8 juli
Na een onrustige nacht voor beiden is het wakker worden met de zonsopgang vanuit de outback..schitterende kleuren gaan weer over de zee en het rode zand achter ons...wat een boffen doen we toch, dat we zo mogen wakker worden. Het ruisen van de zee doet ons nog lange tijd stil liggen en naar buiten turen, Ronald naar de zee en ik de outback in.
Tot dat!!!! ??? Jawel hoor, Ronald heeft een dolfijn gespot! Ik gelijk in extase! Waar, waar,...ik zie niets...waar dan???? Nou..daar...zie je..daar gaat ie...
Woepie...ik tuimel over ronald heen naar beneden om zo snel mogelijk in slaapshirt naar buiten te kunnen, weet onderweg nog even een zwembroek van Ronald te scoren en half struikelend ren ik over het strand naar de zee...op zoek naar waar ze gebleven zijn, Ronald blijft lachend in zijn bedje kijken naar mijn lachwekkende capriolen op het strand en in de zee...en uiteraard..ik zie ze wel maar ik kan rennen wat ik wil maar ik haal ze niet meer in uiteraard, maar de pret is er niet minder om! Ondertussen is Ronald ook maar zijn bedje uitgekomen en wandeld op zijn dooie gemakkie over het strand, zoals altijd de rust zelve terwijl ik sta te stuiteren van opwinding!! Whoepie...we hebben dolfijnen gespot, vanuit ons bedje...man, wat wil een mens nog meer toch? Life is great!
Na een heerlijk ontbijtje op het strand zijn we nog even langs de kust gewandeld en daarna weer verder het park ingereden. Verder naar Cape Peron. Het meest westelijk punt van Australie. Toch wel iets bijzonders toch? Na dus weer 20min ploegen door mul zand komen we aan, zetten de auto neer, laden de tassen en zijn klaar om een wandelingetje te maken. In deze hitte (zo +- 25gr) kun je niet zomaar wandelen, dus, zonnebrandcreme factor 30 op (min nodig in Australie ivm het grote gat in de Ozon laag recht boven Australie en de dichtbij staande zon), tassen vullen met water en camara’s mee. Want...zeggen ze...aan het eind van de wandeling heb je veel kans op het spotten van diverse wild/zee life. Nou, wij willen wel!
Toegegeven, nu weten wij wel waarom het niet aangeraden wordt om in de outback zomaar te wandelen, als we dachten dat het tijdens het rijden allemaal op elkaar leek, nou, tijdens het wandelen ook hoor, precies hetzelfde als langs de weg. Lage struiken en veel rood en mul zand. Mmm..nu weten we ook waarom er staat dat je over een wandeling van 1.5 km 45 tot 60 min kan doen. Tuurlijk...dachten wij eerst! Maarruu..het is dus best zwaar he, in deze hitte door het mulle zand, heuvel op en neer, bocht in en uit. Pfff....hoeveel water hebben we meegenomen? 1 liter voor de heen en 1 voor de terug weg, we twijfelen zelfs even of dit zelfs wel voldoende is
Maar geen probleem, wij zijn bikkels dus zetten door . Ondertussen komen we allemaal spannende dingen tegen, wat afgekloven botten (Ilja, weet jij van welk dier deze zijn?), diverse holletjes (slangen? Muizen? Hagedissen?) maar als we naar beneden kijken naar het strand (het pad loopt wisselend langs de kliffen en het achterland) ook een hele kolonie zeevogels die hier broeden (sorry..weet de naam niet meer). Schitterend om te zien in ieder geval.
Verder zwoegend komen we toch nog in minder dan 45 min op het eindpunt aan (denken we dan he..hebben uiteraard geen tijd bij ons)
Daar op de lookout staat een Australies echtpaar te filmen, wij nieuwsgierig wat ze zien uiteraard...En jawel hoor, wij zien het ook, een echte haai zwemt beneden langs de kliffen. Wauw, we zien een haai!! Dat is weer gaaf zeg! Na een praatje (dat doe je overigens wel vaker, kom je eens iemand onderweg tegen dan wissel je wetenswaardigheidjes van onderweg uit en ook op in de campkitchens enzo maak je gewoon praatjes met iedereen, altijd even gezellig! En iedereen is weer even vriendelijk tegen je) gaan zij weer op pad en blijven wij staan. Uiteraard heb ik mij weer voorgenomen om niet eerder weg te gaan voor ik nog meer wildlife heb gezien, nu nog hopen dat Ronald dit ook nog wil he
Na een tijdje zien we inderdaad de nodige haaien voorbij zwemmen en zelfs weer een dolfijn op jacht! Wauw...wat is dat allemaal fantastisch om te zien zeg! AL is het bloedje heet en doet de zon bijna zeer op ons bolletje, zo vanaf de top van een klif zo naar beneden te kijken en steeds weer allerlei spannende dingen voorbij te zien zwemmen, dat maakt alles weer goed.
Nadat we zijn vergezeld door een australische gids met oa een paar duitse meiden in halve kledij (hoe doen ze dat zonder te verbranden??? Mmmm) en wat uitleg over welke haai wat voor soort is (de tigershark en de black lime striped shark ) en nog even het spotten van een zee turtle gaan wij weer beginnen aan de terugweg, jawel hoor, weer de zelfde rit terug. Overigens is na 5 min lopen gelijk duidelijk hoe die meiden zo bloot gekleed konden zijn, de auto waar zij uit komen staat dus op de hoek op ze te wachten! Ja, zo kunnen wij het ook he!! Hahaha..wij hebben dus de moeilijke maar leukere weg genomen, als echte bikkels gewoon wandelen ipv de auto zo ver mogelijk doorrijden, tsssss ;)
Onderweg besluiten we om verder terug te rijden, na enig overleg is het toch handiger om niet nog een nachtje hier te slapen maar vandaag nog door te rijden naar Monkey Mia. Eerst wilden we dat nl de volgende ochtend pas doen, wat zou inhouden dat we nog wel een fantastische nacht op het strand zouden kunnen slapen maar ook dat we morgen in het donker door het park zouden moeten rijden om op tijd in Monkey Mia aan te komen. (terug naar de weg is zeker 60min en dan nog 30 min over de gewone weg) We willen graag naar Monkey Mia omdat daar iedere dag de dolfijnen aan de kust komen om gevoerd te worden. Toegegeven, erg toeristisch maar ja, we zijn ook toeristen hier he. En het blijft toch in het wild want je weet maar nooit hoe laat ze komen en hoe lang ze blijven enzo.
En omdat ze aanraden dat je er rond 7.30 klaar voor moet staan aan het strand zou het inhouden dat we dus zo ongeveer 5u zouden moeten gaan rijden. Uh, in de ochtend dus he! Mmm...dus, toch maar op tijd het park uit en in Monkey Mia overnachten.
Eerst weer even terug naar Denham om de banden weer op te pompen, anders komen we alsnog niet ver he.
Aangekomen bij Monkey Mia staan we voor een onaangename verrassing...gets..wij dachten dat het gewoon een dorpje was met een camping enzo. Maar nee hoor, MM zelf is gewoon een resort waar je al moet betalen om er op te komen, en dan moet je ook nog voor de camping betalen, en dan bleek het ook nog eens schoolvakantie te zijn dus rete druk en veel kinderen. Alles er op en eraan op het resort, zoals je dus ook van een resort kan verwachten. Helaas zijn we hier dus van afhankelijk willen we morgen ochtend ook de kans pakken om de dolfijnen van zeer dichtbij te ervaren. Dus, betalen maar voor alles en aanpassen maar.
Ff settelen, eten koken, film en fototoestel opladen, wat lezen en hup, slapen maar weer.
Dikke kus,
Outback Rolo en Crocodile Tinus
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten