23 juli, kanoen in Katherine Gorge

23 juli, kanoen in Katherine Gorge

Pfff,....vandaag een zware dag gehad! We hadden voor de hele dag een kano gehuurd zodat we ons vooral nergens voor hoefden te haasten en niet aan tijden hoefden te houden. 10 u zaten we in de kano, rugzakken ingepakt en hup, lekker een dagje op het water.

Alles ging goed, mooie kloof weer en lekker weertje, beetje wind tegen maar dat was te overzien. Ronald vond het in het begin een beetje tegenvallen en kreeg niet echt de slag te pakken, gelukkig ging dat na een uurtje wel beter anders kun je net zo goed ophouden want om de hele dag te tobben in de kano, daar worden we niet vrolijk van he! ;)

We wisten al dat we na een tijdje een stukje over rotsen zouden moeten klimmen, het waterpeil in de rivier was zodanig gezakt dat er tussen de kloven in bijna niet te kanoen viel. Ach...hoeveel kan dat zijn denk je dan he..nou, we hebben het geweten! Eerst konden we het niet geloven dat dit de bedoeling was, je moest met de kano en al ruim 400 m naar boven klimmen, stukje natuurlijke trap, dan over een pad wisselend met los zand en keien. Sommige stukken waren ook nog eens heel smal zodat je een paar keer moest “steken” voor je de draai met de kano kon maken! We zijn eerst even heen en weer gelopen, kijken of het echt de bedoeling was en of er niet aan de andere kant gewoon kano’s op ons lagen te wachten, wat eigenlijk heel logisch had geweest! Maar nee..helaas...het was echt de bedoeling om het ding naar de volgende kloof te sjouwen! Ongelooflijk maar waar....wist niet eens dat een kano zo zwaar kon zijn en dat met die hitte en dan over al die rotsen heen tillen! Wow...dat was even flink balen hoor, maar gelukkig hebben we nog onze sterke Rolo man want alleen had ik het nooit gekund!~

Hierna zijn we nog een stukje verder gegaan en besloten al om het bij deze 2e kloof te laten, (er zijn er 4) omdat we simpelweg geen zin hadden om meer te sjouwen, we willen wel genieten he, niet tobben!

Halverwege zijn we lekker gaan liggen op een strandje waar het wel mocht, de meeste zandstrandjes mag je niet opkomen omdat het broed plaatsen zijn voor de freshies, je weet wel, de zoetwaterkrokodillen die we overigens tijdens het kanoen niet zijn tegengekomen helaas. Op het strandje hebben we lekker een boterhammetje gegeten, gelegen in de zon en schaduw (zon is echt te heet) , gezwommen in de rivier (jawel, waar ook de crocks dus zwemmen), al ging ronald echt eerst met tegenzin toen ik hem met kleren en al het water in gooide! Hahaha..., lekker nog een biertje gedronken en lekker gerelaxed. Na een tijdje zijn we nog naar het eind van de kloof gekanoed en toen omgekeerd.

Op de terug weg kwamen we nog een heuse waterslang tegen...het zag er eerst uit als een takje dat op het water lag maar toen begon ie weg te zwemmen en klom ie op de rotsen, wij er achteraan om te filmen, uiteraard en we zijn nog heel dichtbij kunnen komen, volgens mij staat ie goed op de film, helaas even niet aan de foto’s gedacht....jammer he!

Terug naar de eerste kloof, dus wederom die zware handeling om de kano te zeulen! Pff.f..gelukkig waren we niet de enige die klaagden hoor, iedereen vond het vrij onbegrijpelijk dat het niet wat beter geregeld was, iedereen..nou ja, niet dat er zoveel mensen waren hoor,maar er lagen toch even 4 kano’s op het strandje waarvan de mensen of zaten uit te rusten van het sjouwen of moed zaten te verzamelen..hihihi...lag niet aan ons dus!

Terug op de camping waren we eigenlijk bek en bek af, (inmiddels 16.45) hele dag op het water, nodige uurtjes gekanoed, tja..we zijn het niet gewend he! Moesten ook wel om onszelf lachen hoor, dat we zo uitgeput waren-laat je toch beseffen dat we EN geen goede conditie hebben en dat we geen 20 meer zijn!

We zijn lekker even gaan zitten, lezen, douchen, eten maken en eigenlijk waren we toen al aan bedje toe..gnif gnif...duidelijk geen 20meer he..We hoopten nog dat we Max niet tegen zouden komen, hij had nl gezegd dat ie nog wel even een biertje zou komen doen (waren hem ‘s ochtends en ’s middags ook al tegenkomen overal...en het geluk was met ons dus we konden zo het bedje in. Overigens had ik enorme pijn in mijn schouder en arm, bah..tijdens het kanoen nergens last van en nu ineens....grrrr..Ronald heeft mij even gemasseerd en toen zijn we lekker gaan slapen.

Overigens hadden we vanochtend bezoek van een walleby, ik hoorde vanacht al dat er een beestje onze afvaldoos had gevonden (die laten we dus voortaan niet meer hier staan, maar wisten wij veel dat ze hier over de camping heen wandelen ’s nachts...). Toen ik mijn bedje uit kwam en naar de wc wilde werd ik aangenaam verrast door een walleby die behoorlijk tam was en die je gewoon, als je hem voorzichtig benaderde, kon aaien. Nou, dat lieten we dus niet voorbij gaan he, dus ik Ronald er uit getrommeld en we hebben even lekker met skippie gekroeld....tja, beetje zuur voor hem dat ik het velletje van zijn zusje nu in mijn koffer heb he!! Whahahahah...wat zou ie doen als ie dat wist???

Wat ook wel leuk is is dat je als je aan het bbq-en bent dat je dan altijd wel een praatje met iemand hebt, eindelijk begrijp ik een beetje waarom mannen een soort “bonding” hebben als ze rond een vuurtje of bbq staan..hahaha...iedere keer als ik bij zo’n ding sta staan er altijd wel mannen om heen die ook iets bbq-en en je hebt altijd een praatje! Wat je maakt is meestal het eerste en daarna de vraag waar je vandaan komt en wat je al gezien hebt in Australie enz enz..altijd gezellig die bbq! Minder vaak maar nog steeds regelmatig heb je hetzelfde “bonding gevoel” als je staat af te wassen, al zie je daar dan weer vaker vrouwen, maar toch zijn hier ook de praatjes wel. Gezellie allemaal hoor! Volgens mij is het hier ook veel makkelijker om in je uppie op vakantie te gaan, overal heb je praatjes en regelmatig beland je met iemand voor een biertje enzo. Tuurlijk moet je er ook voor open staan he, maar ja..niet moeilijk voor mij he, ik lul nog tegen een lantaarnpaal dus ik heb overal mijn praatjes wel hoor! Hahaha....Tot nu toe ben ik nog niet echt genegeerd, zelfs niet door Ronald, ook hij wordt nog niet ziek van mijn gelul..hihihi...Ach, het is ook niet de hele dag zo he...soms zitten we ook lekker stilletjes naast elkaar te genieten van uitzichtjes of lezen we wat of doen we gewoon niets..ook heerlijk!

Langzaam glijden de dagen aan ons voorbij, ik word mij er steeds meer van bewust dat het straks weer moeilijk wordt, ik baal er van om weer aan het werk te gaan, baal er van om weer naar NL te gaan, tuurlijk is het fijn om iedereen weer te zien maar om eerlijk te zijn, als het aan mij zou liggen en het zou realiseerbaar zijn.....dan zou je mij de komende maanden (minimaal) nog niet terug zien. Het is niet alleen het vakantie gevoel uiteraard maar het is ook hun leefwijze en de fantastische natuur en het heerlijke klimaat. Maar ook gewoon het even vrij zijn, ongebonden zijn. Het fijne van een tijdje uit je vertrouwde omgeving te zijn is ook dat je je hoofdje weer hoort en dat ie weer leeg kan raken (bijna dan...het lukt niet helemaal helaas) en dat er weer ruimte komt voor andere zaken, nadenken over het leven op zich, mijn leven zoals ik dat nu heb, zoals dat de afgelopen jaren is gegaan. Wat wil ik anders doen (een hoop, maar tegelijk ook niet een hoop, snap jij het nog???) en hoe moet ik mijn leven aanpakken om het te verbeteren, ik wil in ieder geval een hogere kwaliteit van mijn leven, meer zinvolle bestedingen en tegelijk ook meer plezier in mijn leven. Nu weet ik wel dat er mensen zijn die zeggen dat ik al zoveel plezier in mijn leven maak en dat klopt ook wel maar tegelijkertijd is er die eeuwige onrust. Die onrust die er regelmatig voor zorgt dat ik ontevreden ben terwijl ik prima kan relativeren en dan heus wel besef dat ik het goed heb, eigen huis, baan, een fijne relatie, kan regelmatig op vakantie, ga veel stappen en doe leuke dingen met mijn vrienden, heb super vrienden die ik echt niet kwijt kan en iedere vriend of vriendin heeft zijn rol in mijn leven, net als ik bij hen en niet te vergeten een heerlijke dochter en mijn lieve zus. Niets om te klagen he...nop...mee eens...maar toch he..die onrust en het gevoel dat ik nog iets mis, dat ik meer moet doen met mijn leven, iets anders moet doen.

En dat laat mij dus wederom dromen van een langere tijd weg van huis, meer tijd om dingen op een rijtje te zetten, te overdenken en rust te vinden. Ik besef dat ik voorlopig nog niet klaar ben met mijzelf (is iemand dat ooit eigenlijk?) maar dat ik dat ook niet 123 kan veranderen als ik straks weer terug in NL ben. Al heb ik wel een paar dingen bedacht waar ik maar eens mee moet beginnen om mijn leven een beetje te veranden.

Anyway, ik heb er dus best flink de balen in dat het over een paar dagen alweer zo ver is, dat we weer terug naar NL moeten, ik weet dat het niet anders is en ik verlang er naar om Sampie weer te zien, om Dreetje, Pietje, Jan, Danny, Sannie en de rest van de vriendjes en dinnetjes weer te zien...maar toch...als ik mocht kiezen....dan kwam ik pas over een jaartje weer terug.

Liefs.....