22 juli, Kahterine, Nitmuluk Nationaal Park

22 juli, Kahterine, Nitmuluk Nationaal Park

Vandaag al vroeg vertrokken, half 8 in de auto, zo’n bijna 400 km te gaan dus met pauze kom je al snel aan 5u rijden. 30 km na Kununurra is de grens naar Northen Territory en heb je gelijk ook weer een tijdsgrens, het is dan ineens anderhalf uur later. Dus verwachting is dat we rond half 4 in Katherine aan komen.

Halverwege hebben we nog even een moedig momentje. Ik heb een tijdje geleden stoer geroepen dat ik eigenlijk wel zo’n koeien hoorn, of nog beter, een hele schedel, wil hebben. Niet 1 die je zo ook in NL in de winkel kan kopen, maar nee, gewoon een echte die je hier terplekke van een koe “afrukt” ofzo. Stoer als ik ben (NOT) riep ik natuurljk dat ik dat wel even van een dode koe langs de weg zou afsnijden,dode koeien genoeg toch?

We rijden langs een dode koe (what else is new) en ik roep keihard dat Ronald moet stoppen, hij op de rem en ik zeg dat ik de hoorn van dat beest zal afsnijden, nou dacht ie dus dat ik eigenlijk steeds een grapje maakte ofzo, in ieder geval nam ie me niet serieus want hij vroeg wel 3x of ik het zeker wist, of ik het echt ging doen! Hahaha..tja, uh.waarom niet...kan het proberen toch? Misschien als ik boven dat dode beest sta dat ik het dan alsnog niet meer durf ofzo, maar ik wil het wel proberen!
Dus...ik met Ronald’s Leatherman en Ronald met de filmcamara naar de dode koe toe (ok, ronald blijft aan de andere kant van de weg, wat later weer een slimme zet blijkt aangezien het beest meer dan stinkt!!! Yak!!) en na het dier een beetje bekijken en constateren dat de mieren (grote rode die gelijk in mijn tenen bijten!! Grrrrr) met grote hoeveelheden tegelijk proberen om het beest verder op te eten dan dat de roofvogels en wellicht ook andere aaseters al hebben gedaan, ga ik dus maar voorzichtig aan de slag. Eerst voel ik even aan de hoorn of ie al toevallig los zit (what was i thinking???? Dat die dingen gewoon af te schroeven zijn ofzo???) en dan ga ik maar aan de slag..ik zet het mes er in....en begin langzaam te zagen-snijden-duwen en harder te snijden.....pak dan maar een ander stukje omdat ik er echt niet door heen kom, dus wat hoger op de hoorn dan halverwege het hoofd..hihihi..

Jawel hoor, ik durf het dus gewoon! Ik durf gewoon in een dode koe langs de weg te snijden en te proberen de hoorn er af te krijgen! En dat ondanks de enorme, en ik bedoel dus ook enorme stank! Het beest is al in aardige staat van ontbinding dus een lucht waar je echt heeeeeeel eng van wordt! Af en toe goed lucht happen en weer snijden dus! Helaas kom ik niet verder dan een halve milimeter lijkt het wel, of het nou ligt aan dat ik maar een klein mesje ter beschikking heb of dat het sowieso bijna geen doen is om zo’n hoorn van zijn schedel te scheiden, feit blijft dat ik amper tot niets vooruit kom. Helaas....ik moet er dus mee ophouden. Ronald heeft zich ondertussen prima vermaakt aan de andere kant van de weg met zijn filmcamara in de hand. Begrijpelijk, die ziet mij viezig en kokhalzend over dat lijk heen staan en proberen met een klein zakmesje een enorme schedel te vierendelen! Hahaha..ik zou ook lachen als ik hem was! Even komt ie dichterbij, nadat ik het heb opgegeven en ruikt dan ineens wat ik al die tijd al moet inhaleren!!! Man..wat een stank he!!

Samen lachen we nog wat en ergens vind ik mijzelf toch wel een beetje stoer dat ik het toch, zonder blikken of blozen heb geprobeerd. Jammer dat het niet lukte, had een mooi souveniertje geweest voor thuis he...een eigen afgezaagd stuk koe! Whoehoe...dan had ik indruk gemaakt zeg!!! Hihihihi....

Anyway, we rijden door, hebben nog bij een roadhouse een halfslachtige lunch en komen ’s middags aan in Katherine. We doen een boodschapje, constateren dat het aantal Aboriginals steeds meer wordt naarmate we noordelijker rijden en dat het hier niet anders is dan in andere plaatsen waar we zijn geweest, veel vieze en dronken Aboriginals die vooral hangen en zitten op straat, waar het hen ook uitkomt. Vreemd en eigenlijk wel triest om te zien. We zijn er nog steeds niet uit of ze dit uit gewoonte doen of dat het zo gekomen is door wat voor omstandigheden dan ook....we blijven het raar vinden en hebben het er regelmatig samen of met anderen over. Niemand lijkt te weten of ze het nou eigenlijk zelf leuk vinden of dat het een way of life is geworden. Tja...blijft een goed gespreksonderwerp steeds.

We kopen nog wat souveniertjes, ik kom zelfs een winkel tegen die na een beetje zoeken een echte skippie huid verkoopt. (je weet wel, in NL kun je een koeie vel kopen...) Dus ik ben helemaal blij en koop zo’n huidje voor thuis aan de muur! Ben bijna door het dolle heen van zo iets unieks! Wauw...gaaf joh! En zooooooo zacht!!! Zo mooi, zo bijzonder!!
De kassiere vertelt nog even dat het misschien een probleem kan opleveren bij het binnenkomen van NL maar dat neem ik voor lief, we verstoppen het goed en nemen het risico! Go for it! Het is het waard!

We gaan op weg naar de camping in het Nationaal park, 30km buiten Katherine, Nitmulik Nationaal Park, waar we morgen gaan kanoen in Katherine’s Gorge.

Op de camping aangekomen settelen we ons eerst, lezen een boekje, maken het eten, komen in gesprek met Max die later gezellig nog even bij ons komt zitten met een biertje bij het kaarslicht...gezellig...zo kletsen we de avond met hem weer vol. Al is ie wel heel druk en praat ie heel warrig en is ie best een beetje een raar, maar wel aardig manneke...Na een tijdje geven we voorzichtig aan dat wij eigenlijk naar bed willen, morgen weer een dag. Hij wijst ons ondertussen nog even op een langslopende walleby, grappig..zo los over de camping!

Kusssss
Rolo en Koesnijder Tinus