Al vroeg weer wakker, tja, dat heb je er van als je ook vroeg gaat slapen he, gemiddeld liggen we hier zo tussen 20.30 (ronald) en 21.30 (martina meestal) te slapen, dus vaak zijn we voor 6en al wakker, je merkt dat het slaap ritme sowieso anders is bij iedereen, tegen 21u is alles donker, en zo rond 6 half 7 staat iedereen weer buiten de tent of camper/caravan, begrijpelijk, want als je wilt wandelen ofzo is het wel zo handig dat je dat doet voordat het echt warm is he. En aangezien het hier rond 9 a 10 u in de ochtend al behoorlijk op temperatuur is...(al snel tegen de 30graden) is het toch wel fijn als je dus vroeg op pad bent. Zeker als je wandelingen van een paar uur maakt.
Vandaag gingen wij dus ook wandelen, we hadden bedacht dat we er wel 2 zouden doen. 1 in de ochtend en 1 eind van de middag. Tussen de wandelingen door zouden we vooral lekker rustig wat lezen en luieren.
Al vroeg op pad, kaart mee, liters water mee, hoed op (jawel, we hebben eindelijk hoedjes! Haha, en dan ook nog allebei dezelfde! Dol komisch dus...!!! ), zonnebril en zonnecreme op en gaan..op de kaart staat dat het een wandeling van zo 2 uur zou zijn. (ong 40 min rijden vanaf de camping). Tja, ik denk dat er met ons wat mis is hoor, want in een half uur waren we al bij het einde. Genieten wij niet genoeg van de omgeving? Vergeten wij dingen te bekijken? We moeten er best om lachen want zo ging het ook al met de autorit he. Maar goed, het is wel ploeteren door de hitte onderweg, hier en daar los zand afgewisseld met losse stenen (rivier bodem) en tussen de struiken door. De wandeling die we doen heet Catherine’s Cathedral, op de plaatjes in ieder geval erg mooi en toegegeven, zo lopend door de BB’s door een kloof heen, het is allemaal weer prachtig! De BB’s (remember? Afkorting van de Bungle Bungle’s) zien er heel appart uit hoor, mooie strepen, verschillende kleuren rood wisselen elkaar af met zandkleur en zwarte en grijze strepen, dat in combinatie met de ronde vormen die ze hebben klopt het aardig met wat ze in de boeken zeggen, dat het net bijenkorven zijn.
Je kunt hier weer goed zien hoe de rivier stroomt in “the wet”, al is er nu bijna geen water meer te vinden. Halverwege zijn er 2 heel kleine poeltjes met vies stilstaand water, met amper 2x2 in omtrek is het moeilijk voor te stellen dat dit over een paar maanden een onbereikbaar gebied is, volledig ondergelopen en met een woest stromende rivier die bijna het hele gebied ongevraagd van water voorziet. Natures way weer he!
Halverwege komen we in koeler gebied als we door de kloof lopen, heerlijk zo want de temperatuur is behoorlijk hoog weer en het is nog geen 9u! Overigens is het best druk onderweg, thans, druk, niet op zijn europees druk dat je bijna niet door kan lopen hoor, zo is het nu ook weer niet. Maar we komen hier en daar wat mensen tegen en lopen er ook wat voorbij. (zou dat het probleem ook zijn, dat we te snel lopen? ).
Net als tijdens het autorijden is het ook tijdens het wandelen weer de gewoonte dat je elkaar begroet en de “how are you’s “ vliegen weer om je oren. Ronald en ik hebben het er al een paar keer over gehad, hoe moet je reageren eigenlijk? Het is nl gewoon een begroeting maar als je alleen hallo terug zegt is het weer onbeleefd (denken we) dus moet je in de snelle 5 sec dat je elkaar passeerd dus “hi, i’m fine, thx, how are you?” zeggen en dan moeten zij ook weer antwoorden? Niet te doen dus, daarbij komt dat het eigenlijk alleen maar een begroeting is en volgens mij menen ze er geen hol van, eigenlijk zou je het een keer moeten uitproberen als ze vragen “how are you” om dan te zeggen: “It sucks! Life sucks, let me tell you why my life sucks”hahahah...volgens mij rennen ze dan hard weg want het boeit ze werkelijk geen ene reet hoe het met je gaat, thans, bij de meesten dan he, soms maak je wel degelijk een praatje, maar dan begint het ook al anders en niet alleen maar bij het passeren een shallow vraagje.
Maar ja, we kunnen dit nu wel zeggen maar we zullen het waarschijnlijk toch nooit uitproberen he.
Anyway, na een half uurtje lopen zijn we op het eind van de wandeling, toegegeven, het is weer prachtig. Het einde van de kloof loopt als een ronde ruimte met gladde wanden, afgesleten door het stromende water met in het midden weer een laatste restje van wat eens de rivier was en weer zal zijn. Om het water heen ligt het witste zand ooit gezien, schitterend gewoon! Hier en daar een boompje maakt het plaatje helemaal af.
Wederom een filmset plaatje hoor! We lopen door naar het achterste deel en zetten ons neer op een rotsje om even lekker van het uitzicht te genieten en naar de mensen te kijken om ons heen. 1 van hen heeft een Digeridoo meegenomen, we zijn heel nieuwsgierig wat ie daar nou mee van plan is.
Hij plaats het uiteinde tegen de wand en maakt wat geluidjes. Eigenlijk dachten we dat ie heel wat van plan was want volgens ons kom je niet op je blote voeten (dat was ie nl) met je digeridoo door deze hitte heen als je er geen hout van kan toch? Uh...nou, om eerlijk te zijn..jawel dus..mmm..Er komt eigenlijk weinig uit, wel wat tonen en hij blaast wat maar enig ritme zit er totaal niet in. Ach, denken we nog, hij zal er even in moeten komen, zal vast zo echt wat gaan spelen, ondertussen houden wij de camara klaar want het lijkt best leuk, denken we......Uh...nou, kijk, het zit zo! We hebben zo ongeveer nog een tijdje geluisterd maar dit was het gewoon echt hoor. Gewoon wat klanken en om eerlijk te zijn, zelfs dat klonk niet best. Tuurlijk hebben wij er geen bal verstand van, maar we horen best wel dat dit niet veel is. Het hele groepje blaast om beurten even door dat ding maar meer dan een paar kreten komt er niet uit.
We blijven verder lekker nog even genieten, mensen komen en gaan, wij zitten even best zo. Hebben geen haast...heel de dag nog voor ons. Drinken water, eten mandarijntje en een muesli reepje, maken een paar foto’s, Ronald probeerd wat uit met de zelfsontspanner van de camara en we hebben even pret.
Een vrouw vraagt nog heel lief of zij de foto’s zal nemen maar dat wijzen we af, we vinden het veel te grappig om zo zelf te klooien en stomme foto’s te nemen..hihihihi...Na een uurtje gaan we weer terug, we doen er nu wat langzamer over omdat we onderweg ook nog een beetje aanklooien af en toe. Ik doe mijn grote zus even na en doe net of ik een ervaren berg beklimmer ben,
uh..lukt dus niet en de rots was ook maar anderhalve meter hoog, maar ik heb een excuus....- altijd! – het rotsje hing naar voren en ik kon niet goed mijn voeten plaatsen, klinkt goed he! Net echt!! Mijn gestuntel staat overigens netjes op film hoor, voor wie nog eens wil lachen!We gaan terug naar de camping, drinken een biertje, nemen wat lekkers, lezen wat, ronald slaapt wat in de auto en eind van de middag gaan we weer op pad. Wandeling 2.
We wilden deze wandeling ook pas laat in de middag doen ivm de zonsondergang over de BB’s, al die kleuren die er nu al zijn...dan moet het met zonsondergang helemaal mooi zijn. Al houd dat wel in dat we weer met schemer en donker door de bush moeten rijden, maar ach, je moet er wat voor over hebben he!
Na een uurtje rijden beginnen we aan deze wandeling, op het moment was het nog erg warm maar al snel zijn we in de kloof waar we allemaal mooie palmen treffen. Het pad is wel zwaar, wederom lopen we over de rivierbodem maar dit keer is er geen zand, alleen maar grote en kleine keien, lekker voor de enkels dus! Toch fijn dat we beiden goeie wandelschoenen hebben hoor! Scheelt een hoop!
Deze wandeling duurt zo ong 45 min en dat duurt ie ook, mn door het klimmen en klauteren want behalve over de keien op de grond moeten we ook de nodige grote rotsblokken omzeilen of overheen klimmen. Maakt het wel weer leuk. Het pad loopt door een steeds smaller en smallere kloof, sommige stukken zelfs zo smal dat je niet eens naast elkaar kan lopen.
Het is wel bijzonder hoor, de rotsen om ons heen zijn nl allemaal een grote berg van op elkaar geperste stenen, overal staan dan ook de waarschuwingen dat je moet uitkijken voor vallende keien en groter. Inmiddels lopen we hier trouwen alleen, we kwamen nog een paar mensen tegen die op de terug weg waren maar nu is de het helemaal verlaten. Dat maakt het wel spannend, ook omdat dit 1 van de vele spirituele en heilige plaatsen van de Aboriginals is. De wanden staan soms zo dicht bij elkaar dat er amper daglicht te zien is en we beseffen wel dat we er niet te lang over moeten doen omdat het al snel zal schemeren en je hier al snel geen hand voor je ogen meer zal kunnen zien. Sommige stukken zijn nu al heel donker en moet je extra uitkijken.
Toch is het leuk, allerlei bochten door, hoekjes om, heel smal en heel hoog en klauteren over rotsblokken! Weer eens wat anders he!
Op de terug weg (we blijven dit keer niet lang hangen aan het einde van het pad) zetten we wat meer vaart aangezien het op sommige plekken al bijna te donker is om veilig door te lopen. We maken ook nog een paar gekke
en leuke foto’s (sorry, niet alle foto’s maken we openbaar hoor! Alles kan tegen je gebruikt worden op internet he...zijn dus alleen te zien op aanvraag! Hahahhaa) en lopen terug naar de auto. Halverwege de terug weg is de zon al flink achter de bergen aan het verdwijnen, het geeft inderdaad de verwachtte mooie rode gloed over de BB’s! Schitterend hoor, al kunnen we niet blijven hangen want hier is de zon in een half uurtje verdwenen en is het dus al snel donker.
Onderweg is het weer sla ommen tussen de voor de auto springende skippies (thank God dat we er nog geen geraakt hebben...) en in het donker vinden we onze weg terug naar de camping.
Wederom is het eten maken, kaarten en we gaan al vroeg naar bed, om de een of andere reden ben ik vanmiddag erg moe geworden en ik kan bijna niet meer uit mijn ogen kijken, 20u gaan wij dus al bedje toe en voor half 9 slapen we. Morgen weer een dag!
Overigens hebben we inmiddels al 5192km gereden!! wauw..als je er even bij stil staat is dat echt een heeeeeeeeellllllleeeeeeee boel kilometertjes he!
Kussssss
Geen opmerkingen:
Een reactie posten