27 juli, einde van de vakantie naderd met te rasse schreden

27 juli, einde van de vakantie naderd met te rasse schreden

Na een warme nacht van zo ong 20graden doen we lekker relaxed met opstaan en ontbijten. Zo rond half 9 rijden we weer richting de watervallen, dit keer rijd Ronald wel en al snel heeft hij ook de smaak weer te pakken en vindt ie het leuk om hier weer even rond te toeren door het water, zand, stukken met keien en de smalle bochtjes en zo.

Bij de Jim Jim falls gaan we weer gepakt en wel op pad, overigens moet gezegd worden dat vooral Ronald de rugzak heeft gedragen, tenzij we er 2 meenamen uiteraard. Thanx en sjappo voor Rolo! ;) Zwemkleding aan, handdoekje mee want we gaan weer lekker even zwemmen.
Het pad is dit keer gelukkig minder stijl en zijn er stukken die makkelijker zijn zo nu en dan. Toch is het weer een heel geklim en geklauter, zeker aan het eind van het pad als we dichtbij de waterval komen. Hier is het over veel grote rotsen en losse keien klauteren en het is moeilijk je pad te zoeken als je je evenwicht moet bewaren als je met je ene been op de ene en met je andere been op de andere rots staat te balanceren. Toch komen we eindelijk aan bij de beneden kant van de Jim Jim fall. Helaas gaat er nog maar een piep stroompje water naar beneden maar hier kunnen we ons wel goed voorstellen hoe vreselijk mooi het hier is als er veel water naar beneden komt kletteren. Van een enorme hoogte van 200 mt komt het water stijl naar beneden in een mooie poel terecht, het water lijkt hier helderder dan ooit tevoren gezien. Ongelooflijk! Na op adem te zijn gekomen doen we voorzichtig een teentje in het water, brrrr....koud hoor! Dit keer krijg ik Ronald zo ver dat hij als eerste het water in gaat, so far was ik altijd de pineut! Nou, hij heeft het gelijk goed voor zijn kiezen gehad, zooooo koud hadden we het nog niet eerder meegemaakt, hahaha...arme ronald, hij sterft het bijna af!!!

Ik kom er ook nog even bij maar laat het bij alleen even doorkomen. We kruipen er snel uit en besluiten op te gaan warmen bij het strandje. Halverwege kon je nl kiezen tussen deze poel en een strandje. Tuurlijk moesten wij weer het moeilijkste doen he...Maar nu gaan we toch nog alsnog even naar het strandje.

We proberen nog even of we tussen de rotsen het water kunnen oversteken, ik eerst, rugzak om en het water in. Dit is nl de kortere weg naar het strandje, maar helaas, het water is te diep en de onderkant van de rugzak wordt al nat en dat is niet de bedoeling want ook de camara’s zitten er in. Geen risico nemen dus dus we gaan toch maar weer de rotsen over en lopen de “normale weg” naar het strandje. Daar aangekomen is alles nog net zo mooi als op een plaatje, wit zand, blauw water en een prachtige zon die schitterd in het water. Zucht.....
We duiken gelijk even het water in want zijn inmiddels weer warm van het klimmen en klauteren om hier te komen. Helaas hebben we het strandje niet voor ons zelf maar dat geeft niet, we genieten er niet minder om.
We warmen en drogen ons nog even in de zon en gaan na een uurtje weer op pad. Terug naar de auto en dan naar Darwin. Snik...

Onderweg naar Darwin komen we nog een “nieuw dood dier” tegen, niet eerder gezien maar nu toch nog, op de valreep, een dood zwijn! Op de rem dus en terug, foto maken. (ziek zijn we he..hahaha...)
We rijden door, en net voor Darwin gebeurd dat wat we al die weken vreesden...we zijn verantwoordelijk voor de dood van een dier! Ronald zit achter het stuur, ik met mijn neus in de wegenkaart als hij boven op de rem gaat staan en zegt dat er een slang op de weg ligt en uh...misschien wel heeft geraakt.
Whoopss....dus in zijn achteruit, niet zeker of ie wel of niet geraakt is spring ik er uit, camara aan en zie hem nog kronkelen, even uitkijken dus, niet te dichtbij want hij zal best pissig zijn als ie geraakt is maar wel nog leeft. Tja, ik zou ook humeurig zijn als ik word aangereden he!

Bij de slang aangekomen zie ik al snel dat zijn voorste deel en zijn achterste deel kronkelt maar dat een deel van het midden bloed en geraakt is..Zielig dus, tja, wat moet je dan doen he...Je kunt dus door rijden en het diertje laten lijden of er een einde aan maken voor hem. Het enige wat er op dat moment op zit is er nog eens overheen rijden en het diertje vermoorden...(hihihi, klinkt zo lekker dramatisch!!) . Ik roep dus naar Ronald dat ie er nog maar eens overheen moet rijden en zonder nadenken rijd ie er over heen. Je moet er ook niet over nadenken want als je er echt bij stil staat is het natuurlijk vreselijk he, over een nog levend dier expres heen rijden. Maar in dit geval is het gewoon het beste voor het slangetje. Door rijden en laten liggen is nog gemener, al die tijd heeft ie nog meer pijn en bloed ie dus dood of moet ie wachten tot er een andere auto over hem heen rijd. Beiden zijn geen fijne gedachten en het is ook geen optie om hem op te pakken en hem naar de dierenarts te brengen he....geloof nooit dat ze daar iets voor hem doen...als ie het al overleeft om daar aan te komen!

Ziek als ik ben blijf ik eigenlijk filmen, heb er gewoon niet over nagedacht dus liet de camara rollen, ik keek wel eventjes weg toen ik het gekraak hoorde toen ronald er over heen rijd. Gets, wist niet dat slangen zouden kraken als er over ze heen gereden wordt. Hij is nog steeds niet gelijk dood dus helaas, Ronald, rij nog maar een keer. Oh oh oh...geen pretje hoor....eindelijk kronkelt er niets meer en ik zeg nog even flink sorry en wens de slang een fijne reis naar het hierna maals. Nu maar hopen dat ie me niet op komt zoeken he!!!

In de auto bepraten we het nog even, bah...toch nog op de valreep een diertje gedood dus. Al zou het natuurlijk ook van onze voorganger zijn he, maar toch....de kans is groter dat wij het waren, gezien de versheid van de slang, zeg maar. Bah...niet leuk, maar we beseffen ook wel dat het hier gewoon er bij hoort en dat we toch al flink mazzel hebben gehad dat we verder niets op de moterkap of onder de wielen hebben gekregen. We zijn best even onder de indruk hoor.

Tja, life goes on en we rijden door, stoppen even voor wat te eten en rijden een paar keer langzaam over de bruggen hier, de bordjes over de crocks zijn volop aan wezig hier, zelfs nog meer dringende bordjes dat ze hier echt zitten en dat het echt niet veilig is om langs de waterkant of onderkant van de bruggen enzo te komen. We zien zo af en toe een stukje krokodil in een watertje liggen maar stoppen verder maar 1 keer omdat we ook een paar mensen bij elkaar zien staan op een brug, iets spectaculairs dus, denken wij. Nop....zij waren gewoon op zoek naar een krokodil en dachten er 1 in de verte te zien.

Aangekomen in Darwin gaan we op zoek naar een camping, na een tijdje rondrijden nemen we toch maar 1 van de campings uit de Lonely Planet. Maar wat een teleurstelling als we hier aan komen zeg, de beschrijving klopt gewoon helemaal niet en ook de camping zelf is een groot fiasco. Op de camping kaart staat nog dat er een restaurant is en wij zijn een beetje hongerig en vooral dorstig na de reis en hebben geen zin om weer in de “keuken” te staan. Daarbij komt dat ik sowieso inmiddels mijn goede hummetje verloren ben en terug verlang naar de bush dus er kan maar weinig goeds van af bij mij.
Het restaurant blijkt niet meer open te zijn, gaat zelden open zegt een vaste camping ganger hier, bar of winkel hebben ze niet en het is 15 km naar de eerst volgende gelegenheid om wat te eten of drinken te halen. Wat een rxxxxxx camping, we hebben de slechtste plek ooit gekregen maar nemen niet meer de moeite om er wat van te zeggen. We duiken terug de auto in, schrijven wat, beslissen dat we morgen alweer vroeg weg zijn hier. Ronald eet wat crackers, ik sla het maar helemaal over, drinken een biertje en gaan naar bed. Rot leven.....Rot camping, Rot stad, bah...ik wil terug naar de bush....toen was alles nog goed!

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx