9 juli en onderweg naar Broome

9 juli en op weg naar Broome ...

We hebben een lange lange weg te gaan, zo om en nabij 1500km rijden in verzengende hitte en een dodelijk saaie weg. Van roadhouse tot roadhouse.

Het landschap is kaal, dor en saai, heel af en toe kom je een dorpje in de verte tegen, en zelden rij je door of langs een stadje (lees, meer dan 10 huizen en een tankstation).
Ronald en ik wisselen zo om de anderhalf a 2 uur, de airco staat aan en af en toe proberen of de radio het weer doet. Soms vangen we wat op en anders vermaken we ons met wat lezen over de plaatsen die we passeren en de kaart bestuderen. Hier en daar komen we wat koeien op de weg tegen, in deze gebieden lopen ze gewoon los en kunnen ze dus gewoon op hun gemakkie op je weg staan. Tja, dan zit er niets anders op dan af te remmen en voorzichtig te passeren, hopen dat ze niet ineens de verkeerde richting op rennen en dus tegen je auto aan bubsen. Tot zover gaat alles goed met de koeien dus. Hier en daar nog een dode koe langs de weg, verbazingwekkend dat ze die lijken dus gewoon laten liggen, het ziet er echt niet uit, een opgeblazen koe met de benen in de lucht, wachten tot ie ontploft of eindelijk opgegeten wordt. De roofvogels zijn hier trouwens goed vertegenwoordigd, zou dat door de vele dode dieren komen?

In Carnavon zijn we even gestopt, hier is voorlopig de laatste “grote” supermarkt en we moeten nieuw eten inslaan, en vooral nog wat water erbij halen. Gemiddeld dragen we 30 tot 40 liter water bij ons, buiten het andere drinken dat we hebben. Echt noodzakelijk want het water is niet overal te drinken en onderweg moeten we ook veel drinken, hier rekenen ze gemiddeld 4 liter drinken per dag. Normaal hebben we hier geen moeite mee, maar dan hebben we het over het bier in de pub, in het weekend bijvoorbeeld. 
Hier is het niet slim om zoveel alcohol te drinken dus we passen ons wel aan, in Perth hadden we 12 VB-tjes gekocht (Australisch bier) en 1 fles rose. Het bier is inmiddels wel op maar de rose nog maar half. Ok, toegegeven, dat komt ook omdat we we 10 dagen hebben lopen zoeken naar een goedkope kurketrekker voor de rose en we eigenlijk pas sinds gisteren weten dat de fles gewoon een draaidop heeft! Vlot he!!! Dat ging met het bier ook zo hoor, de eerste 6 biertjes hebben we gewoon de flesopener gebruikt, om er ook later achter te komen dat ook dit een twistdop is!! Hahaha...in ieder geval liggen we dus steeds weer in een deuk om onze slimme actie’s!

Wat kopen we zo al in een supermarkt? Brood en melk halen we regelmatig, af en toe eens verse groente en tot nu toe 6x vlees gehaald. Verder hebben we gewoon dingen uit blik, ham bijvoorbeeld, zowel voor op brood te gebruiken als in de pasta bijvoorbeeld. De blokken met very hot chili zijn ook erg lekker, alles zit er in, zlefs het vlees, beetje rijst bij koken en klaar. Af en toe maken we een prutje van uien, knoflook, paprika, champignons en kruiden, vleesje erbij en klaar is klara! Of wat noodles of pasta met kip en een lekker sausje. Zo redden we ons wel, we zijn alleen in perth uit eten gegaan en tot nu toe hebben we 2x buiten de auto gelunched (aangezien we in de auto wonen hier is het dus niet meer buiten de deur eten ;)
Dus in de supermarkt nu weer even wat verse groenten en fruit gehaald, limonade, brood en beleg en wat vlees.
Nog even gelunched (ik had kip met patat en ronald een visburger) en we konden weer weg.

Verder dus de lange saaie weg op.

Uur na uur, kilometer na kilometer asfalt met hier een daar een auto of roadtrain .
De roadtrains worden hier steeds groter en langer, oppassen geblazen dus bij het passeren. Ze willen nog wel eens breder dan hun rijstrook zijn en bij het passeren geven ze zoveel wind dat je echt de klappen aan je stuur voelt en ook geven ze nog wel eens het nodige gesteente omhoog die je tegen je auto hoort spatten.
De roadtrains zijn erg indrukwekkend, sommige wel 50 mt lang en ze denderen maar voort. Ronald is erg onde de indruk en gecharmeerd van deze grote gevaarten.
Denk dat ie stiekum ook wel eens in zo’n ding zou willen rijden, ach, begrijp het wel, het is natuurlijk een machtig ding en man is man he, hoe groter hoe beter voor ze he! Hahaha...

Nog even een stop voor te tanken en een ijsje (de eerste in australie) voor de afwisseling en het laatste stuk van vandaag gaat beginnen. Als de zon al aan het zakken is komen we bij een roadhouse aan, Nonutara Roadhouse. Hier hebben ze campingplaatsen, truckerscafe, cabin’s, motel kamers, douches/toiletten en een bbq plaats (uiteraard! Doen die australiers ook ooit wel eens iets anders dan bbqen?) Onderweg kom je ze ook steeds tegen, kampeerplaatsen langs de weg, of gewoon picknickplaatsen en allemaal zijn ze uitgerust met een bbq, gooi er 50ct in en je kan eten. Sommige zijn alleen heel smerig, tja, wat wil je ook, ze staan de hele dag buiten en ook vogels en andere dieren kunnen hierbij komen he. Denk daarbij dat er geen water en zeep is om het schoon te maken dus blijft al het vet van het eten gewoon op de bbq liggen. Wij kiezen er momenteel voor om zelf maar te koken bij ons autootje.

Bij het roadhouse maken we ons klaar voor de nacht en het eten, ook hier weer een mega smerige bbq dus we bakken het vlees (lammetjesbenen, mjammie!!) gewoon in de pan, wat verse groenten erbij en smullen maar. Tijdens het eten maken is het al donker geworden (18u) dus snel de auto dicht en binnen eten. Niet dat het te koud is, in tegendeel zelfs, maar voor de beesten, vliegen,muggen, nachtvlinders en ander ongedierte die je niet in je bedje wilt hebben he.

Nog even boekje lezen en wat schrijven en naar bedje toe maar. We gaan hier vroeg slapen in Australie, tja, het is rond 18u donker en de eerste week werd het vrij fris buiten en ging je, buiten de reden van het gebeeste, graag naar binnen. Daarbij komt dat het wel redelijk vroeg licht wordt en wij toch al vroege vogels zijn, dus gemiddeld worden we hier tussen 6 en 7 wakker, ff bijkomen, soms nog wat doezelen en naar buiten kijken (afhankelijk waar we staan uiteraard) en dan maar je bedje uit. Thans, de houten planken met een kussentje er op, dat is ons bed he. Het slapen gaat wel steeds beter gelukkig, beiden hebben minder last van de gewrichten en al worden we nog wel een paar keer per nacht wakker, het is niet lastig meer. Alles went he! Zo zie je maar weer!

Dikke kus,
Outback Rolo en Crocodile Tinus