16 juni, Bell Gorge

Al weer vroeg op pad, 8u zijn we ingepakt en na afscheid van Cris en Jill gaan wij weer op pad.

We zijn op weg naar Bell Gorge, via een zeer lastige 4wd weg, en dat mogen we weten ook hoor! Pffff....wat een gehobbel, zo erg hebben we het nog niet eerder meegemaakt, ook de kreekjes die we door moeten zijn dieper dan voorheen! Af en toe kijken we elkaar aan voor we het water door moeten..hihihi...als dat maar goed gaat! Maar ook hier gaat alles weer goed en eigenlijk is het wel zo stoer allemaal, vandaag ben ik aan het rijden en voel me erg cool!

Het plan was om bij Bell Gorge te kamperen, bush camping (dus helemaal niets, behalve een plek waar je mag staan) maar bij het info punt (waar je je weer met een formulier moet registreren om te laten weten waar je bent) blijkt dat er van de 10 plaatsen al 6 niet meer bereikbaar zijn ivm een recente bushfire. Helaas zagen we bij het info bord al dat de overige 4 plekken ook al bezet waren maar er was nog een camping vlakbij dus besluiten we daar maar te overnachten.

We moeten nog zo 10km rijden voor we uiteindelijk bij Bell Gorge komen, een kloof met waterval en met een beetje geluk kun je daar zwemmen. (vooralsnog zijn er de laatste tijd geen krokodillen meer gezien, die komen daar meestal alleen tijdens “the wet”) We vertrouwen dus weer volledig op de info en nergens staat dat je er niet kan zwemmen. Mooi. Want het is weer heel erg warm en een verkoelende duik kunnen we wel eens een keer gebruiken hoor.

Na een best zware wandeling van zo 30min over losse stenen en af en toe wat klimmen en klauteren en 2keer door een klein stroompje (jaja, ik ben weer zo slim om van een steen af te glijen dus natte voeten, hihihi, waarom ben ik nou altijd zo onhandig?) komen we op een plek, tssss.....het lijkt wel of het niet op kan de laatste tijd, wat een natuurpracht weer!! Het is de bovenkant van de waterval, niet sterk stromend en helder!! Zo helder!! To good to be true! Ik kan weer niet wachten dus uit die kleren, pletter alles op de grond en stap zo het water in. Kijk later pas achterom of Ronald ook nog komt....huh? Ronald, waar ben je nou???? Ff zoeken en ik zie hem wat verder op staan, hoger op de rotsen. Ik roep even maar hij wuift dat ik daar heen moet komen om te kijken..uh, wat? Ja lief, maar het is zo lekker zo in het water. Al vinden 2 australiesche ladies dat niet, zij staan vol verbazing te kijken en vragen mij of ik altijd zo veel lef heb om het ijskoude water in te duiken! Hahaha...uh, ja, soms wel ja...Ik moedig ze wat aan en jawel hoor, schuifelend komen ze ook in het water, erg grappig! We maken een kort praatje en daarna voeg ik mij bij Ronald. Ondertussen vraagt een andere vrouw of ik niet wat te voorbarig was, ik begrijp er geen hol van dus lach schaapachtig en loop door.
Tja, en dan sta ik naast Ronald en begrijp ik ineens waar hij het over heeft en waar die dame het over had. Onder ons valt de waterval in een pool, niet te geloven! En daar zwemmen mensen! Wauw..dat wil ik ook (tuurlijk, ik wil altijd alles he!!! Pfff..ik word soms moe van mijzelf!  ), hoe komen ze daar, en kom nou, dan gaan we ook Ronald...Jaja....rustig aan! Huh? Wat? Rustig aan! Neeee..ik wil niet rustig aan, dat daar beneden is zoooo mooi, ik wil daar ook zwemmen, heb altijd al gedroomd van een waterval waar ik onder kon zwemmen! Net als op tv, ik wil dat ook! Ik wil dat ook!! NU NU NU!!! Hihihihi..(als ik al gek van mijzelf wordt, wat moeten anderen dan wel niet van mij worden!! Mmmmm)

Ok, even kijken hoe ze daar komen, we moeten dus door de bovenkant van de rivier, lukt dus niet zonder natte voeten,nou maakt dat voor mij niet uit want ik was toch al nat en liep inmiddels met mijn natte bikini onder mijn kleding die nu dus ook gewoon nat is he. Maar ronald was heel wijs nog droog, nou ja, tot we dus het watertje moeten oversteken, schoenen en sokken uit en voorzichtig uh...uitglijden dus! Hahaha...toch nog een natte broek! Gelukkig heeft ie zich geen zeer gedaan dus ik mag stiekum wel even een beetje lachen, al is hij het daar niet echt mee eens hoor, gezien de woorden die hij noemt 

Fikse klim over wat dus niet echt een pad is, met gevaar voor eigen leven  (jaja, beetje overdreven maar het was niet makkelijk!) over de bergkam heen en dan voorzichtig naar beneden en dan...whoepie, we kunnen weer het water in..dit keer komt ronald gelukkig wel mee! Wauw...we zwemmen onderaan de waterval!! Je zou er bijna helemaal stil van worden (niet makkelijk als je martina heet en alles zo leuk en mooi vindt he!), het is zooooo mooi hier, wederom vraag ik mij af of het allemaal niet op kan met al het natuurpracht wat we de laatste tijd zien. Het is soms ongelooflijk dat er zulke mooie plekjes op deze aardbol zijn die zo gruwelijk mooi zijn en dat wij zulke bofkonten zijn dat wij daar zomaar van mogen genieten, dat wij hier mogen staan! Het lijkt wel of we van de ene film set in de andere vallen. Wat een genot hier zeg. *zucht*.....

We zwemmen even, liggen en hangen wat op de warme rotsen, kijken naar de andere genietende mensen(en hopen stilletjes dat ze snel weg zijn zodat we alleen hier kunnen genieten in alle rust..hoe egoistisch dan ook!) duiken af en toe het (ok, wel ijskoudde) water in en vermaken ons prima een paar uurtjes. Na een tijdje zijn we inderdaad helemaal alleen (zie je, als je maar lang genoeg volhoud he, dan krijg je wat je wilt, hihihihi) en genieten al zwemmend en zonnend, (wat we maar een half uurtje volhouden hoor, het is te warm dus we gaan al snel onder de rotsen zitten, in de schaduw) en nog meer van alles. De waterval, het klaar heldere blauwe water wat daarvoor is, het beekje wat daar uit voort komt en wat de kloof verder door stroomt, de witte en gekleurde rode met roze rotsen, hier en daar wat groen er tussen en de rotsen die meters hoog langs het water omhoog gaan, dit moment mag van mij weer eeuwig duren, haal mij maar op over een paar dagen, ik blijf hier zitten! ;)

Uiteindelijk is het weer tijd aan het worden, boehoe....ik weet het, we moeten nog terug lopen en nog naar de camping rijden enzo..i know, i know, maar waarom mogen deze dromen nou niet verder gaan, het is toch echt dit keer? Dit keer is het toch geen droom? Waarom komt er altijd maar een einde aan al het goede? We waren toch happy hier, het was toch meer dan perfect hier? Waarom moet het dan weer ophoudden en moeten we weer verder? *zucht*.....

We gaan weer op pad en dit keer zonder natte broek van Ronald komen we weer zwoegend bij de auto aan, man wat is het weer warm, ik ben alweer toe aan een verfrissende duik hoor..zullen we terug aan? Hihihihi..

We rijden weer naar de camping maar halverwege besluiten we eigenlijk om niet te blijven, we hebben nog wat tijd en besluiten terug naar de andere camping te rijden, vandaar uit is het morgen weer korter rijden naar het volgende punt waar we heen willen, de bungle bungles.

Wisselvallig als we zijn bedenken we ons hier ook weer over, als we nou in 1 ruk doorrijden tot Fitzroy crossing....dan kunnen we daar alle batterijen opladen, even proberen te internetten, boodschappen doen en lekker even rustig aan doen onderweg naar de BB’s.
Dus, we rijden rap door, zo ver dat gaat dan he, met deze weg. Ineens roep ik dat ie moet stoppen, we zien een DINGO!!! Wauw...een dingo...zo maar, langs de weg in de struiken komt zijn hoofdje net te voorschijn! Ronald boven op zijn remmen (soms vraag ik mij af of dat komt omdat ie als schrikreactie op mijn enthousiaste gegil over bijv die dingo op zijn rem staat of dat ie dat bewust doet..hihihihi) De dingo kijkt ons net zo verbaasd aan als wij hem, ronald in zijn achteruit en ik hang over hem heen om door het raam een foto te proberen te maken, lekker klungelig allemaal natuurlijk, zoals ik dat dus kan doen he...ik hang aan de andere kant ook even uit het raam, doe mijn deur open en spring op blote voeten naar buiten (lekker slim zo langs de kant met het hoge gras..maar ach, wie denkt daar op dat moment nou over na he) maar de dingo loopt op zijn dooie akkertje al snuffelend de bosjes weer in en verdwijnt uit het zicht...Maar maakt niet uit, wij hebben een echte dingo gezien, wauw! Ik kan er niet over uit, een dingo!! Een dingo! En dan nog gewoon in het echie in het wild!!!
Ik ga er nog een tijdje over door tot ik er zelf moe van wordt hahaha...

We wisselen van plaats en rijden door, ondanks dat het eigenlijk niet slim is, we weten dat het zo donker wordt, maar ach, je moet wat risico’s kunnen nemen in het leven he en je moet alles een keer gedaan hebben toch?
Ik zet er de vaart maar eens onder en kijk hoe snel we eigenlijk kunnen met dat ding over zo’n weg, ik voel me steeds stoerder worden dus push het zoals gewoonlijk weer eens to the limit....(het moet soms best lastig zijn om mij te handelen en te volgen, denk ik...vrees ik ;) )
We crossen over de hobbels en door geulen en water, dit is eigenlijk best gaaf hoor, heb reuze lol zo! Al is het wel duidelijk dat met de schemering ook de beestjes komen want het is een volledige sla om tussen de koeien, skippies, en verrek, wat zit daar langs de weg! Aaahh..het staat op en blijkt een emoe te zijn, pfff...wederom bedenken we dat we die echt niet op onze motorkap willen hebben, en zeker niet nu we het donker in gaan en inmiddels geen mens meer tegenkomen. Het wordt steeds donkerder en steeds lastiger om de stenen, hobbels en watertjes te nemen, om de paar minuten springt er zo’n ding, genoemd skippie, voor mijn wielen en bij iedere keer halen we opgelucht adem dat we hem net niet hebben aangereden. We beseffen dat de kans dat we dat doen steeds groter wordt en bereidden ons een beetje voor.

Uiteindelijk doen we (uiteraard) langer over dan de heen weg, hoe donkerder het wordt hoe langzamer we moeten rijden en komen pas na 4u op de gewenste plek, al met al niet slecht voor wat kaaskoppen, zo in het donker met een flinke vaart door de bush rijden, sla-ommend tussen de koeien en kangaroes.

We eten lekker wat in het restaurant (we staan weer op dezelfde camping als een paar dagen geleden, bij de pub met aboriginals) en gaan daarna naar bedje toe. We zijn best moe.

Kussssss
Tinus en Rolo