9 juli, Dolfijnen in Monkey Mia

9 juli

De volgende dag zijn we weer vroeg wakker, mmm..hoe zou dat nou komen? Ik wil snel mijn bedje uit en eigenlijk al om 6u op het strand staan, jaja, ook Ronald verklaard me voor gek..maar hee..thats me! Stel je nou eens voor dat het lukt? Nou? Dat zou toch geweldig zijn blijf ik denken....

Douchen slaan we over, snel een boterhammetje smeren en al etend toeven wij naar het strand...WAAA!!!! Er staan al mensen, (7.05) en de dolfijnen zijn er ook al! Man...ik was al aan het balen dat ik niet gewoon toch eerder op het strand ben gaan liggen. Wat! Ik had moeten gaan slapen op het strand! Ik had de eerste willen zijn die ze zou zien! Ik, ik, ik...

Mijn boterham eet ik niet verder meer op, niet belangrijk meer, slippers uit, spullen op de grond smijten en hup het water in (wederom blijft Ronald de rust zelve en wandeld op zijn gemakkie eens rond en maakt de foto’s ;) ) Stel je voor dat we allebei zo zouden zijn als ikkie...ahum..dat zou een drama worden zeg! Hahaha..

Maar jongens toch.....wat een ervaring, nog geen minuut in het water en de dolfijnen strijken al langs mijn benen! Niet te geloven, echt..knie hoog in het water (hoezo koud, ik voel niets meer, de adrenaline verwarmt mij voor de komende 6 Nederlandse winters hoor!!) en de dolfijnen zwemmen voor, achter en langs mij. Mijn hemeltje, dit is heavenly!!! Ok, als ik nu dood neerstort is het in ieder geval met een dikke glimlach waar de dolfijnen een voorbeeld aan kunnen nemen! Op dit moment bestaat er niets mooiers op deze aardbol dan ik nu in het water met dolfijnen om mij heen.

Ik heb zeker wel een half uur zo in het water gestaan met ze, ze komen af en aan en zwemmen op hun gemakkie tussen steeds meer benen door. Er komen nl steeds meer mensen het strand op en een enkeling waagt zich ook in het koude water. Jammer maar helaas, ik moet de dolfijnen dus delen.

Ondertussen moet ik mij ernstig bedwingen om niet als een debiel te gaan joelen van pret, om niet als een klein kind te springen, om niet als een overtollig hormonaaltje te gaan huilen van plezier en geluk...het is een rare gewaarwording, ik vind dit zo iets moois dat ik eigenlijk wil huilen van geluk, het doet je toch iets hoor, heel raar is dat, zo iets bijzonders wat zoveel ineens bij je losmaakt. Ronald blijft relaxed foto’s maken en ik film de poepies vanuit de zee.

Maar we weten waar we voor komen eigenlijk, uiteindelijk zullen er rangers komen die een verhaaltje vertellen over deze bijzondere creatures en zullen een paar lucky basterds uitgekozen worden om ze een visje te mogen voeren.
Na een half uur dikke dikke pret voor Tinussie moeten we allemaal aan de kant en gaat het feest beginnen. Geen punt, ik heb mijn hoogtepunt al gehad, ook ik zal netjes luisteren en aan de kant gaan. Na een half uur praatje komen de emmers met vis. Het is hier niet de bedoeling dat de dolfijnen echt gevoerd en dus afhankelijk worden dus worden ze ook op verschillende momenten gevoerd en krijgen ze ook maar 3 a 4 visjes per keer zodat ze de rest van de dag zelf moeten blijven jagen.
Overigens zemmen er op dat moment zo’n 15 dolfijnen rond waarvan alleen 5 een paar visjes krijgen, er zijn ook een paar baby’s bij (kalfjes), de kalfjes en de mannetjes worden niet gevoerd.
Er zullen een paar mensen uit het publiek zijn die mogen meehelpen met het voeren.

Ondertussen staan er best veel mensen op een rij, allemaal wachtend,hopend, smekend dat zij uitgekozen worden. Uh..jawel hoor, net als wij. Ook wij doen aan dit circus mee.

Mijn hemeltje, je zult het niet geloven, ook dit geluk had ik. Ik kon bijna niet harder smekend kijken, niet harder bidden, niet harder hopen! Maar het werkte wel, ik mocht ook naar voren komen om een vis aan de mooiste, liefste en bijzonderste dolfijn te geven. Vond ik vroeger nog dat een vis een beetje vies aanvoelde, en wilde ik het al helemaal niet met kop en staart er nog aan beetpakken, ook deze ellende was allang uit mijn geheugen gewist en ik pakte de vis aan alsof ik niet anders gewend was. De vis aan zijn staart houden, in het water houden en hup, de dolfijn griste het uit mijn handen! WHOOPIEEEEEEEEE ik had een dolfijn een visje gegeven! De tranen prikken wederom achter mijn ogen en ik ben bijna helemaal over mijn toeren heen, het was echt super!
Ronald kijkt mij ondertussen weer glimlachend aan, zou dat een glimlach van vermaak zijn of zou ie denken dat ik echt volledig gestoord ben en is het een glimlach van “ach, arm kind? Ze weet niet beter?” Ach, wat kan mij het ook schelen, de hele wereld kan mij niets meer schelen en niets meer maken....deze ervaring pakt niemand mij ooit nog af! ZO!

Na nog 10min is het voorbij, de dolfijnen gaan terug de zee in en wij spoedden ons terug naar de auto, ondertussen kletsen we lekker over wat er zojuist allemaal gebeurd is en moet ik alsnog even een traantje wegpinken. Ja, daaaggg....ik ga hier niet als een debiel lopen huilen op straat! NOT.....Ronald begrijpt er niets van, als je moet huilen dan huil je toch gewoon? Nop...zo werkt dat niet, zeker niet bij mij, zeker niet op straat en al helemaal niet om iets wat eigenlijk alleen maar geweldig is! Hahaha..ff kroelen dan maar en snel nog even naar de wc om weer onder controle te komen.

Tien min later is alles weer in orde en pakken we de auto in en gaan weer op pad.
We hebben een lange reis voor de boeg, vanaf nu trekken we in 1 ruk door naar Broome, zo ongeveer 1500 km rijden wat alleen tijdens daglicht kan en aangezien het hier zo rond 18u donker is kunnenwe dus niet echt lange dagen maken.
Geeft niets, niets is meer erg, alles is goed, want wij hebben in totaal 3x dolfijnen gezien, vanuit bed, vanaf het strand, vanaf boven op een klif en de mooiste van alles, langs onze benen in de zee!! Er is weer een wens in vervulling gegaan....life is great!!!

Dikke kus,
Outback Rolo en Crocodile Tinus