Vandaag zijn we eerst naar Tunnel Creek gegaan, vanaf de camping (prima geslapen, alleen had Rolo een conflict met zijn hoofd, hihihi...) draaien we de Fairfield Leopold downs road op,richting de Gibb River Road, alleen toegankelijk met 4wd, en boy, dat hebben we geweten ook zeg! Men! Wat een hobbelige weg en wat een stof, Ronald had nog even heerlijk zijn raampje open gezet dus bij een stop bleek dat alles achterin onder het stof!! Hihihi...Ach, er zijn ergere dingen he!
Na anderhalf uur vreselijk hobbelen en hier en daar een kreekje door (lekker stoer, door het water heen sjesen! Yeah.....) en veel stof happen als er een tegenligger voorbij komt, komen we aan bij Tunnel Creek. Tunnel Creek, de naam zegt het al, is dus een stukje rivier die door een tunnel heen loopt, in deze periode is de tunnel enigzins vrij om in te lopen, al loop je wel regelmatig tot boven je knieen door het water heen, maar ach..dat is ook weer leuk toch.
Op de parkeerplaats worden we wel gewaarschuwd, er is zojuist een grote slang gesignaleerd bij de ingang van de tunnel, sommige mensen zijn terug gelopen, wij kijken elkaar even aan en besluiten maar even te zien wat het ons brengt, ik sta te trappelen want wie weet zien we zo wel een echte levende slang! Ieuw zou je denken, nee dus, dat denk ik dus niet want ik wil het wel eens in het echie zien en dan eens een keer dus niet dood op de weg! Spannend dus...en vooral elkaar goed waarschuwen om goed op te letten.
Nou, voor we bij de ingang kwamen waren we er al achter hoor, halverwege maakten we even een praatje met een mannetje die er net uit kwam, heeft u de slang gezien meneer? Jawel hoor, goed uitkijken, maar als je op de rotsen blijft kun je wel “over hem heen stappen” mmm...klinkt creepy...maar hee, daar kwamen we toch voor he!
2 mt verder is het zo ver. We zien verschillende mensen verschillend reageren, de 1 vol angst en afschuw, de ander geinterresseerd maar toch bangig. We horen onder welke rots meneer ligt en lopen er langs (niet slim nee, dat niet, maar wel leuk!). Wauw...ik zie hem, wat is ie mooi!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ronald, ronald, zie je hem...??? Hallo? Waar ben je nou? Ronald? Mmm...oh...daar ben je...hihihi...een paar meter maar op zij gegaan (hij is dus eigenlijk wel wat slimmer dan tinus he! Maar ja, thats me) Ik probeer hem snel op de film te zetten maar wordt gewaarschuwd door anderen mensen dat ie zich beweegt en mijn richting op komt..whoops...even kijken..oh, hier kan ik naar boven, al kan ik daar dan weer niet weg want er staat zo’n oud lijk wat niet verder maar ook niet terug wil of kan. Haar man probeerd haar aan alle kanten te helpen maar niets werkt, eigenlijk is ze een beetje te oud of in ieder geval te instabiel op haar benen om dit soort dingen te doen. De rotsen waar we nu overheen moeten om de slang te vermijdden zijn niet te makkelijkste en dan heeft ze ook nog eens geen wandelschoenen aan, ze heeft het zwaar dus.
Ik vind mijn plekje op de rotsen en heb een goed uitzicht op meneer sssssslang...wauw..wat is dat gaaf zeg, en wat is ie groot!!! En mooi...zooooo mooi! Ronald staat nog steeds op een afstandje te kijken en zich waarschijnlijk nog af te vragen of ie nu wel of niet mee zal gaan de tunnel in. (inmiddels is ons verteld dat deze grot dus eigenlijk van meneer ssssssslang is en hij daarom zo af en toe agressief doet..tja, begrijpelijk he!)
Inmiddels is de oude dame voor mij eindelijk van de rotsen af en zou ik ook doorkunnen, maar eigenlijk sta ik wel goed zo, ik zie nog steeds de slang en mensen vragen mij nu of en waar ze hun voeten kunnen zetten (erg stoer, al zeg ik het zelf) . Helaas trekt de slang zich verder terug onder de rotsen en verdwijnt ie uit het zicht. Ik heb nog geprobeerd hem enigzins wat te filmen maar vraag me ondertussen ook af of het wel te zien is.
Ronald komt nu ook lekker de rotsen over en samen lopen we verder de tunnel in..spannend, want we beginnen gelijk in het water, jawel hoor, broek en al nat (en we hadden nog wel een korte broek aan) Even staan we er bij stil dat het meneer sssssslang’s grotje is en hopen we maar dat ie niet ineens bedenkt dat ie wil zwemmen ofzo..brrr..want dan zijn we echt de klos, het is nl de King Brown, 1 van de 3 meest giftige slangen ter wereld en komt alleen in Australie voor, welke slang het was horen we overigens later op de dag van een Ranger. Ik weet niet veel van slangen maar wel dat de King Brown met 1 druppel gif een heel peloton aan olifanten kan doden. Ffies uitkijken dus hihi.
Ik kan het niet helpen maar ik vind dit soort dingen altijd net iets te leuk, wil niet ophouden met kijken en wil liever dat ie daar nog een uurtje blijft liggen of dat ik hem kan blijven zien en volgen, ik vind het altijd zo fascinerend. Het klinkt voor sommige allicht heel vreemd hoor, maar ik ben ook geen moment bang ofzo, krijg geen snellere hartslag, hooguit van opwinding omdat ik eindelijk zo’n beest in het echt zie. Ook weet ik gewoon wel dat in het ergste geval je gebeten wordt dat je best ok bent nog, ff goed verbinden en iemand in de omgeving heeft wel telefoon en het gebied zit vol met airstrips (stukjes grond waar de flying docters kunnen landen) en Derby zit maar op een paar 100 km dus mocht je gebeten worden dan ben je zo in het ziekenhuis en krijg je antigif en overleef je alles weer. Misschien is het gemakzuchtig maar aan de andere kant maakt het het leven ook makkelijker als je niet constant stil staat bij alle gevaren, volgens mij is wonen in Rotterdam gevaarlijker, daar kun je neergeschoten worden, of beroofd en neergestoken of onder de metro komen, en zie dat maar eens te overleven toch?
De wandeling door de tunnel met het water is spannend, het is echt pikke donker (waar komt die uitdrukking eigenlijk vandaan??) en soms waad je door stukken water waarvan je vooraf niet weet hoe diep het is enzo. We proberen wat om ons heen te kijken maar zelfs met de grote zaklamp en 1 koplamp zien we eigenlijk alleen maar donker om ons een en niet verder dan de eerste paar stappen die we moeten zetten. Af en toe zien we een andere zaklamp van mensen op de heen of terug weg. Ik maak nog even de slimme zet om niet goed te kijken en beland voor ik het weet tot aan mijn heupen in het water, vreemd denk ik nog, dat is diep...ik hoor Ronald lachen en zie dat hij 1 meter verderop gewoon op het droge staat, ah...er is dus een pad...wahahahahah....slimme tinussssss!!! Van het padje af he, brengt je niet veel goed zo. Halverwege is er ineens een lichtbundel, wauw...zomaar een gat in de lucht (voor boven is dat natuurlijk een gat in de grond) en een welkome afwisseling van het duister. Toch moet je nog door, in de boeken staat dat je aan het begin en het eind van de tunnel oude aboriginal tekeningen kunt zien, tja, die aan het begin hebben we uiteraard gemist he, waren druk bezig met andere dingen hahaha.
Na nog een tijdje door heel heel heeeeel erg donker te lopen is er licht aan het eind van de tunnel,
en man...als je daar eenmaal bent, wat je dan ziet ....is echt geweldig!!! Super zeg! Het eerste waar ik aan moet denken is dat het een soort filmset lijkt ofzo, zo idyllisch! Alleen maar groen om je heen, allemaal gekleurde rotsen en een beekje kabbelt met een paar kronkels door de vallei verder. Hemeltje lief, dit is even breathteaking hoor! Wauw, dit was het spannende donker wel waard! We kijken even rond, klauteren wat op en over de rotsen en gaan dan even zitten op een rotsje half in het water, voetjes in het water, appeltje en water erbij en even lekker genieten van de omgeving en af en toe een praatje met andere bezoekers. Wat een leven jongens, pffff..zooooo mooi! De tekeningen hebben we overigens niet gevonden, ook zagen we anderen flink zoeken maar ook niets vinden, ze zullen er vast zijn maar eigenlijk hebben we ook geen zin om ieder hoekje goed te bekijken, we genieten gewoon zo eventjes prima van alles.
Uurtje later gaan we weer terug, terug door de donkere tunnel, Ronald ziet ineens een heel klein vleermuisje en we proberen daar in het donker nog even een fotootje van te maken. Terug bij het begin horen we mensen nog praten over de slang, we vragen of ze weten waar ie zit maar niemand weet het, ze weten alleen dat ie er was maar hij is nu al een tijdje niet meer gezien. Ok, dan lopen we gewoon verder zonder zorgen. (ahum)
Het volgende stoppunt is de camping, zo anderhalf uur verder rijden over de zeer hobbelige dirt road met af en toe een watertje doorkruisen. Ik blijf dat wel leuk vinden hoor, zo ff door de “rivier” heen met je 4wd. Het lastige van dit soort wegen is wel als je een tegenligger tegenkomt, of iemand rijd langzamer dan jij en langzaam kom je dan te dichtbij want alle auto’s laten zo’n enorme wolk van stof achter dat je gewoon echt even niets meer ziet, tja, en aangezien de koeien hier gewoon op de weg staan weet je het maar nooit he. Kijk, hoe zielig het ook klinkt, een kangaroe of kleiner tegen je auto, ok, dat is even schrikken en hopen dat de skippie vanger voorop je auto er voor zorgt dat je geen schade hebt daardoor, een koe is andere koek he! Dan weet je bijna zeker dat je even flink baalt en 90% zeker dat je auto naar zijn grootje is. En ja, voor dat er eindelijk eens een hulpdienst is gekomen ben je weer uren verder, je moet nl iemand anders aanhouden, hopen dat ie OF een sateliet telefoon heeft of dat ie naar een gebied gaat met bereik, in het laatste geval is dat wel een paar uur rijden dus dan is het nog een paar uur voor zo’n hulpdienst er zal zijn, en dan is het weer een paar uur voor je weggesleept kan worden, zitten we niet op te wachten he, buiten alle narigheid met de auto kost het je ook nog eens je vakantie! Maar goed, so far zien we de koeien netjes op tijd en gaan ze meestal ook gewoon op tijd van de weg af.
Aangekomen op de camping kun je kiezen, een rustige camping of een niet rustige, 3x raden, wij kiezen uiteraard de rustige. Alles is vrij, er zijn geen gemarkeerde plaatsen dus kies lekker je plekje in de schaduw (de zon is echt heet hoor hier!! Dagelijks is het al snel zo over de 30graden!!) We hebben ons lekker geinstalleerd en bespreken even of we nu al gaan wandelen of dat we eens lekker blijven relaxen de rest van de middag, beiden komen tot de conslusie dat dat laatste wel even lekker klinkt. Boekje erbij, wat lekkers erbij, stoel in de schaduw, koud drankje erbij en genieten maar.
Eind van de middag komt de ranger voorbij, we vragen hem naar de wandelingen hier (1 van 3km en 1 van 7km) en naar de crocks, of we ze echt kunnen zien hier. Zijn antwoord was letterlijk : “als je ze niet ziet dan is er wat mis met je!”, ok...nu wordt het leuk dus! Eind van de middag gaan we maar vast even kijken waar de wandelingen beginnen en wat er bij de rotsen te zien is. Conclusie is eigenlijk al snel dat het gewoon de zelfde wandeling is , alleen is het 3km punt gewoon een soort “omkeerpunt of verder gaan punt”. Ach, we zien morgen wel. We moeten door een stukje tunnel/ doorgangetje klauteren en dan...jeeeeeee....niet alweer zo iets moois! Wauw! Wederom lijkt het wel of we in een sprookje ofzo zitten, garden of eden zou er bij verbleken! Wat een pracht zeg, rood gekleurde rotsen met gele en zwarte strepen (komt door de naderende zonsondergang hoor...) gaan samen met zoveel nuances groen en dan de rust en stilte erbij, pfff...je moet er echt even van bijkomen. Het pad is wisselend van wit zand (ook hier stroomt de rivier in “the wet” door de hele klif en kun je hier niet meer komen) en tussen de bomen zien we een pool met water...we zouden eerst alleen even een stukje kijken maar we kunnen het niet laten om toch even door te lopen We kijken de pool af en toe in en jawel hoor, hier zien we ook al crocks liggen,
niet heel zichtbaar want de meesten liggen half onder water. Maar spannend is het wel hoor! Na 10min ofzo komen we op een strandje aan, we lopen er over heen en naar het water om de crocks van dichterbij te zien. Dit is echt zoooo cool allemaal, de witte kaketoe’s vliegen schreeuwend door de kloof en als zij stil zijn dan is het echt heel stil in de kloof, je gaat er gewoon ook zachter van praten. We gaan even aan de waterkant zitten en genieten van het uitzicht en de ondergaande zon die zoveel mooie kleuren teweegbrengt in de kloof, daar kan geen filmset tegenop hoor! Na een tijdje staan we op en lopen nog een klein stukje door, verder op zien we wat mensen bij elkaar staan en foto’s maken, we lopen er heen want dan zal daar wel een crock goed te zien zijn. Mijn hemel, de mensen zijn inmiddels weg en wat zien we...2 crocks liggen gewoon op het zand te wachten tot ze gefotograffeerd worden! Zachtjes lopen we dichterbij, we komen zelfs tot een meter of 6, dit is zoooo supercool!!! Wederom ben ik helemaal hyper van pret maar wederom kan ik het niet uitten omdat de crocks daar uiteraard van zouden schrikken, en hee, dat willen we niet he. We maken een paar mooie foto’s, filmen wat en bewonderen deze machtige beesten die al zolang mee gaan!
Na een tijdje horen we in de verte een groepje kids aan komen rennen en zien dat de krokodillen hiervan schrikken en snel het water ingaan. Ok, even ergeren maar het zijn tenslotte kinderen dus laat maar gaan. Moment gone...we lopen maar terug naar de camping. Eten, slapen en morgen weer vroeg op om de 7km lange wandeling door de kloof te maken, besluiten we.
Kusssss
The crock hunters!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten