de gewoonte dat je elkaar begroet en de “how are you’s “ vliegen weer om je oren. Ronald en ik hebben het er al een paar keer over gehad, hoe moet je reageren eigenlijk? Het is nl gewoon een begroeting maar als je alleen hallo terug zegt is het weer onbeleefd (denken we) dus moet je in de snelle 5 sec dat je elkaar passeerd dus “hi, i’m fine, thx, how are you?” zeggen en dan moeten zij ook weer antwoorden? Niet te doen dus, daarbij komt dat het eigenlijk alleen maar een begroeting is en volgens mij menen ze er geen hol van, eigenlijk zou je het een keer moeten uitproberen als ze vragen “how are you” om dan te zeggen: “It sucks! Life sucks, let me tell you why my life sucks”hahahah...volgens mij rennen ze dan hard weg want het boeit ze werkelijk geen ene reet hoe het met je gaat, thans, bij de meesten dan he, soms maak je wel degelijk een praatje, maar dan begint het ook al anders en niet alleen maar bij het passeren een shallow vraagje.
Maar ja, we kunnen dit nu wel zeggen maar we zullen het waarschijnlijk toch nooit uitproberen he.
Anyway, na een half uurtje lopen zijn we op het eind van de wandeling, toegegeven, het is weer prachtig. Het einde van de kloof loopt als een ronde ruimte met gladde wanden, afgesleten door het stromende water met in het midden weer een laatste restje van wat eens de rivier was en weer zal zijn. Om het water heen ligt het witste zand ooit gezien, schitterend gewoon! Hier en daar een boompje maakt het plaatje helemaal af.
Wederom een filmset plaatje hoor! We lopen door naar het achterste deel en zetten ons neer op een rotsje om even lekker van het uitzicht te genieten en naar de mensen te kijken om ons heen. 1 van hen heeft een Digeridoo meegenomen, we zijn heel nieuwsgierig wat ie daar nou mee van plan is.
Hij plaats het uiteinde tegen de wand en maakt wat geluidjes. Eigenlijk dachten we dat ie heel wat van plan was want volgens ons kom je niet op je blote voeten (dat was ie nl) met je digeridoo door deze hitte heen als je er geen hout van kan toch? Uh...nou, om eerlijk te zijn..jawel dus..mmm..Er komt eigenlijk weinig uit, wel wat tonen en hij blaast wat maar enig ritme zit er totaal niet in. Ach, denken we nog, hij zal er even in moeten komen, zal vast zo echt wat gaan spelen, ondertussen houden wij de camara klaar want het lijkt best leuk, denken we......Uh...nou, kijk, het zit zo! We hebben zo ongeveer nog een tijdje geluisterd maar dit was het gewoon echt hoor. Gewoon wat klanken en om eerlijk te zijn, zelfs dat klonk niet best. Tuurlijk hebben wij er geen bal verstand van, maar we horen best wel dat dit niet veel is. Het hele groepje blaast om beurten even door dat ding maar meer dan een paar kreten komt er niet uit.
We blijven verder lekker nog even genieten, mensen komen en gaan, wij zitten even best zo. Hebben geen haast...heel de dag nog voor ons. Drinken water, eten mandarijntje en een muesli reepje, maken een paar foto’s, Ronald probeerd wat uit met de zelfsontspanner van de camara en we hebben even pret.
Een vrouw vraagt nog heel lief of zij de foto’s zal nemen maar dat wijzen we af, we vinden het veel te grappig om zo zelf te klooien en stomme foto’s te nemen..hihihihi...
Na een uurtje gaan we weer terug, we doen er nu wat langzamer over omdat we onderweg ook nog een beetje aanklooien af en toe. Ik doe mijn grote zus even na en doe net of ik een ervaren berg beklimmer ben,
uh..lukt dus niet en de rots was ook maar anderhalve meter hoog, maar ik heb een excuus....- altijd! – het rotsje hing naar voren en ik kon niet goed mijn voeten plaatsen, klinkt goed he! Net echt!! Mijn gestuntel staat overigens netjes op film hoor, voor wie nog eens wil lachen!
We gaan terug naar de camping, drinken een biertje, nemen wat lekkers, lezen wat, ronald slaapt wat in de auto en eind van de middag gaan we weer op pad. Wandeling 2.
We wilden deze wandeling ook pas laat in de middag doen ivm de zonsondergang over de BB’s, al die kleuren die er nu al zijn...dan moet het met zonsondergang helemaal mooi zijn. Al houd dat wel in dat we weer met schemer en donker door de bush moeten rijden, maar ach, je moet er wat voor over hebben he!
Na een uurtje rijden beginnen we aan deze wandeling, op het moment was het nog erg warm maar al snel zijn we in de kloof waar we allemaal mooie palmen treffen. Het pad is wel zwaar, wederom lopen we over de rivierbodem maar dit keer is er geen zand, alleen maar grote en kleine keien, lekker voor de enkels dus! Toch fijn dat we beiden goeie wandelschoenen hebben hoor! Scheelt een hoop!
Deze wandeling duurt zo ong 45 min en dat duurt ie ook, mn door het klimmen en klauteren want behalve over de keien op de grond moeten we ook de nodige grote rotsblokken omzeilen of overheen klimmen. Maakt het wel weer leuk. Het pad loopt door een steeds smaller en smallere kloof, sommige stukken zelfs zo smal dat je niet eens naast elkaar kan lopen.
Het is wel bijzonder hoor, de rotsen om ons heen zijn nl allemaal een grote berg van op elkaar geperste stenen, overal staan dan ook de waarschuwingen dat je moet uitkijken voor vallende keien en groter. Inmiddels lopen we hier trouwen alleen, we kwamen nog een paar mensen tegen die op de terug weg waren maar nu is de het helemaal verlaten. Dat maakt het wel spannend, ook omdat dit 1 van de vele spirituele en heilige plaatsen van de Aboriginals is.
De wanden staan soms zo dicht bij elkaar dat er amper daglicht te zien is en we beseffen wel dat we er niet te lang over moeten doen omdat het al snel zal schemeren en je hier al snel geen hand voor je ogen meer zal kunnen zien. Sommige stukken zijn nu al heel donker en moet je extra uitkijken.
Toch is het leuk, allerlei bochten door, hoekjes om, heel smal en heel hoog en klauteren over rotsblokken! Weer eens wat anders he!
Op de terug weg (we blijven dit keer niet lang hangen aan het einde van het pad) zetten we wat meer vaart aangezien het op sommige plekken al bijna te donker is om veilig door te lopen. We maken ook nog een paar gekke
en leuke foto’s (sorry, niet alle foto’s maken we openbaar hoor! Alles kan tegen je gebruikt worden op internet he...zijn dus alleen te zien op aanvraag! Hahahhaa) en lopen terug naar de auto.
Halverwege de terug weg is de zon al flink achter de bergen aan het verdwijnen, het geeft inderdaad de verwachtte mooie rode gloed over de BB’s! Schitterend hoor, al kunnen we niet blijven hangen want hier is de zon in een half uurtje verdwenen en is het dus al snel donker.
Onderweg is het weer sla ommen tussen de voor de auto springende skippies (thank God dat we er nog geen geraakt hebben...) en in het donker vinden we onze weg terug naar de camping.
Wederom is het eten maken, kaarten en we gaan al vroeg naar bed, om de een of andere reden ben ik vanmiddag erg moe geworden en ik kan bijna niet meer uit mijn ogen kijken, 20u gaan wij dus al bedje toe en voor half 9 slapen we. Morgen weer een dag!
Overigens hebben we inmiddels al 5192km gereden!! wauw..als je er even bij stil staat is dat echt een heeeeeeeeellllllleeeeeeee boel kilometertjes he!
Kussssss
Al vroeg weer wakker, tja, dat heb je er van als je ook vroeg gaat slapen he, gemiddeld liggen we hier zo tussen 20.30 (ronald) en 21.30 (martina meestal) te slapen, dus vaak zijn we voor 6en al wakker, je merkt dat het slaap ritme sowieso anders is bij iedereen, tegen 21u is alles donker, en zo rond 6 half 7 staat iedereen weer buiten de tent of camper/caravan, begrijpelijk, want als je wilt wandelen ofzo is het wel zo handig dat je dat doet voordat het echt warm is he. En aangezien het hier rond 9 a 10 u in de ochtend al behoorlijk op temperatuur is...(al snel tegen de 30graden) is het toch wel fijn als je dus vroeg op pad bent. Zeker als je wandelingen van een paar uur maakt.
Vandaag gingen wij dus ook wandelen, we hadden bedacht dat we er wel 2 zouden doen. 1 in de ochtend en 1 eind van de middag. Tussen de wandelingen door zouden we vooral lekker rustig wat lezen en luieren.
Al vroeg op pad, kaart mee, liters water mee, hoed op (jawel, we hebben eindelijk hoedjes! Haha, en dan ook nog allebei dezelfde! Dol komisch dus...!!! ), zonnebril en zonnecreme op en gaan..op de kaart staat dat het een wandeling van zo 2 uur zou zijn. (ong 40 min rijden vanaf de camping). Tja, ik denk dat er met ons wat mis is hoor, want in een half uur waren we al bij het einde. Genieten wij niet genoeg van de omgeving? Vergeten wij dingen te bekijken? We moeten er best om lachen want zo ging het ook al met de autorit he. Maar goed, het is wel ploeteren door de hitte onderweg, hier en daar los zand afgewisseld met losse stenen (rivier bodem) en tussen de struiken door. De wandeling die we doen heet Catherine’s Cathedral, op de plaatjes in ieder geval erg mooi en toegegeven, zo lopend door de BB’s door een kloof heen, het is allemaal weer prachtig! De BB’s (remember? Afkorting van de Bungle Bungle’s) zien er heel appart uit hoor, mooie strepen, verschillende kleuren rood wisselen elkaar af met zandkleur en zwarte en grijze strepen, dat in combinatie met de ronde vormen die ze hebben klopt het aardig met wat ze in de boeken zeggen, dat het net bijenkorven zijn.
Je kunt hier weer goed zien hoe de rivier stroomt in “the wet”, al is er nu bijna geen water meer te vinden. Halverwege zijn er 2 heel kleine poeltjes met vies stilstaand water, met amper 2x2 in omtrek is het moeilijk voor te stellen dat dit over een paar maanden een onbereikbaar gebied is, volledig ondergelopen en met een woest stromende rivier die bijna het hele gebied ongevraagd van water voorziet. Natures way weer he!
Halverwege komen we in koeler gebied als we door de kloof lopen, heerlijk zo want de temperatuur is behoorlijk hoog weer en het is nog geen 9u! Overigens is het best druk onderweg, thans, druk, niet op zijn europees druk dat je bijna niet door kan lopen hoor, zo is het nu ook weer niet. Maar we komen hier en daar wat mensen tegen en lopen er ook wat voorbij. (zou dat het probleem ook zijn, dat we te snel lopen? ).
Net als tijdens het autorijden is het ook tijdens het wandelen weer de gewoonte dat je elkaar begroet en de “how are you’s “ vliegen weer om je oren. Ronald en ik hebben het er al een paar keer over gehad, hoe moet je reageren eigenlijk? Het is nl gewoon een begroeting maar als je alleen hallo terug zegt is het weer onbeleefd (denken we) dus moet je in de snelle 5 sec dat je elkaar passeerd dus “hi, i’m fine, thx, how are you?” zeggen en dan moeten zij ook weer antwoorden? Niet te doen dus, daarbij komt dat het eigenlijk alleen maar een begroeting is en volgens mij menen ze er geen hol van, eigenlijk zou je het een keer moeten uitproberen als ze vragen “how are you” om dan te zeggen: “It sucks! Life sucks, let me tell you why my life sucks”hahahah...volgens mij rennen ze dan hard weg want het boeit ze werkelijk geen ene reet hoe het met je gaat, thans, bij de meesten dan he, soms maak je wel degelijk een praatje, maar dan begint het ook al anders en niet alleen maar bij het passeren een shallow vraagje.
Maar ja, we kunnen dit nu wel zeggen maar we zullen het waarschijnlijk toch nooit uitproberen he.
Anyway, na een half uurtje lopen zijn we op het eind van de wandeling, toegegeven, het is weer prachtig. Het einde van de kloof loopt als een ronde ruimte met gladde wanden, afgesleten door het stromende water met in het midden weer een laatste restje van wat eens de rivier was en weer zal zijn. Om het water heen ligt het witste zand ooit gezien, schitterend gewoon! Hier en daar een boompje maakt het plaatje helemaal af.
Wederom een filmset plaatje hoor! We lopen door naar het achterste deel en zetten ons neer op een rotsje om even lekker van het uitzicht te genieten en naar de mensen te kijken om ons heen. 1 van hen heeft een Digeridoo meegenomen, we zijn heel nieuwsgierig wat ie daar nou mee van plan is.
Hij plaats het uiteinde tegen de wand en maakt wat geluidjes. Eigenlijk dachten we dat ie heel wat van plan was want volgens ons kom je niet op je blote voeten (dat was ie nl) met je digeridoo door deze hitte heen als je er geen hout van kan toch? Uh...nou, om eerlijk te zijn..jawel dus..mmm..Er komt eigenlijk weinig uit, wel wat tonen en hij blaast wat maar enig ritme zit er totaal niet in. Ach, denken we nog, hij zal er even in moeten komen, zal vast zo echt wat gaan spelen, ondertussen houden wij de camara klaar want het lijkt best leuk, denken we......Uh...nou, kijk, het zit zo! We hebben zo ongeveer nog een tijdje geluisterd maar dit was het gewoon echt hoor. Gewoon wat klanken en om eerlijk te zijn, zelfs dat klonk niet best. Tuurlijk hebben wij er geen bal verstand van, maar we horen best wel dat dit niet veel is. Het hele groepje blaast om beurten even door dat ding maar meer dan een paar kreten komt er niet uit.
We blijven verder lekker nog even genieten, mensen komen en gaan, wij zitten even best zo. Hebben geen haast...heel de dag nog voor ons. Drinken water, eten mandarijntje en een muesli reepje, maken een paar foto’s, Ronald probeerd wat uit met de zelfsontspanner van de camara en we hebben even pret.
Een vrouw vraagt nog heel lief of zij de foto’s zal nemen maar dat wijzen we af, we vinden het veel te grappig om zo zelf te klooien en stomme foto’s te nemen..hihihihi...Na een uurtje gaan we weer terug, we doen er nu wat langzamer over omdat we onderweg ook nog een beetje aanklooien af en toe. Ik doe mijn grote zus even na en doe net of ik een ervaren berg beklimmer ben,
uh..lukt dus niet en de rots was ook maar anderhalve meter hoog, maar ik heb een excuus....- altijd! – het rotsje hing naar voren en ik kon niet goed mijn voeten plaatsen, klinkt goed he! Net echt!! Mijn gestuntel staat overigens netjes op film hoor, voor wie nog eens wil lachen!We gaan terug naar de camping, drinken een biertje, nemen wat lekkers, lezen wat, ronald slaapt wat in de auto en eind van de middag gaan we weer op pad. Wandeling 2.
We wilden deze wandeling ook pas laat in de middag doen ivm de zonsondergang over de BB’s, al die kleuren die er nu al zijn...dan moet het met zonsondergang helemaal mooi zijn. Al houd dat wel in dat we weer met schemer en donker door de bush moeten rijden, maar ach, je moet er wat voor over hebben he!
Na een uurtje rijden beginnen we aan deze wandeling, op het moment was het nog erg warm maar al snel zijn we in de kloof waar we allemaal mooie palmen treffen. Het pad is wel zwaar, wederom lopen we over de rivierbodem maar dit keer is er geen zand, alleen maar grote en kleine keien, lekker voor de enkels dus! Toch fijn dat we beiden goeie wandelschoenen hebben hoor! Scheelt een hoop!
Deze wandeling duurt zo ong 45 min en dat duurt ie ook, mn door het klimmen en klauteren want behalve over de keien op de grond moeten we ook de nodige grote rotsblokken omzeilen of overheen klimmen. Maakt het wel weer leuk. Het pad loopt door een steeds smaller en smallere kloof, sommige stukken zelfs zo smal dat je niet eens naast elkaar kan lopen.
Het is wel bijzonder hoor, de rotsen om ons heen zijn nl allemaal een grote berg van op elkaar geperste stenen, overal staan dan ook de waarschuwingen dat je moet uitkijken voor vallende keien en groter. Inmiddels lopen we hier trouwen alleen, we kwamen nog een paar mensen tegen die op de terug weg waren maar nu is de het helemaal verlaten. Dat maakt het wel spannend, ook omdat dit 1 van de vele spirituele en heilige plaatsen van de Aboriginals is. De wanden staan soms zo dicht bij elkaar dat er amper daglicht te zien is en we beseffen wel dat we er niet te lang over moeten doen omdat het al snel zal schemeren en je hier al snel geen hand voor je ogen meer zal kunnen zien. Sommige stukken zijn nu al heel donker en moet je extra uitkijken.
Toch is het leuk, allerlei bochten door, hoekjes om, heel smal en heel hoog en klauteren over rotsblokken! Weer eens wat anders he!
Op de terug weg (we blijven dit keer niet lang hangen aan het einde van het pad) zetten we wat meer vaart aangezien het op sommige plekken al bijna te donker is om veilig door te lopen. We maken ook nog een paar gekke
en leuke foto’s (sorry, niet alle foto’s maken we openbaar hoor! Alles kan tegen je gebruikt worden op internet he...zijn dus alleen te zien op aanvraag! Hahahhaa) en lopen terug naar de auto. Halverwege de terug weg is de zon al flink achter de bergen aan het verdwijnen, het geeft inderdaad de verwachtte mooie rode gloed over de BB’s! Schitterend hoor, al kunnen we niet blijven hangen want hier is de zon in een half uurtje verdwenen en is het dus al snel donker.
Onderweg is het weer sla ommen tussen de voor de auto springende skippies (thank God dat we er nog geen geraakt hebben...) en in het donker vinden we onze weg terug naar de camping.
Wederom is het eten maken, kaarten en we gaan al vroeg naar bed, om de een of andere reden ben ik vanmiddag erg moe geworden en ik kan bijna niet meer uit mijn ogen kijken, 20u gaan wij dus al bedje toe en voor half 9 slapen we. Morgen weer een dag!
Overigens hebben we inmiddels al 5192km gereden!! wauw..als je er even bij stil staat is dat echt een heeeeeeeeellllllleeeeeeee boel kilometertjes he!
Kussssss
17 juni, gestrand in Halls Creek
17 juni, onderweg naar de Bungle Bungle’s en gestrand in Halls creek
’s ochtends lekker wakker geworden door de zwermen kaketoe’s.....grrr...rot beesten! We luieren nog even en komen voor ons doen vrij laat het bedje uit, net even voor 8en. Doen heerlijk relaxed met ontbijten en aankleden. Rijden ook pas laat weg want we zijn natuurlijk weer van gedachten veranderd. We rijden vandaag maar tot Halls Creek, proberen nog wat te bloggen en rijden morgenochtend pas naar de BB’s. Dit omdat het nog 300 km naar Halls Creek is en dan 50 km tot aan de ingang van het Nationaal Park de Bungle Bungles, daarna nog zo 29 km tot aan de camping. Niet ver zou je zeggen, maar wel als er al in de boeken staat (en we hadden het ook al van anderen gehoord) dat je over die 50 km 2 tot 3 uur doet omdat het een zeer moeilijke 4wd tocht is. We geloven de boeken uiteraard en bedachten dus dat het gewoon beter is om gewoon de tijd te nemen om bij de camping daar te komen, dan maar een dagje later maar wel uitgeruster en niet tegen de klok in te rijden straks. Zeker niet als het zo’n moeilijke track is.
Uiteindelijk rijden we rond 12u weg uit Fitzroy Crossing, zoals jullie hebben gemerkt is het nog even gelukt om daar te internetten, tegen een tarrief dat 3x zo duur is als in Broome bijvoorbeeld, maar ja..dat is niet anders he. Dit keer zijn in ieder geval een deel van de foto’s gelukt, zeer traag weer maar in ieder geval wat. We wilden wel verder met de foto’s maar de werkende vrouw daar moest lunchen dus we moeten er uit ( er was een pc met internet bij het info punt/bibliotheek beschikbaar).
We rijden naar Halls creek, vragen bij het info punt of alle wegen begaanbaar zijn bij de BB’s en na wat uitleg en verwachtingen over de diepte’s van de kreekjes gaan we naar de camping.
Helaas komen we er op de camping achter dat 1 van de batterijen/accu’s het niet meer doet, juist die van de koelkast, op electra doet ie het wel maar als we de stekker er uit trekken slaat ie niet automatisch over op de accu. Tja...aangezien we wel een paar dagen bij de BB’s blijven en daar weer volledig van alles afgesloten zijn kunnen we dus geen risico nemen, ronald kijkt er naar, probeert van alles, de buurman komt er bij met wat meer gereedschap maar helaas, ergens tussen accu en koelkast gaat het mis. Er zit niets anders op dan het verhuurbedrijf te bellen en na overleg met hen moeten we morgen dus eerst naar de garage hier, hopen dat het snel op te lossen is en dat we alsnog morgen weg kunnen. We lopen nu wel wat vertraging op maar wie weet komt het nog snel goed morgenochtend.
We shall see verder. Morgen weer en dag en dan weten we meer.
De buurman heeft nog wat sterke verhalen over wat ie heeft uitgehaald met slangen ( net als de gevangen vis wordt de door hem gevangen King Brown slang ook steeds groter waar je bij staat! Hahaha) goed bedoeld geeft ie ons van alles nog wat waarschuwingen mee wat we moeten doen met slangen en krokodillen en na een uurtje heb ik er echt genoeg van, ik ga aan het eten beginnen (na 3 eerdere pogingen om het gesprek te stoppen) en samen eten en kletsen we in het licht van de kaarsjes en de volle maan. Brrr..eng hoor, volle maan. Ik ga er altijd zo intens van dromen en ben meestal erg onrustig. In de verte horen we steeds gillende en feestvierende?? Aboriginals, wat zouden ze aan het doen zijn, volle maan voodoe dingen? Offeren van skippies of erger??? Brrr..we zien het allemaal voor ons en doen er een beetje lacherig over, als het maar niet waar is wat we allemaal verzinnen! ieuw...
We drinken het restje rose en een biertje en gaan naar binnen, ff schrijven en zo maar weer slapen....
Kus....love u all dear friends!
Rolo en Tinus
’s ochtends lekker wakker geworden door de zwermen kaketoe’s.....grrr...rot beesten! We luieren nog even en komen voor ons doen vrij laat het bedje uit, net even voor 8en. Doen heerlijk relaxed met ontbijten en aankleden. Rijden ook pas laat weg want we zijn natuurlijk weer van gedachten veranderd. We rijden vandaag maar tot Halls Creek, proberen nog wat te bloggen en rijden morgenochtend pas naar de BB’s. Dit omdat het nog 300 km naar Halls Creek is en dan 50 km tot aan de ingang van het Nationaal Park de Bungle Bungles, daarna nog zo 29 km tot aan de camping. Niet ver zou je zeggen, maar wel als er al in de boeken staat (en we hadden het ook al van anderen gehoord) dat je over die 50 km 2 tot 3 uur doet omdat het een zeer moeilijke 4wd tocht is. We geloven de boeken uiteraard en bedachten dus dat het gewoon beter is om gewoon de tijd te nemen om bij de camping daar te komen, dan maar een dagje later maar wel uitgeruster en niet tegen de klok in te rijden straks. Zeker niet als het zo’n moeilijke track is.
Uiteindelijk rijden we rond 12u weg uit Fitzroy Crossing, zoals jullie hebben gemerkt is het nog even gelukt om daar te internetten, tegen een tarrief dat 3x zo duur is als in Broome bijvoorbeeld, maar ja..dat is niet anders he. Dit keer zijn in ieder geval een deel van de foto’s gelukt, zeer traag weer maar in ieder geval wat. We wilden wel verder met de foto’s maar de werkende vrouw daar moest lunchen dus we moeten er uit ( er was een pc met internet bij het info punt/bibliotheek beschikbaar).
We rijden naar Halls creek, vragen bij het info punt of alle wegen begaanbaar zijn bij de BB’s en na wat uitleg en verwachtingen over de diepte’s van de kreekjes gaan we naar de camping.
Helaas komen we er op de camping achter dat 1 van de batterijen/accu’s het niet meer doet, juist die van de koelkast, op electra doet ie het wel maar als we de stekker er uit trekken slaat ie niet automatisch over op de accu. Tja...aangezien we wel een paar dagen bij de BB’s blijven en daar weer volledig van alles afgesloten zijn kunnen we dus geen risico nemen, ronald kijkt er naar, probeert van alles, de buurman komt er bij met wat meer gereedschap maar helaas, ergens tussen accu en koelkast gaat het mis. Er zit niets anders op dan het verhuurbedrijf te bellen en na overleg met hen moeten we morgen dus eerst naar de garage hier, hopen dat het snel op te lossen is en dat we alsnog morgen weg kunnen. We lopen nu wel wat vertraging op maar wie weet komt het nog snel goed morgenochtend.
We shall see verder. Morgen weer en dag en dan weten we meer.
De buurman heeft nog wat sterke verhalen over wat ie heeft uitgehaald met slangen ( net als de gevangen vis wordt de door hem gevangen King Brown slang ook steeds groter waar je bij staat! Hahaha) goed bedoeld geeft ie ons van alles nog wat waarschuwingen mee wat we moeten doen met slangen en krokodillen en na een uurtje heb ik er echt genoeg van, ik ga aan het eten beginnen (na 3 eerdere pogingen om het gesprek te stoppen) en samen eten en kletsen we in het licht van de kaarsjes en de volle maan. Brrr..eng hoor, volle maan. Ik ga er altijd zo intens van dromen en ben meestal erg onrustig. In de verte horen we steeds gillende en feestvierende?? Aboriginals, wat zouden ze aan het doen zijn, volle maan voodoe dingen? Offeren van skippies of erger??? Brrr..we zien het allemaal voor ons en doen er een beetje lacherig over, als het maar niet waar is wat we allemaal verzinnen! ieuw...
We drinken het restje rose en een biertje en gaan naar binnen, ff schrijven en zo maar weer slapen....
Kus....love u all dear friends!
Rolo en Tinus
16 juni, Bell Gorge
Al weer vroeg op pad, 8u zijn we ingepakt en na afscheid van Cris en Jill gaan wij weer op pad.
We zijn op weg naar Bell Gorge, via een zeer lastige 4wd weg, en dat mogen we weten ook hoor! Pffff....wat een gehobbel, zo erg hebben we het nog niet eerder meegemaakt, ook de kreekjes die we door moeten zijn dieper dan voorheen! Af en toe kijken we elkaar aan voor we het water door moeten..hihihi...als dat maar goed gaat! Maar ook hier gaat alles weer goed en eigenlijk is het wel zo stoer allemaal, vandaag ben ik aan het rijden en voel me erg cool!
Het plan was om bij Bell Gorge te kamperen, bush camping (dus helemaal niets, behalve een plek waar je mag staan) maar bij het info punt (waar je je weer met een formulier moet registreren om te laten weten waar je bent) blijkt dat er van de 10 plaatsen al 6 niet meer bereikbaar zijn ivm een recente bushfire. Helaas zagen we bij het info bord al dat de overige 4 plekken ook al bezet waren maar er was nog een camping vlakbij dus besluiten we daar maar te overnachten.
We moeten nog zo 10km rijden voor we uiteindelijk bij Bell Gorge komen, een kloof met waterval en met een beetje geluk kun je daar zwemmen. (vooralsnog zijn er de laatste tijd geen krokodillen meer gezien, die komen daar meestal alleen tijdens “the wet”) We vertrouwen dus weer volledig op de info en nergens staat dat je er niet kan zwemmen. Mooi. Want het is weer heel erg warm en een verkoelende duik kunnen we wel eens een keer gebruiken hoor.
Na een best zware wandeling van zo 30min over losse stenen en af en toe wat klimmen en klauteren en 2keer door een klein stroompje (jaja, ik ben weer zo slim om van een steen af te glijen dus natte voeten, hihihi, waarom ben ik nou altijd zo onhandig?) komen we op een plek, tssss.....het lijkt wel of het niet op kan de laatste tijd, wat een natuurpracht weer!! Het is de bovenkant van de waterval, niet sterk stromend en helder!! Zo helder!! To good to be true! Ik kan weer niet wachten dus uit die kleren, pletter alles op de grond en stap zo het water in. Kijk later pas achterom of Ronald ook nog komt....huh? Ronald, waar ben je nou???? Ff zoeken en ik zie hem wat verder op staan, hoger op de rotsen. Ik roep even maar hij wuift dat ik daar heen moet komen om te kijken..uh, wat? Ja lief, maar het is zo lekker zo in het water. Al vinden 2 australiesche ladies dat niet, zij staan vol verbazing te kijken en vragen mij of ik altijd zo veel lef heb om het ijskoude water in te duiken! Hahaha...uh, ja, soms wel ja...Ik moedig ze wat aan en jawel hoor, schuifelend komen ze ook in het water, erg grappig! We maken een kort praatje en daarna voeg ik mij bij Ronald. Ondertussen vraagt een andere vrouw of ik niet wat te voorbarig was, ik begrijp er geen hol van dus lach schaapachtig en loop door.
Tja, en dan sta ik naast Ronald en begrijp ik ineens waar hij het over heeft en waar die dame het over had. Onder ons valt de waterval in een pool, niet te geloven! En daar zwemmen mensen! Wauw..dat wil ik ook (tuurlijk, ik wil altijd alles he!!! Pfff..ik word soms moe van mijzelf! ), hoe komen ze daar, en kom nou, dan gaan we ook Ronald...Jaja....rustig aan! Huh? Wat? Rustig aan! Neeee..ik wil niet rustig aan, dat daar beneden is zoooo mooi, ik wil daar ook zwemmen, heb altijd al gedroomd van een waterval waar ik onder kon zwemmen! Net als op tv, ik wil dat ook! Ik wil dat ook!! NU NU NU!!! Hihihihi..(als ik al gek van mijzelf wordt, wat moeten anderen dan wel niet van mij worden!! Mmmmm)
Ok, even kijken hoe ze daar komen, we moeten dus door de bovenkant van de rivier, lukt dus niet zonder natte voeten,nou maakt dat voor mij niet uit want ik was toch al nat en liep inmiddels met mijn natte bikini onder mijn kleding die nu dus ook gewoon nat is he. Maar ronald was heel wijs nog droog, nou ja, tot we dus het watertje moeten oversteken, schoenen en sokken uit en voorzichtig uh...uitglijden dus! Hahaha...toch nog een natte broek! Gelukkig heeft ie zich geen zeer gedaan dus ik mag stiekum wel even een beetje lachen, al is hij het daar niet echt mee eens hoor, gezien de woorden die hij noemt
Fikse klim over wat dus niet echt een pad is, met gevaar voor eigen leven (jaja, beetje overdreven maar het was niet makkelijk!) over de bergkam heen en dan voorzichtig naar beneden en dan...whoepie, we kunnen weer het water in..dit keer komt ronald gelukkig wel mee! Wauw...we zwemmen onderaan de waterval!! Je zou er bijna helemaal stil van worden (niet makkelijk als je martina heet en alles zo leuk en mooi vindt he!), het is zooooo mooi hier, wederom vraag ik mij af of het allemaal niet op kan met al het natuurpracht wat we de laatste tijd zien. Het is soms ongelooflijk dat er zulke mooie plekjes op deze aardbol zijn die zo gruwelijk mooi zijn en dat wij zulke bofkonten zijn dat wij daar zomaar van mogen genieten, dat wij hier mogen staan! Het lijkt wel of we van de ene film set in de andere vallen. Wat een genot hier zeg. *zucht*.....
We zwemmen even, liggen en hangen wat op de warme rotsen,
kijken naar de andere genietende mensen(en hopen stilletjes dat ze snel weg zijn zodat we alleen hier kunnen genieten in alle rust..hoe egoistisch dan ook!) duiken af en toe het (ok, wel ijskoudde) water in en vermaken ons prima een paar uurtjes. Na een tijdje zijn we inderdaad helemaal alleen (zie je, als je maar lang genoeg volhoud he, dan krijg je wat je wilt, hihihihi) 
en genieten al zwemmend en zonnend, (wat we maar een half uurtje volhouden hoor, het is te warm dus we gaan al snel onder de rotsen zitten, in de schaduw) en nog meer van alles. De waterval, het klaar heldere blauwe water wat daarvoor is, het beekje wat daar uit voort komt en wat de kloof verder door stroomt, de witte en gekleurde rode met roze rotsen, hier en daar wat groen er tussen en de rotsen die meters hoog langs het water omhoog gaan, dit moment mag van mij weer eeuwig duren, haal mij maar op over een paar dagen, ik blijf hier zitten! ;)
Uiteindelijk is het weer tijd aan het worden, boehoe....ik weet het, we moeten nog terug lopen en nog naar de camping rijden enzo..i know, i know, maar waarom mogen deze dromen nou niet verder gaan, het is toch echt dit keer? Dit keer is het toch geen droom? Waarom komt er altijd maar een einde aan al het goede? We waren toch happy hier, het was toch meer dan perfect hier? Waarom moet het dan weer ophoudden en moeten we weer verder? *zucht*.....
We gaan weer op pad en dit keer zonder natte broek van Ronald komen we weer zwoegend bij de auto aan, man wat is het weer warm, ik ben alweer toe aan een verfrissende duik hoor..zullen we terug aan? Hihihihi..
We rijden weer naar de camping maar halverwege besluiten we eigenlijk om niet te blijven, we hebben nog wat tijd en besluiten terug naar de andere camping te rijden, vandaar uit is het morgen weer korter rijden naar het volgende punt waar we heen willen, de bungle bungles.
Wisselvallig als we zijn bedenken we ons hier ook weer over, als we nou in 1 ruk doorrijden tot Fitzroy crossing....dan kunnen we daar alle batterijen opladen, even proberen te internetten, boodschappen doen en lekker even rustig aan doen onderweg naar de BB’s.
Dus, we rijden rap door, zo ver dat gaat dan he, met deze weg. Ineens roep ik dat ie moet stoppen, we zien een DINGO!!! Wauw...een dingo...zo maar, langs de weg in de struiken komt zijn hoofdje net te voorschijn! Ronald boven op zijn remmen (soms vraag ik mij af of dat komt omdat ie als schrikreactie op mijn enthousiaste gegil over bijv die dingo op zijn rem staat of dat ie dat bewust doet..hihihihi) De dingo kijkt ons net zo verbaasd aan als wij hem, ronald in zijn achteruit en ik hang over hem heen om door het raam een foto te proberen te maken,
lekker klungelig allemaal natuurlijk, zoals ik dat dus kan doen he...ik hang aan de andere kant ook even uit het raam, doe mijn deur open en spring op blote voeten naar buiten (lekker slim zo langs de kant met het hoge gras..maar ach, wie denkt daar op dat moment nou over na he) maar de dingo loopt op zijn dooie akkertje al snuffelend de bosjes weer in en verdwijnt uit het zicht...Maar maakt niet uit, wij hebben een echte dingo gezien, wauw! Ik kan er niet over uit, een dingo!! Een dingo! En dan nog gewoon in het echie in het wild!!!
Ik ga er nog een tijdje over door tot ik er zelf moe van wordt hahaha...
We wisselen van plaats en rijden door, ondanks dat het eigenlijk niet slim is, we weten dat het zo donker wordt, maar ach, je moet wat risico’s kunnen nemen in het leven he en je moet alles een keer gedaan hebben toch?
Ik zet er de vaart maar eens onder en kijk hoe snel we eigenlijk kunnen met dat ding over zo’n weg, ik voel me steeds stoerder worden dus push het zoals gewoonlijk weer eens to the limit....(het moet soms best lastig zijn om mij te handelen en te volgen, denk ik...vrees ik ;) )
We crossen over de hobbels en door geulen en water, dit is eigenlijk best gaaf hoor, heb reuze lol zo! Al is het wel duidelijk dat met de schemering ook de beestjes komen want het is een volledige sla om tussen de koeien, skippies, en verrek, wat zit daar langs de weg! Aaahh..het staat op en blijkt een emoe te zijn, pfff...wederom bedenken we dat we die echt niet op onze motorkap willen hebben, en zeker niet nu we het donker in gaan en inmiddels geen mens meer tegenkomen. Het wordt steeds donkerder en steeds lastiger om de stenen, hobbels en watertjes te nemen, om de paar minuten springt er zo’n ding, genoemd skippie, voor mijn wielen en bij iedere keer halen we opgelucht adem dat we hem net niet hebben aangereden. We beseffen dat de kans dat we dat doen steeds groter wordt en bereidden ons een beetje voor.
Uiteindelijk doen we (uiteraard) langer over dan de heen weg, hoe donkerder het wordt hoe langzamer we moeten rijden en komen pas na 4u op de gewenste plek, al met al niet slecht voor wat kaaskoppen, zo in het donker met een flinke vaart door de bush rijden, sla-ommend tussen de koeien en kangaroes.
We eten lekker wat in het restaurant (we staan weer op dezelfde camping als een paar dagen geleden, bij de pub met aboriginals) en gaan daarna naar bedje toe. We zijn best moe.
Kussssss
Tinus en Rolo
Al weer vroeg op pad, 8u zijn we ingepakt en na afscheid van Cris en Jill gaan wij weer op pad.
We zijn op weg naar Bell Gorge, via een zeer lastige 4wd weg, en dat mogen we weten ook hoor! Pffff....wat een gehobbel, zo erg hebben we het nog niet eerder meegemaakt, ook de kreekjes die we door moeten zijn dieper dan voorheen! Af en toe kijken we elkaar aan voor we het water door moeten..hihihi...als dat maar goed gaat! Maar ook hier gaat alles weer goed en eigenlijk is het wel zo stoer allemaal, vandaag ben ik aan het rijden en voel me erg cool!
Het plan was om bij Bell Gorge te kamperen, bush camping (dus helemaal niets, behalve een plek waar je mag staan) maar bij het info punt (waar je je weer met een formulier moet registreren om te laten weten waar je bent) blijkt dat er van de 10 plaatsen al 6 niet meer bereikbaar zijn ivm een recente bushfire. Helaas zagen we bij het info bord al dat de overige 4 plekken ook al bezet waren maar er was nog een camping vlakbij dus besluiten we daar maar te overnachten.
We moeten nog zo 10km rijden voor we uiteindelijk bij Bell Gorge komen, een kloof met waterval en met een beetje geluk kun je daar zwemmen. (vooralsnog zijn er de laatste tijd geen krokodillen meer gezien, die komen daar meestal alleen tijdens “the wet”) We vertrouwen dus weer volledig op de info en nergens staat dat je er niet kan zwemmen. Mooi. Want het is weer heel erg warm en een verkoelende duik kunnen we wel eens een keer gebruiken hoor.
Na een best zware wandeling van zo 30min over losse stenen en af en toe wat klimmen en klauteren en 2keer door een klein stroompje (jaja, ik ben weer zo slim om van een steen af te glijen dus natte voeten, hihihi, waarom ben ik nou altijd zo onhandig?) komen we op een plek, tssss.....het lijkt wel of het niet op kan de laatste tijd, wat een natuurpracht weer!! Het is de bovenkant van de waterval, niet sterk stromend en helder!! Zo helder!! To good to be true! Ik kan weer niet wachten dus uit die kleren, pletter alles op de grond en stap zo het water in. Kijk later pas achterom of Ronald ook nog komt....huh? Ronald, waar ben je nou???? Ff zoeken en ik zie hem wat verder op staan, hoger op de rotsen. Ik roep even maar hij wuift dat ik daar heen moet komen om te kijken..uh, wat? Ja lief, maar het is zo lekker zo in het water. Al vinden 2 australiesche ladies dat niet, zij staan vol verbazing te kijken en vragen mij of ik altijd zo veel lef heb om het ijskoude water in te duiken! Hahaha...uh, ja, soms wel ja...Ik moedig ze wat aan en jawel hoor, schuifelend komen ze ook in het water, erg grappig! We maken een kort praatje en daarna voeg ik mij bij Ronald. Ondertussen vraagt een andere vrouw of ik niet wat te voorbarig was, ik begrijp er geen hol van dus lach schaapachtig en loop door.
Tja, en dan sta ik naast Ronald en begrijp ik ineens waar hij het over heeft en waar die dame het over had. Onder ons valt de waterval in een pool, niet te geloven! En daar zwemmen mensen! Wauw..dat wil ik ook (tuurlijk, ik wil altijd alles he!!! Pfff..ik word soms moe van mijzelf! ), hoe komen ze daar, en kom nou, dan gaan we ook Ronald...Jaja....rustig aan! Huh? Wat? Rustig aan! Neeee..ik wil niet rustig aan, dat daar beneden is zoooo mooi, ik wil daar ook zwemmen, heb altijd al gedroomd van een waterval waar ik onder kon zwemmen! Net als op tv, ik wil dat ook! Ik wil dat ook!! NU NU NU!!! Hihihihi..(als ik al gek van mijzelf wordt, wat moeten anderen dan wel niet van mij worden!! Mmmmm)
Ok, even kijken hoe ze daar komen, we moeten dus door de bovenkant van de rivier, lukt dus niet zonder natte voeten,nou maakt dat voor mij niet uit want ik was toch al nat en liep inmiddels met mijn natte bikini onder mijn kleding die nu dus ook gewoon nat is he. Maar ronald was heel wijs nog droog, nou ja, tot we dus het watertje moeten oversteken, schoenen en sokken uit en voorzichtig uh...uitglijden dus! Hahaha...toch nog een natte broek! Gelukkig heeft ie zich geen zeer gedaan dus ik mag stiekum wel even een beetje lachen, al is hij het daar niet echt mee eens hoor, gezien de woorden die hij noemt
Fikse klim over wat dus niet echt een pad is, met gevaar voor eigen leven (jaja, beetje overdreven maar het was niet makkelijk!) over de bergkam heen en dan voorzichtig naar beneden en dan...whoepie, we kunnen weer het water in..dit keer komt ronald gelukkig wel mee! Wauw...we zwemmen onderaan de waterval!! Je zou er bijna helemaal stil van worden (niet makkelijk als je martina heet en alles zo leuk en mooi vindt he!), het is zooooo mooi hier, wederom vraag ik mij af of het allemaal niet op kan met al het natuurpracht wat we de laatste tijd zien. Het is soms ongelooflijk dat er zulke mooie plekjes op deze aardbol zijn die zo gruwelijk mooi zijn en dat wij zulke bofkonten zijn dat wij daar zomaar van mogen genieten, dat wij hier mogen staan! Het lijkt wel of we van de ene film set in de andere vallen. Wat een genot hier zeg. *zucht*.....
We zwemmen even, liggen en hangen wat op de warme rotsen,
kijken naar de andere genietende mensen(en hopen stilletjes dat ze snel weg zijn zodat we alleen hier kunnen genieten in alle rust..hoe egoistisch dan ook!) duiken af en toe het (ok, wel ijskoudde) water in en vermaken ons prima een paar uurtjes. Na een tijdje zijn we inderdaad helemaal alleen (zie je, als je maar lang genoeg volhoud he, dan krijg je wat je wilt, hihihihi) 
en genieten al zwemmend en zonnend, (wat we maar een half uurtje volhouden hoor, het is te warm dus we gaan al snel onder de rotsen zitten, in de schaduw) en nog meer van alles. De waterval, het klaar heldere blauwe water wat daarvoor is, het beekje wat daar uit voort komt en wat de kloof verder door stroomt, de witte en gekleurde rode met roze rotsen, hier en daar wat groen er tussen en de rotsen die meters hoog langs het water omhoog gaan, dit moment mag van mij weer eeuwig duren, haal mij maar op over een paar dagen, ik blijf hier zitten! ;)Uiteindelijk is het weer tijd aan het worden, boehoe....ik weet het, we moeten nog terug lopen en nog naar de camping rijden enzo..i know, i know, maar waarom mogen deze dromen nou niet verder gaan, het is toch echt dit keer? Dit keer is het toch geen droom? Waarom komt er altijd maar een einde aan al het goede? We waren toch happy hier, het was toch meer dan perfect hier? Waarom moet het dan weer ophoudden en moeten we weer verder? *zucht*.....
We gaan weer op pad en dit keer zonder natte broek van Ronald komen we weer zwoegend bij de auto aan, man wat is het weer warm, ik ben alweer toe aan een verfrissende duik hoor..zullen we terug aan? Hihihihi..
We rijden weer naar de camping maar halverwege besluiten we eigenlijk om niet te blijven, we hebben nog wat tijd en besluiten terug naar de andere camping te rijden, vandaar uit is het morgen weer korter rijden naar het volgende punt waar we heen willen, de bungle bungles.
Wisselvallig als we zijn bedenken we ons hier ook weer over, als we nou in 1 ruk doorrijden tot Fitzroy crossing....dan kunnen we daar alle batterijen opladen, even proberen te internetten, boodschappen doen en lekker even rustig aan doen onderweg naar de BB’s.
Dus, we rijden rap door, zo ver dat gaat dan he, met deze weg. Ineens roep ik dat ie moet stoppen, we zien een DINGO!!! Wauw...een dingo...zo maar, langs de weg in de struiken komt zijn hoofdje net te voorschijn! Ronald boven op zijn remmen (soms vraag ik mij af of dat komt omdat ie als schrikreactie op mijn enthousiaste gegil over bijv die dingo op zijn rem staat of dat ie dat bewust doet..hihihihi) De dingo kijkt ons net zo verbaasd aan als wij hem, ronald in zijn achteruit en ik hang over hem heen om door het raam een foto te proberen te maken,
lekker klungelig allemaal natuurlijk, zoals ik dat dus kan doen he...ik hang aan de andere kant ook even uit het raam, doe mijn deur open en spring op blote voeten naar buiten (lekker slim zo langs de kant met het hoge gras..maar ach, wie denkt daar op dat moment nou over na he) maar de dingo loopt op zijn dooie akkertje al snuffelend de bosjes weer in en verdwijnt uit het zicht...Maar maakt niet uit, wij hebben een echte dingo gezien, wauw! Ik kan er niet over uit, een dingo!! Een dingo! En dan nog gewoon in het echie in het wild!!! Ik ga er nog een tijdje over door tot ik er zelf moe van wordt hahaha...
We wisselen van plaats en rijden door, ondanks dat het eigenlijk niet slim is, we weten dat het zo donker wordt, maar ach, je moet wat risico’s kunnen nemen in het leven he en je moet alles een keer gedaan hebben toch?
Ik zet er de vaart maar eens onder en kijk hoe snel we eigenlijk kunnen met dat ding over zo’n weg, ik voel me steeds stoerder worden dus push het zoals gewoonlijk weer eens to the limit....(het moet soms best lastig zijn om mij te handelen en te volgen, denk ik...vrees ik ;) )
We crossen over de hobbels en door geulen en water, dit is eigenlijk best gaaf hoor, heb reuze lol zo! Al is het wel duidelijk dat met de schemering ook de beestjes komen want het is een volledige sla om tussen de koeien, skippies, en verrek, wat zit daar langs de weg! Aaahh..het staat op en blijkt een emoe te zijn, pfff...wederom bedenken we dat we die echt niet op onze motorkap willen hebben, en zeker niet nu we het donker in gaan en inmiddels geen mens meer tegenkomen. Het wordt steeds donkerder en steeds lastiger om de stenen, hobbels en watertjes te nemen, om de paar minuten springt er zo’n ding, genoemd skippie, voor mijn wielen en bij iedere keer halen we opgelucht adem dat we hem net niet hebben aangereden. We beseffen dat de kans dat we dat doen steeds groter wordt en bereidden ons een beetje voor.
Uiteindelijk doen we (uiteraard) langer over dan de heen weg, hoe donkerder het wordt hoe langzamer we moeten rijden en komen pas na 4u op de gewenste plek, al met al niet slecht voor wat kaaskoppen, zo in het donker met een flinke vaart door de bush rijden, sla-ommend tussen de koeien en kangaroes.
We eten lekker wat in het restaurant (we staan weer op dezelfde camping als een paar dagen geleden, bij de pub met aboriginals) en gaan daarna naar bedje toe. We zijn best moe.
Kussssss
Tinus en Rolo
15 juni, Windjana Gorge
We staan ’s ochtends al vroeg op, het is weer warm, thans,vinden wij, de australiers om ons heen lopen met fleece vesten aan en een enkeling nog met een muts op. Het blijft lachwekkend, wij in shirt en shorts en aij ingepakt.
8u vertrekken we, rugzak met water, appeltjes, muesli repen en camara’s.
Al snel zien we de krokodillen weer, nu liggen er echt tientallen langs de oevers op te warmen(stelletje aanstellers, zo koud is het nu ook weer niet he!) het blijft een mooi gezicht, lachend moeten we vaststellen dat het hier net als met de rest gaat, de eerste krokodillen waren geweldig, de paar erna nog steeds erg bijzonder, en nu kijken we al niet meer op van een crock meer of minder, net als met de skippies, dead or alive, net als de koeien op de snelweg, dead or alive! Als wij thuis zijn straks dan is het voor ons heel normaal om op 4mtr afstand van een krokodil te hebben gestaan en vinden we de dierentuin oersaai! Hihihi...
Alles went snel zoals je merkt.
Inmiddels hebben we dan ook aardig wat beesten gezien he, ook de enge! Slangen, krokodillen, diverse soorten kangaroe’s, vee, roofvogels, emoe, mieren van 2cm groot, muggen die nog groter lijken (het aantal beten valt mee overigens, de vliegen zijn lastiger te handelen), dolfijnen, haaien, rog, schildpad, kaketoe’s kleuren en groten, vleermuizen en nog veel meer.
We lopen lekker door, wisselen van zandbank en pad, het is al weer heel erg warm en ondanks dat wij denken dat we zo vroeg zijn zijn er alweer mensen op de terug weg, al vragen wij ons of zij de 7km route hebben gelopen, of alleen even zijn gaan kijken naar de krokodillen???
Halverwege steken we de rivier even over
(ok, hij is droog gevallen..dus geen natte voeten werk hoor) en kijken wat er nou aan de andere kant is...mmm..niets dus, vooral veel zand en het zelfde als de andere kant, al zien we hier wel nog wat slangensporen, wat dan wel weer interessant is. We weten dat ook hier veel slangen zitten en dat we op onze hoedde moeten zijn. Ook hier zitten de King Brown en Taipan en diverse pythons (die dan weer niet gevaarlijk zijn, maar ja, wat weten wij ervan he, wij weten net nog het verschil tussen een vleermuis en een kaketoe en thats it..)
Lekker weer terug naar het pad wat meer in de schaduw loopt, tussen de bomen, stuiken, onderlangs de kloof, het is hier heel dicht begroeid allemaal, je loopt echt in een soort oerwoud, klouteren over boomstronken (ff uitkijken waar je je voeten zet ivm de slangen die er onder kunnen liggen) tussen de lianen door, bukken voor struiken en bomen, maar alles is goed en vooral heel groen en dus erg mooi. We horen plots een lawaai van jewelste! Hemeltje, wat een geschreeuw uit die bomen zeg, oh....het zijn de flying foxen maar (grote vleermuizen die vertaald, vliegende honden heten) Blijkbaar lopen we onder “hun boom”door,
uiteraard blijven we even staan om te kijken en te luisteren naar het kabaal! Jee, wat kunnen zij schreeuwen zeg. Als antwoord daarop beginnen er ook tientallen witte kaketoes verontwaardigd uit bomen op te vliegen en beiden schreeuwen om het hardst! Hier zou je dus niet moeten staan met je tentje, van slapen komt dus neits met al die beesten hier! Hahaha..
Na een tijdje komen we in gesprek met Cris en Jill, een leuk, wat ouder stel wat lekker met pensioen is, ze hebben het huis achtergelaten, 4wd gekocht en trekken met de caravan australie door. Oorspronkelijk komen ze uit GB maar wonen inmiddels al ruim 40 jaar in Sydney. We praten over onze wederzijdse ervaringen hier en onderweg en al snel zijn we dik in gesprek. Gezellig hoor, het gebeurd zo vaak hier dat je zo ineens een leuk praatje hebt met mensen, locale bevolking of toeristen, het maakt niet uit, je zit hier nooit verlegen om een praatje.
Na een tijdje lopen door, we willen tenslotte nog eens de wandeling afmaken he, we lopen zo te treuzelen onderweg hihihi, maar hee, het is tenslotte vakantie en we hebben alle tijd van de wereld momenteel. Thans, zo voelt het!
Uiteindelijk zijn we niet all the way gegaan, na zo’n 2 u heen besluiten we dat we maar gewoon terug gaan, het is wel goed geweest zo, lekker terug lopen, nog even een stop bij de pool en krokodillen kijken en lekker op de camping hangen. Het is nog even lopen maar daarna lekker gehangen, gelezen, gekeuteld en ronald heeft nog wat onhandig in de stoel geslapen. Heerlijk loom onder de bomen in de schaduw.
’s Avonds bekijken we de zonsondergang nog even vanaf de camping en verlekkeren we ons weer aan de kleurenpracht die verschijnt op de rotsen hier.
Cris komt ineens aangelopen en vraagt of we zin in een biertje hebben...tuurlijk, gezellig! We pakken onze stoelen en schuiven gezellig aan. Lekker gekletst en met ze mee gegeten, wijntje erbij en wat te knabbelen. Dat vind ik zo leuk aan hier, de spontaniteit die je soms tegenkomt en de onverwachtte leuke momenten. We kletsen de hele avond door en krijgen een beetje les in Astronomie, erg interresant, al gaat bij mij het lichtje uit als ze beginnen hoe je de lcihtjaren moet berekenen en waar pluto of mars staan enzo..hihihi....
Al met al een zeer geslaagde dag en avond. Toppie weer!
Morgen weer vroeg op, verlaten deze camping en trekken de Gibb River Road op, op naar de volgende bushcamping.
Goodnight mate’s!
We staan ’s ochtends al vroeg op, het is weer warm, thans,vinden wij, de australiers om ons heen lopen met fleece vesten aan en een enkeling nog met een muts op. Het blijft lachwekkend, wij in shirt en shorts en aij ingepakt.
8u vertrekken we, rugzak met water, appeltjes, muesli repen en camara’s.
Al snel zien we de krokodillen weer, nu liggen er echt tientallen langs de oevers op te warmen(stelletje aanstellers, zo koud is het nu ook weer niet he!) het blijft een mooi gezicht, lachend moeten we vaststellen dat het hier net als met de rest gaat, de eerste krokodillen waren geweldig, de paar erna nog steeds erg bijzonder, en nu kijken we al niet meer op van een crock meer of minder, net als met de skippies, dead or alive, net als de koeien op de snelweg, dead or alive! Als wij thuis zijn straks dan is het voor ons heel normaal om op 4mtr afstand van een krokodil te hebben gestaan en vinden we de dierentuin oersaai! Hihihi...
Alles went snel zoals je merkt.
Inmiddels hebben we dan ook aardig wat beesten gezien he, ook de enge! Slangen, krokodillen, diverse soorten kangaroe’s, vee, roofvogels, emoe, mieren van 2cm groot, muggen die nog groter lijken (het aantal beten valt mee overigens, de vliegen zijn lastiger te handelen), dolfijnen, haaien, rog, schildpad, kaketoe’s kleuren en groten, vleermuizen en nog veel meer.
We lopen lekker door, wisselen van zandbank en pad, het is al weer heel erg warm en ondanks dat wij denken dat we zo vroeg zijn zijn er alweer mensen op de terug weg, al vragen wij ons of zij de 7km route hebben gelopen, of alleen even zijn gaan kijken naar de krokodillen???
Halverwege steken we de rivier even over
(ok, hij is droog gevallen..dus geen natte voeten werk hoor) en kijken wat er nou aan de andere kant is...mmm..niets dus, vooral veel zand en het zelfde als de andere kant, al zien we hier wel nog wat slangensporen, wat dan wel weer interessant is. We weten dat ook hier veel slangen zitten en dat we op onze hoedde moeten zijn. Ook hier zitten de King Brown en Taipan en diverse pythons (die dan weer niet gevaarlijk zijn, maar ja, wat weten wij ervan he, wij weten net nog het verschil tussen een vleermuis en een kaketoe en thats it..)Lekker weer terug naar het pad wat meer in de schaduw loopt, tussen de bomen, stuiken, onderlangs de kloof, het is hier heel dicht begroeid allemaal, je loopt echt in een soort oerwoud, klouteren over boomstronken (ff uitkijken waar je je voeten zet ivm de slangen die er onder kunnen liggen) tussen de lianen door, bukken voor struiken en bomen, maar alles is goed en vooral heel groen en dus erg mooi. We horen plots een lawaai van jewelste! Hemeltje, wat een geschreeuw uit die bomen zeg, oh....het zijn de flying foxen maar (grote vleermuizen die vertaald, vliegende honden heten) Blijkbaar lopen we onder “hun boom”door,
uiteraard blijven we even staan om te kijken en te luisteren naar het kabaal! Jee, wat kunnen zij schreeuwen zeg. Als antwoord daarop beginnen er ook tientallen witte kaketoes verontwaardigd uit bomen op te vliegen en beiden schreeuwen om het hardst! Hier zou je dus niet moeten staan met je tentje, van slapen komt dus neits met al die beesten hier! Hahaha..Na een tijdje komen we in gesprek met Cris en Jill, een leuk, wat ouder stel wat lekker met pensioen is, ze hebben het huis achtergelaten, 4wd gekocht en trekken met de caravan australie door. Oorspronkelijk komen ze uit GB maar wonen inmiddels al ruim 40 jaar in Sydney. We praten over onze wederzijdse ervaringen hier en onderweg en al snel zijn we dik in gesprek. Gezellig hoor, het gebeurd zo vaak hier dat je zo ineens een leuk praatje hebt met mensen, locale bevolking of toeristen, het maakt niet uit, je zit hier nooit verlegen om een praatje.
Na een tijdje lopen door, we willen tenslotte nog eens de wandeling afmaken he, we lopen zo te treuzelen onderweg hihihi, maar hee, het is tenslotte vakantie en we hebben alle tijd van de wereld momenteel. Thans, zo voelt het!
Uiteindelijk zijn we niet all the way gegaan, na zo’n 2 u heen besluiten we dat we maar gewoon terug gaan, het is wel goed geweest zo, lekker terug lopen, nog even een stop bij de pool en krokodillen kijken en lekker op de camping hangen. Het is nog even lopen maar daarna lekker gehangen, gelezen, gekeuteld en ronald heeft nog wat onhandig in de stoel geslapen. Heerlijk loom onder de bomen in de schaduw.
’s Avonds bekijken we de zonsondergang nog even vanaf de camping en verlekkeren we ons weer aan de kleurenpracht die verschijnt op de rotsen hier.
Cris komt ineens aangelopen en vraagt of we zin in een biertje hebben...tuurlijk, gezellig! We pakken onze stoelen en schuiven gezellig aan. Lekker gekletst en met ze mee gegeten, wijntje erbij en wat te knabbelen. Dat vind ik zo leuk aan hier, de spontaniteit die je soms tegenkomt en de onverwachtte leuke momenten. We kletsen de hele avond door en krijgen een beetje les in Astronomie, erg interresant, al gaat bij mij het lichtje uit als ze beginnen hoe je de lcihtjaren moet berekenen en waar pluto of mars staan enzo..hihihi....
Al met al een zeer geslaagde dag en avond. Toppie weer!
Morgen weer vroeg op, verlaten deze camping en trekken de Gibb River Road op, op naar de volgende bushcamping.
Goodnight mate’s!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
